Oğlum ölmüştü — ama 5 yaşındaki kızım onun karşı apartmanın penceresinde olduğunu söyledi

DOLAR

Alış: 47.48

Satış: 47.67

EURO

Alış: 54.73

Satış: 54.95

GBP

Alış: 63.74

Satış: 64.21

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 9.05.2026

Oğlum ölmüştü — ama 5 yaşındaki kızım onun karşı apartmanın penceresinde olduğunu söyledi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Elif, karşı sokakta duran açık sarı boyalı apartmanı işaret edip, ölmüş erkek kardeşini pencerenin arkasında gülümserken gördüğünü tamamen emin bir sesle söylediğinde, Zeynep’in dünyası bir kez daha çatladı. Acı insanın zihnini bu kadar acımasızca eğebilir miydi? Yoksa bu sakin mahallede… çok daha garip bir şey mi kök salmıştı? Oğlum Aras’ı kaybedeli bir ay oldu. Henüz sekiz yaşındaydı. Okuldan bisikletle dönerken bir sürücü onu fark etmemişti — ve her şey bir anda bitmişti. O günden sonra hayatın tüm renkleri soldu. Her şey gri, sonsuz bir boşluk gibi. Ev bile ağır geliyor artık; sanki duvarlar bile yas tutuyor. Bazen kendimi onun odasının kapısında buluyorum — masasında yarım kalmış Lego seti, açık bırakılmış kitaplar, yastığında hâlâ kalan şampuan kokusu… Sanki silinmeyi reddeden bir anının içine girmişim gibi. Acı dalgalar gibi geliyor. Bazı sabahlar yataktan kalkamıyorum bile. Bazı günler ise zorla gülümsüyor, kahvaltı hazırlıyor, hâlâ “normal” bir insanmışım gibi davranıyorum. Eşim Mehmet bizim için güçlü durmaya çalışıyor, ama ben bakmadığımı sandığım anlarda gözlerinde çatlaklar görüyorum. Son zamanlarda daha geç geliyor eve. Ve döndüğünde Elif’i eskisinden daha sıkı sarıyor. Aras’tan bahsetmiyor — ama o sessizliği duyuyorum, bir zamanlar onun kahkahasının olduğu yerde. Ve Elif… benim küçük ışığım. Sadece beş yaşında. Ölümü anlayamayacak kadar küçük, ama onun bıraktığı boşluğu hissedecek kadar büyük. Bazen hâlâ ağabeyini soruyor. “Anne… Aras meleklerle mi?” uyumadan önce fısıldıyor. “Evet,” diyorum hep. “Onlar ona bakıyor. O güvende.” Ama bunu söylerken bile nefesim daralıyor. Şimdi geriye sadece Mehmet ve Elif kaldı. Ve yaşamak ne kadar zor olursa olsun, onlar için ayakta kalmam gerektiğini söylüyorum kendime. Ama bir hafta önce… bir şey değişmeye başladı. Sakin bir salı öğleden sonraydı. Elif mutfak masasının başında, renkli kalemleriyle resim yapıyordu. Ben ise eviyenin yanında, zaten iki kez yıkadığım bulaşıkları tekrar yıkıyormuş gibi yapıyordum. Sonra birden, çok sakin bir sesle dedi ki: “Anne… Aras’ı pencerede gördüm.” Donup kaldım. “Hangi pencerede, yavrum?” dedim. Karşı apartmanı işaret etti — açık sarı boyalı bina, eskimiş panjurlar, hiç kıpırdamayan perdeler… “Orada,” dedi. “Bana bakıyordu.” Kalbim boğazıma çıktı. Onun söyledikleri zihnimde yer etmiyordu. “Yanlış görmüş olabilirsin tatlım,” dedim yumuşakça. “Elif… birini çok özleyince bazen aklımız bize oyun oynar.” Ama o başını salladı. “Hayır anne. Bana el salladı.” O küçük sesindeki kesinlik beni içimden parçaladı. O gece Elif’i uyuttuktan sonra, masada bıraktığı resmi gördüm. İki ev. İki pencere. Ve karşıda duran, gülümseyen bir çocuk. Resmi tutarken ellerim titriyordu. Bu gerçekten sadece bir hayal miydi? Yoksa acı, bana gölgeler üzerinden geri mi dönüyordu? Gece ev tamamen sessizleşince, oturma odasının penceresinin önüne oturdum ve karşı apartmana baktım. Perdeler kapalıydı. Sokak lambası hafifçe titriyordu, yere uzun gölgeler düşürüyordu. Kendime sürekli “orada hiçbir şey yok” dedim. Sadece geceydi. Sadece Elif’in hayal gücüydü. Ama yine de bakışlarımı çekemedim. Çünkü o hissi biliyordum — Aras’ı her yerde görme hissini. Koridorda, bahçede, bisikletinin hâlâ durduğu demir çitin yanında… Acı garip bir şey yapıyordu. Zamanı büküyor, sessizliği bir çocuğun sesi gibi yankıya çeviriyordu. O gece Mehmet aşağı indiğinde, beni hâlâ pencerenin önünde buldu. Omzuma hafifçe dokundu. “Biraz dinlenmelisin,” dedi. “Dinleneceğim,” diye fısıldadım. Bir an durdu. “Yine Aras’ı mı düşünüyorsun?” Yorgun bir gülümseme verdim. “Onu düşünmediğim bir an var mı?” Derin bir nefes aldı, alnıma hafifçe bir öpücük bıraktı. “Toparlanacağız Zeynep. Mecburuz.” Ama o merdivene doğru giderken, ben yine karşı apartmana baktım. Ve bir an için — perdenin kıpırdadığını sandım. Sadece çok küçük bir hareket. Sanki orada biri duruyor, bizi izliyordu. “Hiçbir şey,” dedim kendi kendime. “Rüzgâr.” Ama içimde bir şey çoktan uyanmıştı. Ya… Elif haklıysa? Elif’in ilk kez “ağabeyini karşı apartmanın penceresinde gördüğünü” söylemesinin üzerinden bir hafta geçmişti. Her gün aynı şeyi anlatıyordu. “Orada, anne. Bana bakıyor,” diyordu bazen kahvaltıda, bazen oyuncak bebeğinin saçını tararken. Başta onu ikna etmeye çalıştım. Aras’ın cennette olduğunu, o pencerenin arkasında olamayacağını söyledim. Ama o bana o büyük, berrak mavi gözleriyle bakıp sadece şunu diyordu: “Bizi özlüyor.” Bir süre sonra tartışmayı bıraktım. Sadece başımı salladım, alnını öptüm ve “Olabilir, yavrum,” dedim. Her gece onu uyuttuktan sonra yeniden pencerenin önüne gidiyordum. Açık sarı apartman karanlıkta sessizce duruyordu. Mehmet bu huzursuzluğumu fark etti. Bir akşam beni yine orada buldu ve yumuşak bir sesle sordu: “Gerçekten… orada bir şey olduğunu mu düşünüyorsun?” “Bu kadar eminse ne olacak, Mehmet?” diye fısıldadım. “Ya hayal değilse?” Saçlarını geriye itti. “Acı bize oyun oynar. O sadece küçük bir çocuk, Zeynep.” “Biliyorum,” dedim. “Biliyorum.” Ama midem düğümlenmişti. Bir sabah, köpeği gezdirirken bilerek o apartmanın önünden geçtim. Bakmamaya yemin etmiştim. Gerçekten. Ama gözlerim istemsizce yukarı kaydı. İkinci kattaki perdenin arkasında küçük bir siluet vardı. Güneş ışığı yüzüne hafifçe vurdu. Ve o… Aras’a inanılmaz derecede benziyordu. Kalbim deli gibi çarpmaya başladı. Bir an için zaman durdu. Kıpırdayamadım. O oydu. Başka bir ihtimal yoktu. Aklım bunun imkânsız olduğunu bağırıyordu — çünkü Aras artık yoktu. Ama kalbim hiçbir şeyi dinlemiyordu. Sonra çocuk geri çekildi ve perde kapandı. Pencere tekrar sadece cam oldu. Eve dönerken adımlarımı zor attım. O gece neredeyse hiç uyuyamadım. Gözlerimi her kapattığımda o silueti görüyordum. Sabah olduğunda artık dayanamadım. Mehmet işe gitmişti. Elif odasında şarkı mırıldanıyordu. Ve ben — yeniden pencerenin önündeydim. Açık sarı apartman. Ne kadar bakarsam, içimdeki huzursuz ses o kadar büyüyordu. Göğsümde bir fısıltı vardı: Git. Kendimi durduramadan montumu giydim ve karşıya geçtim. Yakından bakınca bina tamamen sıradan görünüyordu. Biraz eski, ama sıcak bir havası vardı. Merdiven yanında saksılarda fesleğen ve küçük bir çiçek vardı, kapının yanında ise hafifçe çalan bir rüzgâr çanı. Kalbim hızla çarparken zile bastım. Dönmek üzereydim ki kapı açıldı. Karşımda otuzlu yaşlarında bir kadın duruyordu, kahverengi saçlarını dağınık bir at kuyruğu yapmıştı. “Merhaba,” dedim aceleyle, sesim titriyordu. “Rahatsız ettiğim için özür dilerim. Karşı apartmandan geliyorum.

: Zeynep.” Bir an duraksadım. “Bu biraz garip olacak,” dedim, sesim hâlâ titriyordu. “ama kızım sürekli sizin pencerenizde bir çocuğu gördüğünü söylüyor. Ve… dün ben de bir anlığına onu gördüğümü sandım.” Kadın kaşlarını kaldırdı, sonra yüzü yumuşadı. “Ah,” dedi. “Sanırım Kerem’den bahsediyorsunuz.” Kapıya yaslandı. “Yeğenim o. Annesi hastanede olduğu için birkaç haftalığına bizimle kalıyor. Sekiz yaşında.” “Benim oğlum da…” boğazım düğümlendi, “…sekiz yaşındaydı.” Kadın başını hafifçe eğdi. “Bir oğlunuz mu var?” Yutkundum. “Vardı,” dedim çok kısık bir sesle. “Bir ay önce kaybettik.” Kadının gözleri doldu. “Çok üzgünüm,” dedi. “Gerçekten çok kötü.” Bir an durdu, sonra sesi biraz daha alçaldı. “Kerem çok iyi bir çocuktur. Biraz içine kapanık sadece. Sık sık o pencerenin önüne oturup resim çizer. Bana da karşı apartmanda küçük bir kızın ona el salladığını söyledi.” Hafifçe gülümsedi. “Sanırım… onunla oyun oynamak istiyor sandı.” Balkonda öylece kaldım, söylenenleri tartmaya çalışarak. Hayalet yoktu. Mucize yoktu. Sadece bir çocuk vardı — farkında olmadan beni ve kızımı karanlık bir boşluktan geri çekmeye çalışan. “Sanırım… gerçekten oynamak istiyor,” dedim sonunda, zayıf bir tebessümle. Kadın gülümsedi. “Benim adım Ayşe,” dedi, elini uzatarak. “Zeynep,” dedim, onun elini sıkarken. “Ne zaman isterseniz uğrayın,” dedi. “Kerem’e de söylerim, kızınızı gördüğünde el sallasın.” Eve dönerken boğazım düğümlenmişti. Rahatlamıştım — ama bunun yanında yeni bir hüzün de yükseliyordu içimde. Kapıdan içeri girince Elif koşarak yanıma geldi. “Anne! Onu gördün mü?” dedi heyecanla. “Evet, yavrum,” dedim, onun hizasına eğilerek. “Adı Kerem. Karşı komşumuzun yeğeni.” Gözleri parladı. “Aras’a benziyor mu?” Bir an durdum. Gözlerim yanmaya başladı. “Evet,” dedim sessizce. “Çok benziyor.” O akşam, Elif tekrar pencerenin önüne gittiğinde yüzünde artık korku yoktu. Sadece bir gülümseme vardı. “Artık el sallamıyor, anne,” dedi. “Resim yapıyor.” Onun omzuna dokundum. “Belki de sana resim yapıyordur,” dedim yumuşakça. Ve Aras’ın ölümünden sonra ilk kez, evimizin sessizliği bu kadar ağır değildi. O gece geç saate kadar uyanık kaldım, tavana bakarak. İçimdeki huzursuzluk artık keskin bir bıçak gibi değildi. Daha çok, dokununca acımayan eski bir yara gibiydi. Sabah kahvaltıda krep yaptım. Ve haftalardır ilk kez, Elif tabağını bitirdi. Yerken mırıldanıyordu. O an fark ettim — ne zamandır onun ne ağlamadan ne de ağabeyiyle ilgili bir soru sormadan ses çıkardığını duymamıştım. “Anne,” dedi birden, “o çocukla tanışabilir miyim?” Karşı apartmana baktım. “Belki sonra, yavrum,” dedim. “Önce dışarıda mı bakarız?” Kahvaltıdan sonra bahçeye çıktık. Hava ılıktı, çimen kokusu ve bahar toprağı havaya karışmıştı. Karşı apartmanın kapısı açıldı. Bir çocuk çıktı dışarı — elinde bir defter vardı. İnce, sessiz, saçları açık kahverengi, hafif dağınık. Kalbim sıkıştı. Aras’a inanılmaz derecede benziyordu. Elif nefesini tuttu ve elimi sıktı. “O!” diye fısıldadı. “O çocuk!” Ayşe de dışarı çıktı, bizi görünce el salladı. “Zeynep hanım! Merhaba!” dedi gülümseyerek. “Ve sen de Elif olmalısın!” Başımı salladım, gülümsememi zor tutarak. Sokaktan karşıya geçtik. Yaklaştıkça Kerem çekingen bir şekilde yukarı baktı. Bakışları yumuşaktı, meraklıydı. “Merhaba,” dedi Elif. “Ben Elif. Benimle oynar mısın?” Kerem gülümsedi. “Olur,” dedi sessizce. Dakikalar içinde bahçede koşuyor, sabun köpüklerini yakalamaya çalışıyor, kahkahalar atıyorlardı. Ayşe ile ben merdivenlerin yanında durup çocukları izledik. “Çabuk arkadaş oldular,” dedi. Başımı salladım. “Çocuklar için daha kolay oluyor.” Bir süre sonra Ayşe alçak bir sesle konuştu: “Pencerenizde bir çocuk gördüğünü söylediğinde… bir an korktum. Belki bir şeyler ters gidiyor sandım.” Duraksadı. “Ama şimdi anlıyorum.” Kısa bir kahkaha kaçtı dudaklarımdan — yorgun, küçük bir kahkaha. “Ben de,” dedim. “Bu bir hayalet hikâyesi değildi. Sadece… acıydı. Bir yerde kalmak isteyen bir acı.” Ayşe’nin gözleri yumuşadı. “Çok şey yaşamışsınız.” “Evet,” dedim. “Ama belki de… iyileşme buradan başlıyor.” Tam o sırada Elif koşarak geri geldi, yanakları kızarmıştı. “Anne! Kerem de dinozorları seviyormuş! Aras gibi!” Saçlarını geriye ittim ve gülümsedim. “Ne güzel, yavrum.” Kerem bana defterini uzattı. Yan yana çizilmiş iki dinozor vardı — dikkatle, özenle çizilmiş. “Bunu Elif için yaptım,” dedi utangaçça. “Abisinin de sevdiğini söylemişti.” “Çok güzel olmuş,” dedim fısıldayarak. “Teşekkür ederim, Kerem.” O yine gülümsedi — o sakin gülümseme bana her gece uykuya dalan bir başka küçük çocuğu hatırlattı. O akşam, yemekten sonra Elif kucağıma çıktı. Gökyüzü altın rengine dönüyordu. Karşı apartmanda Ayşe’nin penceresinden sıcak bir ışık titriyordu. “Anne,” dedi Elif başını omzuma koyarak, “Aras artık üzgün değildir değil mi?” Saçlarını öptüm. “Hayır, yavrum,” dedim. “Bence artık mutlu.” Gülümsedi, uykuya kayarken. “Ben de.” Uyuduktan sonra dışarı baktım — haftalardır beni ürküten o pencereye. Artık korkutucu değildi. Daha çok… canlıydı. Belki de bir insan öldüğünde sevgi yok olmuyordu. Belki sadece şekil değiştiriyordu. Ve bazen merhamet, gülüşler ve doğru zamanda gelen yabancılarla geri dönüyordu. Kızımı daha sıkı sardım, onun sakin nefesini dinledim. Ve o anda çok yumuşak bir gerçeği anladım: Aras bizi terk etmemişti. Sadece mutluluğun geri dönebilmesi için yer açmıştı

Haberin Devamı

Oğlum ölmüştü — ama 5 yaşındaki kızım onun karşı apartmanın penceresinde olduğunu söyledi

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Bir Baba ve Kızı