Kocam İhanetimi Öğrendiği Günden Sonra Bana 18 Yıl Dokunmadı, Ama Doktorun Ortaya Çıkardığı Ameliyat Kaydı Bütün Hayatımı Değiştirdi

DOLAR

Alış: 49.32

Satış: 49.52

EURO

Alış: 55.47

Satış: 55.70

GBP

Alış: 65.61

Satış: 66.10

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 16.10.2026

Kocam İhanetimi Öğrendiği Günden Sonra Bana 18 Yıl Dokunmadı, Ama Doktorun Ortaya Çıkardığı Ameliyat Kaydı Bütün Hayatımı Değiştirdi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kocam onu aldattığımı öğrendikten sonra bir daha bana dokunmadı. Tam 18 yıl boyunca aynı evde, birbirini tanımayan iki yabancı gibi yaşadık. Ta ki emekli olduktan sonra gittiğim sıradan bir doktor muayenesinde, hiç hatırlamadığım bir ameliyat hakkında sorular sorulana kadar. Doktorumun söylediklerini kocama anlattığımda yüzündeki ifade bir anda değişti. Ardından neredeyse yirmi yıldır kilitli tuttuğu dosya dolabının anahtarını çıkardı ve hayatımı altüst edecek o cümleyi kurdu: “Nermin, sana yıllar önce söylemem gereken bir şey var.” Her şey 2008 yılının ilkbaharında başlamıştı. Bir sabah kahvaltı masasına oturduğumda kocam Selçuk, önüme yazdırılmış bir e-posta bıraktı. Sayfaya göz attığım anda yüzümdeki bütün kan çekildi. Başka bir adamla yaptığım yazışmalardı. “Ne kadar zamandır?” diye sordu. Başımı eğdim. “Dört aydır.” Selçuk hiçbir şey söylemeden merdivenlere baktı. On dört yaşındaki oğlumuz Ozan, üst katta okula hazırlanıyordu. Sonra ceketini aldı ve işe gitti. Bağırmadı. Hakaret etmedi. Boşanmak istediğini söylemedi. Fakat o sabah evimizde bir şey sonsuza kadar değişti. Selçuk faturaları ödemeye, bozulan eşyaları tamir etmeye, Ozan’ın okul toplantılarına katılmaya devam etti. Dışarıdan bakıldığında sorumluluk sahibi bir eş ve babaydı. Ama benimle arasına görünmez bir duvar örmüştü. Onu aldatmıştım. Yaptığımın hiçbir mazereti olmadığını biliyordum. Sonraki yıllarda yaşadığım her yalnızlığı, her soğuk bakışı hak ettiğim bir ceza olarak görmemin nedeni de buydu. İlişkim Bora adında bir adamla başlamıştı. Babam vefat ettiğinde, İzmir’deki aile şirketimizden ve bazı taşınmazlardan bana miras kalmıştı. Ancak hesapları incelemeye başladığımda açıklayamadığım para çıkışları fark ettim. Bora, mali konularda danışmanlık yaptığını söyleyerek karşıma çıktı. Belgeleri anlamama yardımcı olabileceğini söyledi. Sabırlıydı, düşüncelerimi dinliyordu ve uzun zamandır kimsenin göstermediği ilgiyi gösteriyordu. Ben de bu ilgiyi aşkla karıştırdım. Selçuk ilişkimizi öğrendiğinde Bora ortadan kayboldu. Telefonu kapandı. Buluştuğumuz küçük ofis boşaltıldı. Onun gerçek hayatı hakkında sandığımdan çok daha az şey bildiğimi o zaman fark ettim. Zaten uzun süredir depresyonla mücadele ediyordum. Yaşananların ardından ruhsal durumum hızla kötüleşti. O ilkbaharda ağır bir kriz geçirdim ve çok miktarda ilaç alarak hayatıma son vermeye kalkıştım. Beni Selçuk buldu. Hastanede geçirdiğim günlerden geriye yalnızca parçalar kalmıştı. Beyaz bir tavan, psikiyatri doktorunun sakin sesi, karnımın üzerindeki küçük pansumanlar… Selçuk, doktorların iç kanama tespit ettiğini ve acil ameliyata alındığımı söyledi. “İlaçlardan mı olmuş?” diye sormuştum. “Doktorlar gerekeni yaptı. Sen iyileşmene bak.” “Karnımdaki kesikler neden var?” “Kanamanın nereden geldiğini görmek için karnına bakmaları gerekmiş.” Daha fazlasını anlatmadı. Ben de hem yorgunluğumdan hem utancımdan sorularımı sürdürmedim. Hastaneden çıkış belgelerimle kontrol randevularımı Selçuk takip ediyordu. Psikiyatrik tedavime devam ettim ancak ameliyat sonrası kontrollerim ertelenen randevular ve karışan evraklar arasında unutuldu. Eve döndüğümde eşyalarımı misafir odasına taşımıştı. “Burada daha rahat dinlenirsin,” dedi. O odada tam 18 yıl kaldım. Ozan büyüdü, üniversiteyi bitirdi ve kendi hayatını kurdu. Bayramlarda ailece sofraya oturuyor, özel günlerde gülümsüyor, gerektiğinde birlikte fotoğraf çektiriyorduk. Ama geceleri ayrı odaların kapılarını kapatıyorduk. Selçuk bana hiçbir zaman açıkça hakaret etmedi. Yine de koridorda karşılaştığımızda koluma yanlışlıkla değmemek için kenara çekilirdi. Bir gün Ozan, henüz ergenlik çağındayken, neden babasının beni hiç öpmediğini sormuştu. “Evlilik zamanla değişir, oğlum,” demiştim. Yüzüme bakmadan başını çevirmişti. On dört yaşında olmasına rağmen bunun gerçek bir cevap olmadığını anlamıştı. Oysa Selçuk’la bir zamanlar birbirimizden ayrı kalmaya dayanamazdık. Ozan’ı dünyaya getirebilmek için yıllarca uğraşmıştık. Tüp bebek tedavileri, hastane koridorlarında geçirilen saatler, başarısız denemeler ve gözyaşları… Sonunda oğlumuza kavuşmuştuk. Tedavi sırasında oluşturulan birkaç embriyomuz daha dondurularak saklanmıştı. İleride yeniden çocuk sahibi olabileceğimizi düşünerek yıllarca saklama ücretlerini ödemiştik. Ancak 2007 yılında, uzun konuşmalardan sonra embriyoların imha edilmesi için gereken belgeleri birlikte imzaladık. İkimiz de artık ikinci bir çocuk sahibi olmayacağımızı kabullenmiştik. Haziran 2026’da, 63 yaşında emekli olduğumda, bütün bunlar uzak bir geçmişin parçalarıydı. O günlerde alt karnımda geçmeyen bir baskı hissetmeye başladım. Kadın hastalıkları ve doğum uzmanı Doktor Aylin’e gittim. Ultrason muayenesinde küçük bir kist görüldü. Doktorum ek değerlendirme yaparken geçmiş ameliyatlarımı sordu. “2008’de bir ameliyat geçirmişsiniz. Ne ameliyatıydı?” “İç kanama olmuştu. Tam olarak bilmiyorum.” Doktor Aylin kaşlarını çattı. “Ultrasonla yıllar önce yapılan işlemin bütün ayrıntılarını anlayamam. Ameliyat raporunu görmem gerekiyor.” Eve döndüğümde doğruca Selçuk’un karşısına çıktım. “Doktor ameliyat raporumu istiyor.” Yüzü bir anda soldu. “Neden şimdi soruyorlar?” “Çünkü bana ne yapıldığını bilmiyorum.” “O zaman çok hastaydın.” “Selçuk, ben hangi ameliyatı geçirdim?” Gözlerini pencereden dışarı çevirdi. “Nermin…” “Dosyaları getir.” İlk kez onun huzurunu kaçırmaktan çekinmiyordum. Selçuk uzun süre sessiz kaldı. Sonra çalışma odasına girdi. Arkasından yürüdüm. Duvarın yanındaki eski metal dosya dolabının önünde durdu. Çekmecesi neredeyse yirmi yıldır kilitliydi. Cebinden küçük bir anahtar çıkardı. Titreyen elleriyle kilidi açtı. İçeride sararmış dosyalar, banka dekontları ve üzerinde benim adımın yazılı olduğu kalın bir zarf vardı. Selçuk zarfı eline aldığında gözlerini kaldırıp yüzüme baktı. “Sana yalnızca ameliyat hakkında değil, Bora hakkında da yalan söyledim,” dedi. Ardından zarfı bana uzattı. Zarfı açtığımda ilk gördüğüm şey, üzerinde 2008 yılına ait tarih bulunan bir hastane raporuydu. Sayfanın ortasındaki tıbbi ifadeyi birkaç kez okudum.

: “Sağ tübal dış gebelik rüptürü. Acil laparoskopik sağ salpenjektomi.” Kelimelerin anlamını tam olarak bilmiyordum. Ama dış gebeliğin ne olduğunu anlayacak kadar bilgi sahibiydim. “Ben… hamile miydim?” Selçuk başını eğdi. “Evet.” “Peki ameliyatta ne yaptılar?” “Sağ tüpünü almak zorunda kaldılar. Kanaman çok fazlaymış. Doktorlar hayatını kurtarmak için hemen ameliyata almışlar.” Masaya tutunmasaydım düşebilirdim. Yıllarca ilaçlardan kaynaklandığını sandığım iç kanama, aslında rahim dışında gelişen bir gebeliğin yol açtığı kanamaymış. “Bunu neden bana söylemedin?” Selçuk gözlerime bakamadı. “Çünkü çocuğun benden olmadığını düşünüyordum.” Sözleri göğsüme ağır bir taş gibi oturdu. “Seninle o dönemde artık birlikte değildik,” diye devam etti. “Bora’yla ilişkin vardı. Doktor gebeliğin yaklaşık yedi haftalık olduğunu söylediğinde her şeyi kendimce hesapladım.” “Peki bana neden yalan söyledin?” “Önce seni koruduğumu düşündüm. Kendine zarar vermeye çalışmıştın. Bir de bunu öğrenirsen dayanamayacağından korktum.” “Sonra?” Uzun süre sustu. “Sonra sana çok kızgın olduğumu fark ettim. Gerçeği bilmeye hakkın olduğunu biliyordum ama konuşmak istemedim.” Elimdeki rapor titriyordu. “Yani benim sağlığımla ilgili bir gerçeği, bana kızdığın için sakladın.” “Başlangıçta öyle değildi.” “On sekiz yıl geçti, Selçuk. Başlangıçta ne düşündüğünün artık bir önemi var mı?” Cevap vermedi. Raporun diğer sayfalarını çevirdim. Acil ameliyat notları, kan tahlilleri ve patoloji sonucunun bir kopyası vardı. Hastane, ciddi iç kanama nedeniyle acil müdahale gerektiğini kaydetmişti. Ancak dosyanın altındaki banka dekontları ameliyattan tamamen farklı bir gerçeğe işaret ediyordu. Birinde Bora’nın adı yazıyordu. 2008 yılında Selçuk’un hesabından Bora’ya 85 bin TL gönderilmişti. “Bu para ne?” Selçuk gözlerini kapattı. “Nermin, onu anlatmadan önce babanın şirketinden söz etmem gerekiyor.” O anda yıllardır birbirinden ayrı duran olayların aslında birbirine bağlı olabileceğini anladım. Babamın vefatından sonra aile şirketindeki paylarımdan gelen gelirleri takip etmekte zorlanmıştım. Selçuk, muhasebe işlerinden anladığını söyleyerek yardımcı olmuştu. Bora’yla tanışmamın sebebi de hesaplarda gördüğüm açıklanamayan ödemelerdi. Selçuk çekmeceden başka bir dosya çıkardı. “İnşaat malzemeleri üzerine kurduğum işletme o yıllarda batmak üzereydi. Bankalar kredi vermiyordu. Bazı ödemeleri senin mirasından gelen paralarla karşıladım.” Bir süre ne söylediğini anlayamadım. “Benden izin almadan mı?” Başını salladı. “Geri koyacağımı düşünüyordum.” “Ne kadar?” “İlk hesaplamaya göre 240 bin TL.” Sandalyeye oturdum. Demek Bora’nın incelemeye çalıştığı şüpheli işlemler gerçekten varmış. “Bora bunu öğrendi mi?” “Evet. Üstelik düşündüğünden daha önce.” Selçuk’un anlattığına göre Bora, mali müşavir olduğunu söylemesine rağmen bu unvanı kullanmaya yetkili değildi. Çeşitli işletmeler için gayriresmî danışmanlık yapıyor, edindiği bilgileri kendi çıkarına kullanıyordu. Benimle tanıştıktan sonra hesap belgelerime ulaşmış, Selçuk’un yaptığı izinsiz transferleri tespit etmişti. Sonrasında bu bilgileri Selçuk’a karşı kullanmıştı. “Beni aradı,” dedi Selçuk. “Yaptıklarımı sana ve yetkili makamlara anlatacağını söyledi. Susması için para istedi.” “Sen de ödedin.” “Evet.” “Parayı alınca ortadan kayboldu.” “Bana bir daha size yaklaşmayacağına söz verdi.” Gülmekle ağlamak arasında kaldım. Bora beni kullanmıştı. Selçuk ise kendi yaptıklarını gizlemek için onu susturmuştu. İkisinin arasında kalan bendim. “Peki neden bana gerçeği anlatmadın?” “Çünkü seni kaybetmekten korktum.” “Beni zaten kaybetmiştin, Selçuk. Sadece evden gitmemiştim.” O gece misafir odasına dönmedim. Bir çanta hazırlayıp oğlum Ozan’ı aradım. Telefonu açtığında sesimdeki değişikliği hemen fark etti. “Anne, ne oldu?” “Seninle konuşmam gerekiyor. Bu gece yanında kalabilir miyim?” “Tabii ki. Hemen gel.” Ozan beni kapıda karşıladığında otuz iki yaşındaydı. Ama yüzündeki endişe, çocukluğunda evdeki sessizliği anlamaya çalışan o küçük çocuğu hatırlattı. Mutfak masasına oturduk. Ona her şeyi anlatmadım. Babasıyla aramızdaki eski ihanetin ayrıntıları bize aitti. Fakat ameliyatın saklanan gerçeğini ve mirasımla ilgili belgeleri gösterdim. Ozan uzun süre konuşmadı. Sonra ellerimi tuttu. “Anne, neden bunca yıl orada kaldın?” “Babanı incittim. Cezamın bu olduğunu düşündüm.” “Bir insan hata yapabilir. Ama bir hatanın cezası ömür boyu sürmemeli.” Oğlumun karşısında ilk kez kendimi suçlu bir kadın gibi değil, yıllarca kendi hayatından vazgeçmiş biri gibi gördüm. Ertesi sabah Doktor Aylin’den randevu aldım. Ameliyat raporunu masasına koyduğumda dikkatle inceledi. “Nermin Hanım, sağ tüpünüz dış gebeliğe bağlı kanama nedeniyle alınmış. Rapora göre müdahale hayati önem taşıyormuş.” “Bana bu ameliyatı yapmaları doğru muydu?” “Belgelere göre tıbbi gerekçe var. Ancak uygulamanın bütün koşullarını değerlendirmek için tam hastane dosyası gerekir. Size sonradan doğru bilgi verilmemiş olması ise ayrı ve ciddi bir mesele.” “Peki bu gebelik nasıl oldu? Biz yıllarca tüp bebek tedavisi görmüştük.” “Doğal yolla hamile kalma ihtimali düşük olsa da tamamen ortadan kalkmış olmayabilir. Dondurulmuş embriyolarınızın imha edildiğini söylediniz. O işlemin kayıtlarını da kontrol ettirebilirsiniz.” Ardından dış gebeliğin rahim dışında geliştiğini, sağlıklı bir doğumla sonuçlanamayacağını açıkladı. Bu bilgi kaybımın yarattığı üzüntüyü azaltmadı, ama yıllarca bilmediğim bir olayın tıbbi gerçeğini öğrenmemi sağladı. Kist konusunda da acele karar vermedi. Menopoz sonrası görülen kistlerin dikkatle değerlendirilmesi gerektiğini söyleyerek ek tetkikler ve takip planladı. Hastaneden çıktığımda ilk kez kendi sağlık belgelerimi kendim takip edeceğime karar verdim. Sonraki günlerde bir avukatla görüştüm. Eski ameliyat kayıtlarımı hastaneden resmî yollarla istedik. Belgelerde acil müdahalenin gerekçesi ve yapılan işlem açıkça belirtiliyordu. Eski embriyolarımızın 2007 yılında imha edildiğine ilişkin kayıt da tedavi merkezinin arşivinden doğrulandı. Fakat mali belgeler çok daha karmaşıktı. Avukatım, Selçuk’un yaptığı işlemlerin bağımsız bir mali müşavir tarafından incelenmesini önerdi. “Aradan çok uzun zaman geçmiş,” dedi. “Bazı hukuki taleplerde zamanaşımı veya hak düşürücü süre sorunları olabilir. Önce belgeleri ve mülkiyet durumunu incelememiz gerekiyor.” Selçuk’un sakladığı dekontlarda, bana ait gelirlerden onun işletmesine aktarılan tutarlar görünüyordu. Bora’ya yapılan ödeme de belgelenmişti. Ancak benim bir sorum daha vardı. Bora neden benimle ilişki kurmuştu? Gerçekten bir şey hissetmiş miydi, yoksa başından beri beni kullanmayı mı planlamıştı? Avukatım, Selçuk’un dosyasındaki eski bilgilerden hareketle Bora’ya ulaşmak için hukuka uygun yolları araştırdı. Gönderilen resmî ihtara birkaç hafta sonra cevap geldi. Bora görüşmeyi kabul etmişti. Artık Bursa’da küçük bir ticaret işletmesi yürütüyordu. Onu avukatımın ofisinde gördüğümde neredeyse tanıyamadım. Saçları ağarmış, yüzü çökmüştü. “Nermin,” dedi usulca. “Bana neden yalan söyledin?” Başını eğdi. “Başta hesapları incelemek için yaklaşmıştım.” “Peki sonra?” “Sana yakınlaştım. Yanlış yaptım.” “Beni sevdiğini söylemiştin.” Bir süre cevap vermedi. “Bunu söylemeye hakkım yoktu.” Gözlerim doldu ama ağlamadım. “Selçuk’tan para aldın mı?” “Evet.” “Ben hastanedeyken mi gittin?” “Evet.” “Bir kere bile nasıl olduğumu merak ettin mi?” Bu kez yüzü kızardı. “Ettim ama aramaya cesaret edemedim.” “Hayır, Bora. Cesaret değil, sorumluluk göstermedin.” Bora, Selçuk’la yaptığı eski yazışmaların bazı kopyalarını avukatıma teslim etti. Bunlar arasında izinsiz para transferlerini bildiğini gösteren mesajlar da vardı. O belgeler, hem Bora’nın hem Selçuk’un yıllarca sakladığı gerçekleri büyük ölçüde açıklıyordu. Bora’yı son kez gördüğümde artık ondan bir özür beklemiyordum. İhtiyacım olan cevapları almıştım. Selçuk’la boşanma sürecini başlattığımda itiraz etmedi. Bir akşam konuşmak için geldi. “Seni hâlâ seviyorum,” dedi. “Beni sevseydin gerçeği söyleyebilirdin.” “Özür dilerim.” “Özrünü duyuyorum. Ama bu, olanları değiştirmiyor.” Selçuk gözyaşlarını gizlemeye çalıştı. “Beni affedebilir misin?” “Belki bir gün sana kızgınlığım geçer. Ama yeniden eşin olamam.” Başını salladı. Mali inceleme tamamlandığında, Selçuk izinsiz kullandığı paraların karşılığını güncel değerler üzerinden uzlaşarak ödemeyi kabul etti. Avukatlarımızın hazırladığı anlaşmayla ödeme planı belirlendi. Sahibi olduğu bir taşınmazın satışından elde edilecek gelirin bir bölümü de bu amaçla ayrıldı. Böylece uzun bir mahkeme mücadelesine girmeden mali uyuşmazlığın önemli kısmını çözdük. Boşanmamız da resmî işlemler tamamlandıktan sonra kesinleşti. Birkaç ay sonra İzmir’de denize yakın küçük bir eve taşındım. İlk gece yatağa uzandığımda yan odadan Selçuk’un ayak seslerini duymadım. Bir kapının kapanmasını beklemedim. Birinin bana dokunmamak için kenara çekildiğini görmedim. Sessizlik hâlâ vardı. Ama bu kez seçtiğim bir sessizlikti. Ozan hafta sonları beni ziyaret etmeye başladı. Birlikte yemek pişiriyor, bazen sahilde uzun yürüyüşler yapıyorduk. Psikolojik destek almaya yeniden başladım. Yıllarca kendime yönelttiğim suçlamaları, kaybettiğim zamanı ve öğrenmekte geciktiğim gerçekleri konuşuyordum. Bir gün terapistim bana sordu: “Bunca şeyden sonra kendiniz için ne istiyorsunuz?” Eskiden olsa bu soruya cevap veremezdim. O gün ise hiç düşünmeden konuştum. “Huzur istiyorum. Ama başkasının sessizliğine katlanarak değil.” Emekliliğimin ilk aylarında kadınlara mesleki eğitim veren bir dernekte gönüllü çalışmaya başladım. Babamın şirketinde öğrendiğim muhasebe ve işletme bilgilerini genç kadınlarla paylaşıyordum. Bir sabah eski dolabımdan getirdiğim küçük kutuyu açtım. İçinde Selçuk’la evlilik fotoğrafımız, Ozan’ın bebeklik bilekliği ve yıllar önceki tüp bebek tedavisinden kalma bir hastane kartı vardı. Fotoğrafa uzun uzun baktım. Selçuk’la güzel günlerimiz olmuştu. Onları inkâr etmek istemiyordum. Ama güzel anılar, sonrasında yaşanan yanlışları haklı çıkarmıyordu. Fotoğrafı kutuya geri koydum. Ozan’ın bilekliğini ise çalışma masamın üzerindeki küçük çerçevenin yanına bıraktım. Çünkü geçmişimin tamamından vazgeçmem gerekmiyordu. Yalnızca beni yıllarca esir tutan kısmını geride bırakmam yeterliydi. O öğleden sonra sahile çıktım. Deniz sakindi. Güneş, suyun üzerinde küçük ışıklar oluşturuyordu. Telefonuma Ozan’dan bir mesaj geldi: “Anne, pazar günü kahvaltıya geliyorum. Bir isteğin var mı?” Gülümseyerek cevap yazdım: “Yalnızca erken gel. Birlikte uzun uzun konuşalım.” Telefonu çantama koyup yürümeye devam ettim. Kırk beş yaşında yaptığım büyük bir hatanın bedelini altmış üç yaşıma kadar ödemem gerektiğine inanmıştım. Oysa hiçbir pişmanlık, bir insanın kendi hayatından sonsuza kadar vazgeçmesini gerektirmiyordu. Selçuk’un beni affetmesi gerekmiyordu. Benim de onun yaptıklarını affetmek zorunda olmadığım gibi. Yapmam gereken şey, geçmişi değiştirmeye çalışmak değil, kalan yıllarımın sorumluluğunu almaktı. O gün deniz kenarında yürürken yıllar sonra ilk kez geleceği düşündüm. Ve uzun zamandır ilk defa, gelecek bana korkutucu değil, yaşanmaya değer görünüyordu.

Haberin Devamı

Kocam İhanetimi Öğrendiği Günden Sonra Bana 18 Yıl Dokunmadı, Ama Doktorun Ortaya Çıkardığı Ameliyat Kaydı Bütün Hayatımı Değiştirdi

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Babam Beni Sokaktaki O Adamla Evlendirdiğinde Yıkılmıştım: Meğer Kim Olduğunu Sonradan Anladım!