“Bunun sahte olduğu belli. Kimse kendini kandırmasın,” dedi.

Nermin Hanım açıklama yapmadı. Kırmızı hırkasıyla masanın başında oturuyor, aile üyelerini dikkatle izliyordu. Banu kendi çekini kâğıt uçak yaparak masanın öbür tarafına fırlattı. Murat ise çekini havada sallayıp bununla alay etti.

Ceren gülmedi.

Çek üzerinde kendi adı yazıyordu ve Nermin Hanım onu uzatırken, “Bunu kaybetme,” diye özellikle uyarmıştı. Ceren çekin ne anlama geldiğini sorduğunda büyükannesi yalnızca tek kelime söyledi:

“Bir seçim.”

Ceren çeki dikkatlice katladı ve paltosunun iç cebine yerleştirdi. Babası bunu görünce küçümseyici bir tavırla gerçekten saklayıp saklamayacağını sordu. Ceren ise sakin bir şekilde, “Üzerinde benim adım yazıyor,” diye cevap verdi.

Ertesi sabah çeki bir dosyanın içine koyarak bankaya gitti. Banka görevlisinin çeki görünce yüzündeki ifade değişti. Şube müdürü Davut, Ceren’i özel bir odaya aldı ve çekin gerçek olduğunu açıkladı.

Ancak para sıradan bir hesaptan gelmiyordu. Çekler, yıllar önce oluşturulan Nermin Aile Koruma Vakfı üzerinden hazırlanmıştı. Vakıf şartlarına göre her aile üyesinin çeki yetmiş iki saat içinde bankaya yatırması veya resmî olarak kabul ettiğini bildirmesi gerekiyordu. Süresi içinde işlem yapılmayan çekler geçersiz sayılacak ve ilgili pay, çekini kabul eden diğer hak sahiplerine aktarılacaktı.

Ceren o anda büyükannesinin ailesini ne kadar iyi tanıdığını anladı. Nermin Hanım, onların çeklerle alay edeceğini tahmin etmişti.

Banka müdürü ayrıca Nermin Hanım’ın son aylarda iki doktor tarafından muayene edildiğini, zihinsel olarak tamamen sağlıklı olduğunun resmî raporlarla doğrulandığını anlattı. Bunun nedeni, çocuklarının servetin kontrolünü ele geçirmek için onu karar veremez biri gibi göstermeye çalışmalarıydı.

Ceren’e büyükannesinin el yazısıyla hazırlanmış bir mektup da verildi. Mektupta, ailesinden hiç kimseyi aramadan doğrudan eve gelmesi isteniyordu. Nermin Hanım, “Karar vermeden önce dinleyen tek kişi sen oldun,” diye yazmıştı.

Ceren eve ulaştığında babası, halası Lale ve ağabeyi çoktan oradaydı. Rıza, annesine bütün aileyi küçük düşürdüğünü söylüyordu. Nermin Hanım ise sakin bir şekilde, “Sizi ben küçük düşürmedim. Siz kendi davranışlarınızla bunu yaptınız,” dedi.

Ceren çeklerin gerçek olduğunu açıklayınca odadaki herkesin yüzü değişti. Murat hemen attığı çeki aramaya başladı. Banu’nun çeki yemeklerin arasına düşmüş, diğerlerinin çekleri ise çöpe atılmıştı.

Nermin Hanım daha sonra yıllardır sakladığı belgeleri ortaya çıkardı. Rıza ve Lale’nin, vergi işlemleri bahanesiyle kendisine bazı evraklar imzalatmaya çalıştığını anlattı. Belgeler aslında mal varlığının yönetimini çocuklarına devredecekti. Nermin Hanım imzalamayı reddedince ailesi onun unutkanlaştığını söylemeye başlamıştı.

Aile avukatı Pelin, vakıf belgelerini herkesin önünde açıkladı. Çekini kaybeden veya reddeden kişilerin yeni çek talep edemeyeceğini belirtti. Her aile üyesine eşit fırsat sunulmuştu. Ancak çoğu, gerçeği araştırmak yerine alay etmeyi seçmişti.

Süre dolduğunda yalnızca iki çek kabul edilmişti.

Biri Ceren’e, diğeri ise Nermin Hanım’a on iki yıldır destek olan ev yardımcısı Rüya’ya aitti. Rüya, Nermin Hanım’ın hastalıklarında, eşinin vefatında ve ailesinin ziyaret etmediği günlerde yanında olmuştu. Çeki ilk gördüğünde kabul etmek istememiş, ancak verilen değere saygı duyarak onu dikkatlice saklamıştı.

Rıza vakfı mahkemeye taşıdı. Fakat doktor raporları, görüntülü beyanlar, banka kayıtları ve aile üyeleri arasındaki yazışmalar Nermin Hanım’ın bilinçli karar verdiğini gösterdi. Mahkeme vakfı geçerli kabul etti. Rıza’nın sahte yetki iddiaları ise kendi davasına zarar verdi.

Ceren parasını savurganca kullanmadı. Borçlarını ödedi, mütevazı bir ev satın aldı ve ikinci işinden ayrıldı. Ardından yaşlı insanların maddi haklarını koruyan bir hukuk kuruluşunda çalışmaya başladı. Büyükannesi de daha küçük ve güvenli bir eve taşındı.

Nermin Hanım üç yıl daha yaşadı. Ceren her hafta onu ziyaret etti. Birlikte yemek yediler, geçmişten söz ettiler ve hayatın gerçek değerlerini konuştular.

Nermin Hanım vefat ettiğinde Ceren, cenaze konuşmasında paradan hiç söz etmedi. Onun insanları dikkatle dinleyen, çalışanların adlarını hatırlayan ve sevginin en güçlü göstergesinin ilgi olduğuna inanan bir kadın olduğunu anlattı.

Yıllar sonra Ceren, çekin bir kopyasını ofisinin duvarına astı. Bunu servetini göstermek için değil, o gecenin kendisine öğrettiği gerçeği unutmamak için yaptı.

Çünkü para insanın karakterini değiştirmiyordu.

Sadece içinde sakladığı karakteri görünür hâle getiriyordu.

Nermin Hanım, sesini hiç yükseltmeden ailesindeki gerçek niyetleri ortaya çıkarmış ve geleceğini, kendisine gerçekten değer veren insanlara emanet etmişti.