Oğlum Burak, yeni villamı ilk gördüğünde beni tebrik etmedi.

Kapıdan içeri girdi, yüksek tavanlara ve geniş salona baktı, sonra sanki çok doğal bir şey söylüyormuş gibi:

“Burası bizim için mükemmel.” dedi.

Üç hafta önce ise beni Antalya’da bir çamaşırhanenin arkasındaki küçük kiralık dairemde ziyaret etmişti. Altmış bir yaşındaydım ve otuz dört yıllık evliliğimin ardından ilk kez yalnız yaşıyordum.

Daire küçüktü. Tek yatak odası vardı. Penceresi karşı binanın duvarına bakıyordu. Ama benimdi.

Kimse bana daha sessiz konuşmamı, daha az yer kaplamamı ya da sahip olduklarıma şükretmem gerektiğini söylemiyordu.

Burak o gün mutfağımda kollarını bağlayıp:

“Anne, artık gerçekçi olmalısın.” demişti.

Eşi Kübra da kahvesini karıştırarak:

“Kirada yaşamanın kötü bir tarafı yok. Bazı insanlar için.” diye eklemişti.

Oysa yıllarca Burak için çalışmıştım. Eğitim masraflarını, arabasını, düğününü ve sayısız ihtiyacını karşılamıştım.

Bilmedikleri şey şuydu:

Evlenmeden önce anneannem bana iki küçük kiralık mülk bırakmıştı. Bu taşınmazları evlilik boyunca ayrı tutmuş, eski eşim Rıfat’ın adını hiçbir zaman tapulara eklememiştim.

Boşanmanın ardından ikisini de sattım.

Sonra Antalya Körfezi’ne yakın, beyaz taşlı, kemerli pencereleri, ayrı misafir evi ve begonvillerle çevrili avlusu olan bir villa satın aldım.

Üç hafta boyunca kimseye söylemedim.