on sekiz yıl önce sahilde

DOLAR

Alış: 49.47

Satış: 49.67

EURO

Alış: 55.53

Satış: 55.76

GBP

Alış: 66.14

Satış: 66.63

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 21.10.2026

on sekiz yıl önce sahilde

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Masaya düşen şey küçük, eski bir gümüş kolyeydi. Fakat beni asıl sarsan kolyenin kendisi değildi. Üzerindeki küçük kalp şeklindeki madalyondu. Onu tanıyordum. Çünkü on sekiz yıl önce nişanlım Aylin’in boynunda gördüğüm kolyenin aynısıydı. Titreyen parmaklarımla madalyonu elime aldım. “Bu… nereden çıktı?” Derya gözlerini yere indirdi. “Bunu bulduğumuz ilk havlunun içinde saklıydı.” Kaşlarımı çattım. “Bulduğunuz mu?” Selin derin bir nefes aldı. “Evet baba. Biz o havluları sadece senin sandığın gibi saklamadık.” Kalbim daha da hızlı çarpmaya başladı. “Ne demek istiyorsunuz?” Derya, masanın üzerindeki ikinci havluyu yavaşça açtı. İçinden eski bir fotoğraf çıktı. Fotoğrafı elime aldığım anda dizlerimin bağı çözüldü. Fotoğrafta Aylin vardı. Hamileydi. Elini karnının üzerine koymuş, gülümsüyordu. Ama fotoğrafın arkasında yazan tarih beni tamamen sarstı. “15 Haziran.” O gün, Aylin’in ölümünden yalnızca üç gün önceydi. “Bunu nereden buldunuz?” Selin ağlamaya başladı. “Biz bulmadık baba.” “Kim buldu?” İkisi de birbirine baktı. Sonunda Derya konuştu. “Bizi sahilde bırakan kişi, sana ulaşmamızı istemiş.” Bir anda odadaki hava ağırlaştı. “Kim?” Derya’nın dudakları titredi. “Annemiz.” Nefesim kesildi. “Bu imkânsız.” “Biz de öyle düşündük.” Selin çantasından sararmış bir zarf çıkardı. Zarfın üzerinde benim adım yazıyordu. El yazısını görür görmez onu tanıdım. Aylin’in el yazısıydı. Yıllar önce defalarca gördüğüm, alışveriş listelerine ve küçük notlara yazdığı o harfler… Zarfı açmakta zorlandım. İçinden birkaç sayfalık bir mektup çıktı. Okumaya başladım. “Sevgilim, eğer bu mektubu okuyorsan sana anlatacak cesaretimi bulamamışım demektir. Bebeğimizin öldüğünü söylemelerine inanma. Doğumdan sonra bazı şeylerin yanlış olduğunu fark ettim. İkizlerimiz var.” Ellerim titremeye başladı.

: İkizlerimiz… Başımı kaldırıp kızlarıma baktım. “Demek…” Derya başını salladı. “Evet baba.” Selin devam etti: “Biz senin sandığın gibi başkasının çocukları değiliz.” Gözlerim doldu. On sekiz yıl boyunca kaybettiğimi sandığım çocuğun yasını tutmuştum…. Meğer iki kızım hayattaymış. Hem de her gün yanımda yaşamışlardı. Mektubu okumaya devam ettim. Aylin, doğumdan önce bazı kişilerin bebeğimizle ilgili gizli planlar yaptığını öğrenmişti. Ailesinden birinin borçları yüzünden büyük bir baskı altındaydı. İkizlerin doğumundan sonra onları başka bir aileye vermek isteyen kişiler vardı. Aylin buna karşı çıkmıştı. Sonunda çocuklarını koruyabilmek için onları güvenli bir yere götürmeye karar vermişti. Fakat planını gerçekleştiremeden geçirdiği kaza hayatına mal olmuştu. Ölmeden önce çocukların nerede olduğunu bilen tek kişi, Aylin’in güvendiği yaşlı bir hemşireydi. Hemşire, ikizleri gizlice alıp sahildeki o kabine bırakmıştı. Çünkü polisin onları bulacağını ve güvenli bir şekilde koruma altına alacağını düşünmüştü. Fakat Aylin’in mektubunda başka bir şey daha vardı. Çocukların havlularına bazı kanıtlar sakladığını yazmıştı. Kolyeyi, fotoğrafı ve gerçeği ortaya çıkarabilecek birkaç belgeyi… Mektubun son cümlesine geldiğimde gözyaşlarımı tutamadım. “Eğer bir gün babaları onları bulursa, ona söyleyin: Ben onları terk etmedim. Onları korumaya çalıştım.” Mektubu göğsüme bastırdım. On sekiz yıl boyunca Aylin’e kızmıştım. Beni ve bebeğimizi bırakıp gittiğini düşünmüştüm. Oysa o son ana kadar çocuklarımızı korumaya çalışmıştı. “Bunu neden şimdi söylediniz?” diye sordum. Selin elimi tuttu. “Çünkü annemizin mektubunda bir şart daha vardı.” “Ne şartı?” Derya, masanın üzerine son bir belge koydu. “18 yaşımıza geldiğimizde bunu sana vermemiz gerekiyordu.” Belgeyi açtım. İçinde Aylin’in yıllar önce yaptığı resmi bir başvuru vardı. Kızlarının gelecekte babalarına teslim edilmesini istediğini belirten bir belge. Altında kendi imzası vardı. İmzaya uzun süre baktım. Sonra kızlarıma sarıldım. İkisini birden kollarımın arasına aldım. O an, yıllardır içimde taşıdığım öfkenin yerini tarifsiz bir huzur aldı. “Bunca yıl neden söylemediniz?” diye sordum. Derya ağlayarak cevap verdi: “Çünkü bize seni kaybetmekten korktuğumuzu söylememizi istemediler. Önce gerçekleri öğrenmemiz, sonra kendi kararımızı vermemiz gerektiğini söylediler.” Başımı eğip ikisinin ellerini tuttum. “Ben sizi zaten kaybetmiştim,” dedim. “Sonra hayat bana sizi yeniden verdi.” O gece üçümüz sabaha kadar konuştuk. Aylin’in mektubunu defalarca okuduk. Ertesi sabah mezarlığa gittik. Yanımda Derya ve Selin vardı. Aylin’in mezarının önünde durduk. Yıllardır ilk kez ona kızgın değildim. Kızlarıma baktım. “Anneniz sizi çok sevmiş,” dedim. Selin mezara bir çiçek bıraktı. Derya ise sessizce fısıldadı: “Bizi bulduğun için teşekkür ederiz baba.” Gözlerimi kapattım. On sekiz yıl önce sahilde iki bebeğin ağlama sesini duymuştum. O gün bunun hayatımı yeniden başlatacak bir ses olduğunu bilmiyordum. Bazen hayat, insanın kaybettiğini düşündüğü şeyleri başka bir biçimde geri getirir. Ben kızlarımı o sahilde bulduğumu sanıyordum. Oysa yıllar sonra gerçeği anladım: O gün sahilde bulduğum yalnızca iki bebek değildi. Hayat, bana kaybettiğim ailemi yeniden bulma şansı vermişti.

Haberin Devamı

on sekiz yıl önce sahilde

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

İmamoğlu’nun Sağlık Durumu