Kızım doğum sırasında vefat ettiğinde henüz on sekiz yaşındaydı.

DOLAR

Alış: 49.47

Satış: 49.67

EURO

Alış: 55.53

Satış: 55.76

GBP

Alış: 66.14

Satış: 66.63

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 21.10.2026

Kızım doğum sırasında vefat ettiğinde henüz on sekiz yaşındaydı.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Fotoğraftaki adamı tanıyordum. Hem de sandığımdan çok daha yakından…” Zarfın içinden görünen fotoğrafı titreyen parmaklarımla yavaşça çektim. Bir anda mezarlığın etrafındaki bütün sesler sustu sanki. Rüzgârı duymuyordum. Ulaş’ın yanımda konuştuğunu duymuyordum. Sadece o fotoğrafa bakıyordum. Fotoğrafta Ceyda vardı. On yedi, belki on sekiz yaşındaydı. Yanında duran adam ise elini kızımın omzuna koymuş, kameraya gülümsüyordu. O adamı çok iyi tanıyordum. Adı Vedat Alkan’dı. Yıllardır aile dostumuz sandığım adamdı. Ceyda küçükken doğum günlerimize gelmiş, eşimi kaybettiğimde cenazede yanımda durmuş, maddi olarak zorlandığım birkaç dönemde bana iş bulmam için yardımcı olmuştu. Daha da kötüsü, Vedat son on yıldır zaman zaman Ulaş’ı da görüyordu. Bayramlarda uğruyor, doğum günlerinde hediye getiriyor, bazen başını okşayıp, “Bu çocuk büyüyünce çok yakışıklı olacak.” diyordu. Midem bulandı. Fotoğrafı avucumda buruşturmamak için kendimi zor tuttum. “Anneanne?” Ulaş koluma dokundu. “İyi misin?” Fotoğrafı hızla çantama koydum. “İyiyim oğlum.” Yalan söylüyordum. Hayatımda hiç bu kadar kötü olmamıştım. Eve dönene kadar tek kelime konuşmadım. Ulaş birkaç kez o kadının kim olduğunu sordu ama ona sadece eski bir tanıdık olduğunu söyledim. Kapıyı kapattığım anda doğruca mutfağa gittim. Ulaş odasına çıktıktan sonra zarfı masanın üzerine koydum. Uzun süre açamadım. Üzerindeki yazıya baktım. “Anne, bunu okuyorsan önce beni affet… Sonra Ulaş’ı ondan koru.” Sonunda zarfı yırttım. İçinden üç sayfalık bir mektup çıktı. İlk satırı okuduğum anda gözlerim doldu. “Anneciğim, sana söylemediğim şeyler için bana kızacağını biliyorum. Ama susmamın nedeni sana güvenmemem değildi. Seni korumaya çalışıyordum.” Nefesimi tutarak okumaya devam ettim. Ceyda, Vedat’la yaklaşık bir yıl önce konuşmaya başladığını yazmıştı. Ama benim düşündüğüm gibi gizli bir aşk hikâyesi değildi bu. Vedat’ın oğlu Arda ile aynı okuldan tanışıyorlardı. Arda, Ceyda’dan iki yaş büyüktü. Birbirlerine âşık olmuşlardı. Ceyda hamile kaldığında bebeğin babası Arda’ydı. Elim ağzıma gitti. Vedat… Ulaş’ın babası değildi. Dedesiymiş. Fakat mektubun geri kalanı çok daha korkunçtu. Arda hamileliği öğrenince Ceyda’yı terk etmemişti. Tam tersine onunla evlenmek istediğini söylemişti. Ancak Vedat buna şiddetle karşı çıkmıştı. Arda ailesinin tek oğluydu ve Vedat yıllardır kendi şirketini oğluna bırakmayı planlıyordu. Henüz liseden yeni çıkmış, ailesi zengin olmayan genç bir kızın hamileliği onun gözünde bir “skandal”dı. Ceyda mektubunda şöyle yazmıştı: “Arda bebeği istiyor anne. Ama babası bizi ayırmak için her şeyi yapıyor. Bana para teklif etti. Kabul etmedim. Sonra seni işinden ettirmekle, evimizi elimizden almakla tehdit etti.” O satırlarda durdum. Yıllar önce çalıştığım muhasebe şirketinden hiçbir gerekçe gösterilmeden çıkarıldığım günü hatırladım. O zaman bunu ekonomik küçülmeye bağlamıştım. Birkaç ay sonra ev sahibimiz evi satacağını söylemiş ve taşınmak zorunda kalmıştık. Tesadüf sandığım şeyler, bir anda başka bir anlam kazanmıştı. Mektubu okumaya devam ettim. Arda, babasına karşı çıkmıştı. Ceyda’yı alıp başka bir şehre gitmeyi planlıyorlardı. Ama gidememişlerdi. Çünkü doğumdan yaklaşık bir ay önce Arda trafik kazası geçirmişti. Ceyda’ya söylenene göre Arda ağır yaralanmış ve ardından yurt dışında tedaviye götürülmüştü. Vedat, Ceyda’ya oğlunun artık onu görmek istemediğini söylemişti. Ceyda buna inanmamıştı. Mektubun sonlarına doğru şu cümle vardı: “Arda’nın beni bırakmadığını biliyorum. Vedat Bey yalan söylüyor. Eğer bana bir şey olursa Ulaş’ı ondan uzak tut. Çünkü torununun varlığını biliyor ve onu kendi istediği şekilde büyütmek istediğini söyledi.” Sandalyeye çöktüm. On yıl boyunca Vedat’ın bana yaklaşmasının nedeni vicdan değilmiş. Ulaş’ı izliyormuş. Tam o anda telefonum çaldı. Ekranda gördüğüm isim kanımı dondurdu. Vedat Alkan. Telefonu açmadım. Bir dakika sonra mesaj geldi. “Bugün mezarlıkta biriyle görüştüğünü duydum. Konuşmamız gerekiyor.” Elimdeki telefon titremeye başladı. Demek o kadın hâlâ izleniyordu. Hemen mezarlıkta karşılaştığım kadını bulmam gerekiyordu. Fakat adını bile bilmiyordum. Tam umudumu kaybettiğim sırada Ceyda’nın mektubunun üçüncü sayfasının altında küçük bir not gördüm. “Bu mektubu sana getiren kişi Sezen Hanım’dır. Arda’nın annesi.” Başımı kaldırdım. O kadın… Ulaş’ın babaannesiydi. Ertesi sabah Vedat’ın evine gitmek yerine Sezen’i bulmaya karar verdim. Eski telefon rehberlerimi, sosyal medya hesaplarını ve Ceyda’dan kalan birkaç defteri karıştırdım. Sonunda eski bir adres buldum. Kapıyı Sezen açtığında beni görünce şaşırmadı. Sanki geleceğimi biliyordu. “İçeri gelin.” dedi. Daha oturmadan sordum: “Arda nerede?” Sezen’in gözleri doldu. “Hayatta.” Dizlerimdeki güç çekildi. “Ne?” “Arda hayatta.” “Peki on yıldır nerede?” Sezen derin bir nefes aldı. “Kazadan sonra haftalarca hastanede kaldı. Beyninde ciddi bir travma vardı. Uyandığında bazı şeyleri hatırlamıyordu. Vedat onu Almanya’ya götürdü. Ceyda’nın bebeği kaybettiğini söyledi.” Öfkeyle ayağa kalktım. “Ne demek bebeği kaybettiğini söyledi?” “Arda’ya Ceyda’nın düşük yaptığını ve daha sonra başka biriyle gittiğini anlattı.” Başımı iki elimin arasına aldım. İki genç insanın hayatı tek bir adamın gururu yüzünden parçalanmıştı. “Peki siz neden sustunuz?” Sezen ağlamaya başladı. “Çünkü ben korkağın tekiydim.” Sesi titriyordu. “Vedat beni oğlumu bir daha görememekle tehdit etti. Boşanmak istedim. Param yoktu, gücüm yoktu. Sonra Ceyda öldü. Mektubu yıllarca sakladım. Her yıl mezarına gittim ama sizi gördüğümde yaklaşmaya cesaret edemedim.” “On yıl!” diye bağırdım. “Torununuz on yıldır babasının kim olduğunu soruyor!” Sezen başını eğdi. “Haklısınız.” Sonra masasındaki telefonu aldı. “Artık bunu düzeltmenin tek bir yolu var.” Bir numara çevirdi. Telefonu hoparlöre aldı. Birkaç saniye sonra erkek sesi duyuldu. “Anne?” Sezen bana baktı. “Arda… Yanımda biri var.”

: Sessizlik oldu. “Kim?” Ben konuşamadım. Sezen söyledi. “Ceyda’nın annesi.” Telefondan uzun bir sessizlik geldi. Sonra adamın nefes alışının değiştiğini duydum. “Ceyda mı?” Sesi çatladı. “Ceyda’ya ne oldu?” İşte o an gerçeği fark ettim. Arda kızımın öldüğünü bile bilmiyordu. Sezen ağlayarak her şeyi anlattı. Telefonun diğer ucundaki adam bir süre tek kelime etmedi. Sonra duyduğum tek şey ağlamasıydı. Üç gün sonra Arda İstanbul’a geldi. Onu ilk gördüğüm anda Ulaş’a neden bu kadar benzediğini anlamıştım. Aynı kaşlar. Aynı gülümseme. Aynı şekilde konuşurken sol yanağında oluşan küçük çukur. Ama hemen Ulaş’a gerçeği söylemedim. Önce DNA testi yaptırdık. Sonuç yüzde 99,99 oranında babalığı doğruladı. Ardından asıl zor konuşma geldi. Ulaş’ı karşıma oturttum. “Babanı bulduk.” dedim. Yüzündeki ifadeyi hayatım boyunca unutmayacağım. Önce sevindi. Sonra korktu. “Beni istememiş mi?” İşte on yıl boyunca korktuğum soru buydu. Yanına oturup ellerini tuttum. “Hayır oğlum. Seni istemediği için gitmedi. Senin var olduğunu bilmiyordu.” Arda içeri girdiğinde Ulaş uzun süre ona baktı. Arda’nın gözlerinden yaşlar akıyordu. Dizlerinin üzerine çöktü. “Ben senden hiçbir zaman vazgeçmedim.” dedi. “Çünkü senden haberim bile yoktu. Ama bunu bilmek kaybettiğimiz yılları geri getirmiyor.” Ulaş hemen ona sarılmadı. Koşup “baba” da demedi. Sadece, “Annemi gerçekten sevdin mi?” diye sordu. Arda cebinden eski, yıpranmış bir fotoğraf çıkardı. Ceyda’nın fotoğrafıydı. “Her gün.” dedi. Ulaş o zaman ağlamaya başladı. Bir hafta sonra hep birlikte Ceyda’nın mezarına gittik. Arda mezarın başında yaklaşık yarım saat tek başına kaldı. Biz uzaktan bekledik. Vedat’a gelince… Artık onunla hiçbir bağımız kalmadı. Sezen yıllardır sakladığı mesajları, banka kayıtlarını ve Vedat’ın tehditlerini gösteren belgeleri avukatına teslim etti. Geçmişte yaptığı her şeyin hukuki karşılığını ne ölçüde göreceğini bilmiyordum. Ama benim için asıl cezası başka olmuştu. Kontrol etmek istediği ailesini tamamen kaybetmişti. Aylar sonra Ulaş bana bir gün şöyle sordu: “Anneanne, babama hemen baba demek zorunda mıyım?” Gülümsedim. “Hayır.” “Peki onu sevmek zorunda mıyım?” “Hayır.” “Ya zamanla seversem?” Elini tuttum. “O zaman da bunda yanlış bir şey yok.” Çünkü o günlerde ben de önemli bir şey öğrenmiştim. Aile olmak yalnızca aynı kanı taşımak değildi. Bazen aile, on yıl boyunca bir çocuğun ateşi çıktığında başında sabahlayan kişiydi. Bazen geçmişinden habersiz olduğu oğluna kavuşabilmek için binlerce kilometre yol gelen bir babaydı. Bazen de yaptığı korkunç hatayı kabul edip sonunda gerçeği söylemeye cesaret eden bir babaannedir. Arda hiçbir zaman hayatımıza zorla girmedi. Ulaş’ın istediği hızda ilerledi. Önce haftada bir görüşmeye başladılar. Sonra futbol maçlarına gittiler. Birlikte balık tuttular. Bir yıl sonra Ulaş ilk kez okul çıkışında arkadaşlarının yanında Arda’ya, “Baba!” diye seslendi. Arda olduğu yerde donup kaldı. Ben birkaç metre ötede onları izliyordum. Başını çevirip gözlerini sildiğini gördüm. O akşam eve döndüğümde Ceyda’nın mektubunu yeniden çıkardım. Son sayfanın arkasında daha önce fark etmediğim silik bir cümle vardı: “Anne, bir gün Ulaş gerçeği öğrenirse ona babasının onu terk ettiğini düşündürme. Bazı insanlar gitmez. Bazen onların yolu zorla kapatılır.” Mektubu göğsüme bastırdım. On yıl boyunca kızımın bana bıraktığı en büyük mirasın Ulaş olduğunu düşünmüştüm. Yanılmışım. Ceyda bana bir şey daha bırakmıştı: Gerçeğin er ya da geç bulunacağına dair inancını. Bir sonraki doğum gününde üçümüz mezarlığa gittik. Ulaş annesinin taşının önüne küçük bir kâğıt bıraktı. Merak edip okumadım. Dönüş yolunda kendisi söyledi. “Anneme, babamı bulduğumuzu yazdım.” Bir süre sustu. Sonra gülümsedi. “Bir de merak etmemesini söyledim.” “Neden?” diye sordum. Ulaş elimi tuttu. “Çünkü artık yalnız değiliz.” O anda gözlerim doldu. Yıllarca kızımın mezarına her gelişimde sadece kaybettiğimiz şeyleri düşünmüştüm. Onun gençliğini. Kaçırdığı yılları. Oğlunun ilk adımlarını göremeyişini. Ama o gün mezarlıktan ayrılırken ilk kez geriye dönüp baktığımda yalnızca ölüm görmedim. Bir annenin oğluna bıraktığı sevgi hâlâ oradaydı. Bir babanın çalınmış yıllarının ardından başlayan yeni hayatı da. Ve benim on yıl boyunca tek başıma büyüttüğümü sandığım çocuk artık geçmişinin boşluğuna bakmıyordu. Çünkü sonunda şunu anlamıştık: Gerçek bazen çok geç gelir. Kaybolan yılları geri getiremez, ölenleri geri döndüremez ve yapılan kötülükleri silemez. Ama insanın önünde kalan yılları bir yalanın üzerine kurmak zorunda olmadığını hatırlatabilir. Ceyda’nın sırrı ailemizi parçalamadı. Tam tersine, yıllardır eksik olan parçayı yerine koydu. Ve o günden sonra Ulaş bana bir daha, “Benim babam kim?” diye sormadı. Çünkü artık cevabını biliyordu. Ama daha önemlisi, sonunda hepimiz başka bir sorunun cevabını öğrenmiştik: Bir aileyi gerçekten aile yapan şey neydi? Kan bağı değil. Geçmişte yapılan hatalar da değil. Gerçeği öğrendikten sonra birbirimizin yanında kalmayı seçmekti.

Haberin Devamı

Kızım doğum sırasında vefat ettiğinde henüz on sekiz yaşındaydı.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

20. Evlilik Yıldönümümüzde Kocam Aynı Yatakta Yatmayı Reddetti… Gerçek Nedeni Öğrendiğimde Gözyaşlarımı Tutamadım