“Beyefendi, oğlunuzu bahçe duvarınızın yanındaki bir poşetin içinde buldum.”Yedi yaşındaki Zeynep, bu sözleri yağmurlu bir pazar sabahı titreyen sesiyle söyledi.

İstanbul’un seçkin semtlerinden birindeki büyük malikanesinde yaşayan iş insanı Serkan Varlı, kapısını açtığında karşısında eski kıyafetler giymiş, yağmurdan sırılsıklam olmuş küçük bir kız gördü. Zeynep’in kollarında mavi battaniyeye sarılı, ağlayan yeni doğmuş bir bebek vardı.

“Benim çocuğum yok. Üstelik doktorlar çocuk sahibi olamayacağımı söyledi,” dedi Serkan şaşkınlıkla.

Zeynep, bebeği göğsüne biraz daha sıkı bastırdı.

“Öyleyse birileri sizin buna inanmanızı özellikle istemiş.”

Küçük kız, bebeği malikanenin dışındaki büyük çöp konteynerlerinin yakınında, karton bir kutunun içinde bulmuştu. İki haftadır terk edilmiş bir depoda kalıyordu. Büyükannesi Feride Hanım, ciddi bir rahatsızlık geçirerek hastaneye kaldırılınca Zeynep tamamen yalnız kalmıştı. O sabah yiyecek ararken bebeğin sesini duymuştu.

Evin uzun yıllardır çalışan görevlisi Melek Hanım, çocukları hemen içeri aldı. Bebeğin battaniyesini açarken kumaşın arasına sıkıştırılmış mühürlü bir zarf buldu.

Zarfın üzerinde Serkan’ın adı yazıyordu.

Serkan, el yazısını görünce irkildi. Mektupta on iki yıl önce geçirdiği deneysel bir tedaviden önce saklattığı biyolojik örneklerden söz ediliyordu. Klinik tarihleri, güvenlik şifreleri ve yalnızca birkaç kişinin bilebileceği ayrıntılar tek tek yazılmıştı.

Bebek gözlerini açtığında Serkan kendi gri-mavi gözlerini gördü.

Zeynep usulca gülümsedi.

“Sinirlendiğinde sizinle aynı yüzü yapıyor. Bu yüzden oğlunuz olduğunu anlamıştım.”

Melek Hanım’ın yasal işlemler için çağırdığı sosyal hizmet uzmanı Ceyda, bebeğin kimliği doğrulanana kadar koruma altına alınması gerektiğini söyledi. Zeynep’in de tek başına kalamayacağını belirtti.

Zeynep korkuyla Serkan’ın bacağına sarıldı.

“Lütfen onu götürmelerine izin vermeyin. Onu bulduğumda çok üşüyordu. Bir daha yalnız bırakmayacağıma söz verdim.”

Hayatını insanlardan uzak durarak geçiren Serkan, küçük kızın gözlerindeki korkuda kendi yalnız çocukluğunu gördü.