-
- …Mehmet kısa bir an durdu, sanki sözlerinin salonda yankılanmasına izin veriyordu. Sonra başını hafifçe kaldırdı ve sakin ama kararlı bir sesle devam etti: — Onun için ateşe girdim… ve yine girerdim. Salonda hafif bir uğultu oluştu, ama hemen kayboldu. Sanki zaman durmuştu. Kimse kıpırdamıyordu. Kimse konuşmuyordu. Mehmet’in bakışlarında ne öfke vardı ne de kırgınlık. Sadece onur… ve bundan da güçlü bir şey: kesinlik. — Eğer bu bal sadece “mükemmel çiftler” içinse… — dedi, gözlerini doğrudan Elif’e çevirerek — o zaman sen hâlâ birinin yanında olmanın ne demek olduğunu anlamamışsın. Bu, birinin nasıl göründüğüyle ilgili değil… en zor anlarda onun yanında kalabilmekle ilgili. Elif donup kaldı. Alaycı gülümsemesi yüzünden silindi. Gözlerini kaçırdı, yere baktı. Hayatımda ilk kez onu suskun gördüm. Mehmet bana döndü ve hafifçe gülümsedi. — Ben buraya kusursuz dans etmeye gelmedim, — dedi. — Ben buraya, o beni hiç bırakmadığı için geldim. O anda gözlerimin dolduğunu hissettim. Arkalardan biri alkışlamaya başladı. Sonra bir başkası. Bir diğeri. Birkaç saniye içinde bütün salon ayağa kalktı. Bu artık sıradan bir alkış değildi. Bu içten, güçlü ve saygı dolu bir alkıştı. Bazıları gözyaşlarını siliyordu, bazıları gülümsüyordu. Öğretmenler başlarını sallıyordu. Hatta DJ bile alkışlıyordu. Elif ve arkadaşları yavaşça geri çekildi. Kimse artık onlara bakmıyordu. Ben neredeyse hiçbir şey göremiyordum. Mehmet’e doğru eğilip ona sıkıca sarıldım. — Teşekkür ederim… — diye fısıldadım. O hafifçe güldü. — Sana en şık eşlikçi olacağımı söylemiştim, değil mi? Başımı salladım, gözyaşlarımın arasından gülümsemeye çalışarak. Müzik yeniden başladı. Yumuşak, tanıdık bir melodi. Evde birlikte prova yaptığımız şarkılardan biri. Elimi onun omzuna koydum ve yavaşça hareket etmeye başladık. Bu kusursuz bir dans değildi. Ama bizim dansımızdı. Bir süre sonra başka insanlar da piste katıldı. Bazıları dans etti, bazıları sadece izledi. Ama bu sefer bakışlar farklıydı. Ne alay vardı ne de küçümseme. Sadece saygı. O gece ilk kez kendimi farklı hissetmedim. Kendimi… güçlü hissettim. Daha sonra çıkmaya hazırlanırken öğretmenlerden biri yanımıza geldi. — Bu, bir balda gördüğüm en dokunaklı andı, — dedi. Mehmet omuz silkti. — Sadece gerçeği söyledim. Dışarı çıktığımızda serin gece havası yüzüme çarptı. Derin bir nefes aldım. Gökyüzü yıldızlarla doluydu. Bir an durup ona baktım. — Biliyor musun… — dedim yavaşça. — Gerçekten de en şık sendin. O gülümsedi. — Sana söylemiştim. İkimiz de güldük. Yavaşça yürümeye başladık, ben onun sandalyesini itiyordum. İçimde garip bir huzur vardı. Çünkü insanlar çoğu zaman sadece yüzeyde olanı görür. Sandalyeyi görürler. Sınırları görürler. Ama birinin geçtiği ateşi görmezler. Cesareti görmezler. Sevgiyi görmezler.
-
- Ben görüyorum. Ve bu yeterli. O geceden sonra sanki her şey biraz değişti. Pazartesi okula gittiğimde insanların bakışları farklıydı. Bazıları bana gülümsedi, daha önce hiç konuşmadıklarım gelip sohbet etti. Hatta bazıları olanlar için özür diledi. Kimseyi suçlamadım. Çünkü bazen insanlar anlamadıkları şeylerle alay eder. Elif de değişmiş gibiydi. Bir gün yanıma geldi, bir süre sessizce durdu. — Özür dilerim… — dedi sonunda. Ona baktım ve başımı salladım. Çünkü bazı zaferler yüksek sesle değil, sessizlikle kazanılır. Ve o gece… hayatımın en önemli anlarından biri olarak kaldı. Çünkü o gece sadece bir balda dans etmedim. O gece kim olduğumu gerçekten anladım.