Annem, üzerimdeki değerimin ağabeyimden daha az olduğunu ilk hissettirdiğinde son derece doğaldı. İkinci kez hissettirdiğinde ise yemek masasının üzerinde üç ayrı tapu senedini ağabetime doğru itti. “Kızlar evlenir, el evine gider. Soyadımızı ve aile mirasını Deniz taşıyacak Ceyda,” dedi.

Masadaki belgelere baktım. Dedemden kalan iki katlı müstakil ev, Sapanca Gölü kıyısındaki yazlık ve şehir merkezinde iki yılımı kiracılarıyla, bakımıyla uğraşarak geçirdiğim lüks daire… Babam kollarını kavuşturup “Bunu duygusal bir mesele yapma,” dedi. Deniz ise koltuğunda geriye yaslanıp sırıttı: “Yurtdışına taşınınca zaten bunların hepsini unutursun abla.”

İçimden gülmek geldi. Altı yıl boyunca bu ailenin tüm finansal süreçlerini ben yönetmiştim. Kimse iki yıl önce babamın inşaat şirketi batmak üzereyken onlara verdiğim 180 bin dolarlık şahsi borcu hatırlamıyordu.