Oğlum Yeni Villamı Görünce “Burası Bizim Olmalı” Dedi… Sahte İmza Ortaya Çıkınca Gerçek Sahibinin Kim Olduğunu Öğrendi

DOLAR

Alış: 47.48

Satış: 47.67

EURO

Alış: 54.73

Satış: 54.95

GBP

Alış: 63.74

Satış: 64.21

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 8.08.2026

Oğlum Yeni Villamı Görünce “Burası Bizim Olmalı” Dedi… Sahte İmza Ortaya Çıkınca Gerçek Sahibinin Kim Olduğunu Öğrendi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Oğlum Burak, yeni villamı ilk gördüğünde beni tebrik etmedi. Kapıdan içeri girdi, yüksek tavanlara ve geniş salona baktı, sonra sanki çok doğal bir şey söylüyormuş gibi: “Burası bizim için mükemmel.” dedi. Üç hafta önce ise beni Antalya’da bir çamaşırhanenin arkasındaki küçük kiralık dairemde ziyaret etmişti. Altmış bir yaşındaydım ve otuz dört yıllık evliliğimin ardından ilk kez yalnız yaşıyordum. Daire küçüktü. Tek yatak odası vardı. Penceresi karşı binanın duvarına bakıyordu. Ama benimdi. Kimse bana daha sessiz konuşmamı, daha az yer kaplamamı ya da sahip olduklarıma şükretmem gerektiğini söylemiyordu. Burak o gün mutfağımda kollarını bağlayıp: “Anne, artık gerçekçi olmalısın.” demişti. Eşi Kübra da kahvesini karıştırarak: “Kirada yaşamanın kötü bir tarafı yok. Bazı insanlar için.” diye eklemişti. Oysa yıllarca Burak için çalışmıştım. Eğitim masraflarını, arabasını, düğününü ve sayısız ihtiyacını karşılamıştım. Bilmedikleri şey şuydu: Evlenmeden önce anneannem bana iki küçük kiralık mülk bırakmıştı. Bu taşınmazları evlilik boyunca ayrı tutmuş, eski eşim Rıfat’ın adını hiçbir zaman tapulara eklememiştim. Boşanmanın ardından ikisini de sattım. Sonra Antalya Körfezi’ne yakın, beyaz taşlı, kemerli pencereleri, ayrı misafir evi ve begonvillerle çevrili avlusu olan bir villa satın aldım. Üç hafta boyunca kimseye söylemedim.

: Ta ki bir komşum evde verdiğim küçük davetten fotoğraflar paylaşana kadar. Cumartesi sabahı Burak ve Kübra kapımdaydı. Yanlarında küçük kızları Lina da vardı. Burak içeri girdi, etrafına baktı ve: “Harika. Kübra burada yaşamaya bayılacak.” dedi. Şaşkınlıkla baktım. “Ne demek istiyorsun?” “Anne, bu ev sana fazla büyük. Biz ana evde yaşarız. Sen misafir evine geçersin.” Kübra da Lina’yı kucağında sallayarak bunun torunları için harika olacağını söyledi. Cevabım tek kelimeydi: “Hayır.” Burak’ın yüzü gerildi. Kübra ise: “Aile aileyi destekler.” dedi. “Ben çamaşırhanenin arkasında yaşarken buna ‘gerçekçi olmak’ diyordunuz.” diye karşılık verdim. Burak daha sonra cebinden katlanmış bir belge çıkardı. Altında benim imzam vardı. Ama ben o belgeyi hiç imzalamamıştım. Villanın boşanmada gizlenen ortak mallarla alındığını, babası Rıfat’ın bu nedenle hak iddia edebileceğini söyledi. İmzaya baktım. “Sahte.” Burak’ın cevabı daha da kötüydü: “Babamın senin imzanın olduğu birçok belgesi vardı.” O anda yardım istemeye gelmediklerini anladım. Evi benden almak için hazırlanmışlardı. Salondaki çekmeceden kalın mavi bir dosya çıkardım. “Bu dosya babanın bu ev üzerinde neden hiçbir hak iddia edemeyeceğini açıklıyor.” Tam o anda kapı çaldı. Kapıda Komiser Meryem Aksoy ve başka bir polis memuru vardı. Ardından eski eşim Rıfat geldi. “Bunu aile içinde çözelim.” dedi. Sonra yine aynı cümleyi kurdu: “Bu kadar büyük bir eve ihtiyacın yok. Burak’ın ailesinin ihtiyacı var.” Dosyayı açtım. İçinde anneannemden kalan mülklerin tapuları, banka kayıtları ve miras belgeleri vardı. “Bu para evlilikten önce bana kalan mirastan geldi. Hiçbir zaman ortak hesaba karışmadı.” Rıfat rahat görünmeye çalışıyordu. Ama Komiser Meryem Burak’a dönerek sahte belge, kimlik bilgilerinin kötüye kullanılması ve taşınmaz üzerinde usulsüz hak iddiasıyla ilgili konuşmaları gerektiğini söylediğinde ortam değişti. Tam o sırada Kübra’nın da sakladığı bir gerçek ortaya çıktı. Bebek çantasından küçük bir ses kayıt cihazı çıkardı. Altı haftadır Burak ile Rıfat’ın konuşmalarını kaydettiğini söyledi. Kayıtlarda Rıfat’ın Burak’a benim imzamı taklit etmesini, villayı gizlenmiş ortak mal gibi göstermesini ve beni baskıyla anlaşmaya zorlamasını söylediği duyuluyordu. Kübra ayrıca Burak’ın, kendisini uyarması hâlinde Lina’nın velayetini elinden almakla tehdit ettiğini anlattı. Sonra polise başka bir dosya verdim. Üç yıl önce benim adıma açılmış ancak benim bilmediğim bir banka hesabıydı. Rıfat bu hesabı danışmanlık gelirlerini gizlemek ve bazı mali yükümlülükleri benim üzerime yönlendirmek için kullanmıştı. Burak da bazı belgeleri imzalamış ve kredi işlemlerinde yanlış beyanlarda bulunmuştu. Soruşturma sonucunda Rıfat uzun süreli hapis cezası aldı. Burak ise daha kısa süreli ceza, geri ödeme ve denetim şartlarını içeren bir anlaşmayı kabul etti. Kübra boşanma davası açtı. Lina’yla birlikte villanın misafir evinde kalmasına izin verdim. Ama bu kez şartlar farklıydı. Kübra her ay kira ödedi. Ana eve gelmeden önce kapıyı çaldı. Kimse benim evimi kendi hakkı gibi görmedi. Burak cezaevinden bana birkaç mektup gönderdi. İlklerinde bahaneler vardı. Sonra öfke. En sonunda yalnızca dört satır geldi: “Senin oğlun olduğum için seni asla kaybetmeyeceğimi düşündüm. Sevgini izin zannettim. Üzgünüm. Beni affetmeni beklemiyorum.” On sekiz ay sonra serbest kaldığında villanın kapısına kadar geldi. Ama bu kez içeri girmedi. Telefon etti. “Anne, içeri girebilir miyim?” Kapıyı açtım. Daha sonra ona villanın aslında benim adıma bile kayıtlı olmadığını anlattım. Anneannemin kurduğu aile vakfı, eski mülkler satıldıktan sonra parayı korumuş ve villayı satın almıştı. Vakfın asıl gelecekteki hak sahibi ise bendim sanıyordu. Değildi. Lina’ydı. Ben hayatım boyunca burada yaşama hakkına sahiptim. Benden sonra villa torunuma kalacaktı. Üstelik vakıf sözleşmesinde önemli bir şart vardı: Mirası sahte belgeyle ele geçirmeye çalışan herhangi bir ebeveyn, çocuğun mal varlığı üzerinde söz sahibi olma hakkını kaybediyordu. Burak sessizce başını eğdi. “İyi olmuş.” dedi. “Değiştiğimi kanıtlayana kadar ona ait hiçbir şeyi yönetmemeliyim.” İşte o an yıllardır görmediğim oğlumu yeniden gördüm. Sonuç Bu hikâyede asıl güç villadan, paradan ya da mirastan gelmedi. Asıl güç, yıllarca herkese “evet” diyen bir kadının sonunda “hayır” diyebilmesiydi. Bir süre sonra Kübra, ekonomik baskı yaşayan kadınlara hukuki destek sağlayan bir fon kurdu. Burak kendi borçlarını ödemeye, hayatını yeniden kurmaya başladı ve villaya yalnızca davet edildiğinde geldi. Her seferinde kapıyı çaldı. Çünkü sonunda hepimiz aynı şeyi öğrenmiştik: Aile olmak, başka birinin evine, parasına veya hayatına otomatik olarak sahip olmak anlamına gelmez. Sevgi kapıyı açabilir; ama saygı olmadan hiç kimse içeri girmeyi hak etmez.

Haberin Devamı

Oğlum Yeni Villamı Görünce “Burası Bizim Olmalı” Dedi… Sahte İmza Ortaya Çıkınca Gerçek Sahibinin Kim Olduğunu Öğrendi

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Oğuzhan Uğur’un başını yakacak rapor