Melis, on beş yaşındaki kızı İrem’in son zamanlarda içine kapanmasından ve zaman zaman belini tutarak kıvranmasından derin bir şüphe duyuyordu. Ancak eşi Murat, her defasında kızının sadece dikkat çekmeye çalıştığını, ergenlik abartılarıyla evdeki huzuru bozduğunu söyleyerek konuyu kapatıyordu. Murat’a göre bir sorun yoktu; İrem sadece ilgi odağı olmak istiyordu.

Bir sonbahar öğleden sonrasında Melis, eşine haber vermeden kızını okuldan alıp Ankara’daki Şehir Hastanesi’nin acil servisine götürdü. İrem’in sessiz ve çaresiz kabullenişi Melis’in içini sızlatıyordu. Muayene odasında yapılan ultrason sırasında uzman doktor bir anda duraksadı. Ekrana uzun uzun baktıktan sonra odadan çıkıp kıdemli hekimle geri döndü.

Doktor, Melis’e dönerek ciddiyetle sordu: “Beş hafta önce istenen acil uzman sevkini ve ileri tetkikleri neden yaptırmadınız?”

Melis donakaldı. “Ne sevkinden bahsediyorsunuz? Biz buraya ilk kez geliyoruz.”

Doktor ekranı Melis’e çevirdi. Kayıtlarda Murat’ın adı açıkça görünüyordu. Beş hafta önce kızını aynı şikayetle hastaneye getirmiş, doktordan “böbrekte ciddi tıkanıklık riski var, acil uzmana görünmeli” uyarısını almıştı.

Melis gözlerine inanamıyordu. İrem ise başını öne eğip fısıldadı: “Babam bana annenin işi başından aşkın, evde zaten sıkıntı var, konuyu büyütüp anneni üzme dedi…”

Melis’in beyninden vurulmuşa döndü. Hemen Murat’ı arayıp hastaneye gelmesini söyledi. Murat yaklaşık kırk dakika sonra, son derece gergin ve savunmacı bir tavırla odaya girdi. Ancak masadaki tıbbi belgeleri görünce kaçacak yeri kalmadığını anladı.