Ben görüyorum.

Ve bu yeterli.

O geceden sonra sanki her şey biraz değişti. Pazartesi okula gittiğimde insanların bakışları farklıydı. Bazıları bana gülümsedi, daha önce hiç konuşmadıklarım gelip sohbet etti. Hatta bazıları olanlar için özür diledi.

Kimseyi suçlamadım. Çünkü bazen insanlar anlamadıkları şeylerle alay eder.

Elif de değişmiş gibiydi. Bir gün yanıma geldi, bir süre sessizce durdu.

— Özür dilerim… — dedi sonunda.

Ona baktım ve başımı salladım.

Çünkü bazı zaferler yüksek sesle değil, sessizlikle kazanılır.

Ve o gece… hayatımın en önemli anlarından biri olarak kaldı.

Çünkü o gece sadece bir balda dans etmedim.

O gece kim olduğumu gerçekten anladım.