“Yüzüme bakmaya bile tahammül edemiyorsan, neden hâlâ bana karım diyorsun?”

Yedi saatten fazla süren ağır bir rekonstrüktif ameliyatın ardından Leyla, yüzünün sol tarafı, boynu ve kolu kalın sargılarla kaplı halde Kadıköy’deki evlerine dönmüştü. Her hareketi canını yakıyordu ama o öğleden sonra tek elini kullanarak kocası Cenk’in en sevdiği yemeği hazırladı. Evliliklerinin hâlâ kurtarılabilir olduğunu hissetmeye ihtiyacı vardı.

Cenk şık takım elbisesiyle eve girdi, masaya bakmadı bile. Doğrudan yatak odasına geçip bavulunu toplamaya başladı. Leyla kapıya dayanarak, “Nereye gidiyorsun?” diye sordu. Cenk yüzüne bakmadan, “Ankara’ya, bir haftalık iş gezisi” yanıtını verdi.

Oysa sadece dört ay önce Leyla, Cenk’i Beykoz’daki evlerinde çıkan yangında alevlerin arasından çekip çıkarmıştı. Cenk alkollü uyuyakalmıştı. Leyla kendisini dışarı atmış, ancak Cenk’in içeride kaldığını anlayınca hiç düşünmeden alevlerin içine dalmıştı. Cenk birkaç sıyrıkla kurtulurken, Leyla’nın yüzü ve bedeni ağır şekilde yanmıştı.