-
- Kocam eve gururla geldi. Maaşının tamamını annesine verdiğini ve ona bir daire kiraladığını söyledi. Gülümsedim ve sadece şunu sordum: “Harika… peki yarın ne yiyeceksin ve bu gece nerede uyuyacaksın?” Güldü. Şaka yaptığımı sandı. Sonra masanın üzerine bir dosya bıraktım. İlk sayfayı okuduğunda ise dudaklarındaki gülümseme yok oldu. Murat’ın annesine her zaman parası vardı. Ama bana asla yoktu. Kiraya yardım etmesini istediğimde iç çekiyordu. Marketten eksiklerimizi söylediğimde cebinin boş olduğunu söylüyordu. Elektrik, su faturalarını ya da oğlumuz Emir’in okul masraflarını hatırlattığımda öfkeleniyordu. — Abartma, Elif. Zaten iyi kazanıyorsun. Evet. İyi kazanıyordum. Çünkü İstanbul’daki özel bir klinikte günde on saat çalışıyordum. Eve gelip yemek yapıyor, çamaşır yıkıyor, sonra da sekiz yaşındaki oğlumuz Emir’in ödevleriyle ilgileniyordum. Murat ise işten çıkıp hazır yemek alıyor, kanepeye uzanıyor ve “çok yoruldum” diyordu. Ama annesi Neriman Hanım için her zaman enerjisi vardı. — Zavallı annem yalnız. — Zavallı annemin bakıma ihtiyacı var. — Zavallı annem artık o evde yaşayamaz. O “zavallı anne”nin ise iki dairesi, emekli maaşı, benim finanse ettiğim bir oğlu ve insanın ruhunu parçalayabilecek kadar keskin bir dili vardı. Evlendiğimiz günden beri Neriman Hanım bana “çıkarcı kadın” diyordu. Oysa bu evliliğe arabamla, mesleğimle ve birikimlerimle girmiştim. Murat’ın alkollü araç kullandığı kazadan sonraki ameliyatını ben ödemiştim. Düğünden önce ailesinin gizli borçlarını kapatan da bendim. O akşam eve dev bir gülümsemeyle geldi. Sanki dünyayı kurtarmış gibiydi. Eli boştu. Ne ekmek vardı. Ne süt. Ne de kız kardeşinin yine benim salona bırakıp gittiği bebeği için bez. — Hayatım, dedi saatini çıkarırken, annemin acil yardıma ihtiyacı vardı. Ona bir daire tuttum ve maaşımın tamamını verdim. Bunu gururla söylüyordu. Aferin bekleyen bir çocuk gibi. Bıçağı kesme tahtasının üzerine bıraktım. Emir odasındaydı. Şükürler olsun. — Harika, dedim gözümü ondan ayırmadan. O zaman söyle bakalım: yarın ne yiyeceksin ve bu gece nerede uyuyacaksın? Murat güldü. — Ah Elif, yine drama yapıyorsun. — Bu drama değil. — O benim annem. — Burası da benim evim. Yüzü değişti. — Bizim evimiz. Gülümsedim. İşte o an hiçbir şeyi okumadığını anladım. Ne tapuyu. Ne dekontları. Ne de ben onun “iyi evlat” oyununu izlerken tek başıma taşıdığım hayatı. Yemek odasındaki çekmeceden siyah dosyayı çıkardım. Üç yıldır sakladığım dosyayı. Masanın üzerine bıraktım. Neriman Hanım, her zamanki gibi kapıyı çalmadan içeri girince olduğu yerde kaldı. — Bu da ne? diye sordu Murat. — Gerçeklerin. Dosyayı sinirle açtı. İlk sayfa: tapu kayıtları. İkinci sayfa: banka hesap dökümleri. Üçüncü sayfa: mal ayrılığı sözleşmesi. Dördüncü sayfa: benim ödediğim tüm faturalar. Kira. Market masrafları. Onun arabası. Kredi kartları. Annesinin ilaçları. Hatta Neriman Hanım’ın yeni kiralanan dairesinin kaporası bile — benim adıma izinsiz açılmış karttan çekilmişti. Murat’ın nefesi kesildi. ⚠ — Elif… — Hayır. Elimi kaldırdım. — Adımı, hâlâ sana aitmişim gibi söyleme. Neriman Hanım öfkeyle öne çıktı. — Oğluma böyle konuşamazsın. Ona baktım. İlk kez sesimi kısmadım. — Siz oğlunuza istediği her şey için ağlamayı öğrettiniz. Bana ise yorulduğumda asalakları kapının önüne koymayı öğrettiler. Murat masaya vurdu. — O benim annem! — Ben de onun için borca soktuğun kadınım. Yutkundu. — Bunu düzeltebilirim. — Hayır. Dosyanın son kısmını açıp iki belge çıkardım. Bir suç duyurusu. Bir geçici uzaklaştırma kararı. Neriman Hanım’ın yüzü bembeyaz oldu. — Ne yaptın sen? — Oğluma benim onun gerçek ailesi olmadığımı söylediğiniz gün yapmam gereken şeyi. Murat donup kaldı. — Ne? Sakin bir şekilde ona baktım. — Evet Murat. Emir her şeyi duydu. Evin üzerine ağır bir sessizlik çöktü. Koridordan oğlum çıktı. Oyuncak dinozoruna sımsıkı sarılmıştı. Gözleri kıpkırmızıydı. Murat ona yaklaşmak istedi. Emir geri çekildi. Ve o küçücük hareket Murat’ı paramparça etti. Keşke daha önce kırılsaydı diye düşündüm. Tam o sırada kapı çaldı. Üç sert vuruş. Neriman Hanım titredi. — Kim o? diye sordu Murat. Dosyayı elime alıp kapıya yöneldim. — Avukat. — Hangi avukat? Kapıyı açtım. Dışarıda Avukat Demir, iki polis memuru ve mühürlü sarı bir zarfla bekliyordu. Bana anlayışla baktı, sonra Murat’a döndü. — Beyefendi, banka dolandırıcılığı meselesinden önce konuşmamız gereken daha ciddi bir konu var. Neriman Hanım boğuk bir inilti çıkardı. — Hiçbir şey söylemeyin. Murat annesine döndü. — Anne? Avukat sarı zarfı kaldırdı. — Anneniz için az önce kiraladığınız daire var ya… Murat’ın yüzü bembeyaz oldu. — Ne olmuş ona? — O daire altı yıldır eşinizin adına kayıtlı. Murat’a son kez baktım. — Şimdi ona sor bakalım… o daireyi satın alacak para nereden gelmiş. Bölüm 2″ Murat salonun ortasında donup kaldı. Gözleri sürekli benimle annesi arasında, sonra da avukatın elindeki sarı zarfta gidip geliyordu. — Bu imkânsız… o daire… annem yeni bulduğunu söylemişti… Neriman Hanım titremeye başladı, sandalyeye tutunmak zorunda kaldı. Alaycı bir kahkaha attım. Öyle soğuk bir kahkahaydı ki, ben bile kendimi tanıyamadım. — O daireyi “bulmadı”. Yıllardır orada yaşıyor. Benim paramla. Murat aniden annesine döndü. — Anne… bu ne demek oluyor? Neriman Hanım kekelemeye başladı: — Ben… sonra anlatacaktım… — Ne zaman sonra? Benden yine bütün maaşımı aldıktan sonra mı? Uzun yıllardan sonra ilk kez Murat’ın annesine gerçekten öfkelendiğini gördüm. Ama artık çok geçti. Avukat Demir içeri girip evrak çantasını masaya koydu. İki polis memuru sessizce kapının yanında bekliyordu. — Bay Murat, eşiniz adına kayıtlı kredi kartlarının son üç yıldır izinsiz kullanıldığına dair tüm banka kayıtlarına sahibiz. Ayrıca annenizle bağlantılı yasa dışı mal devri belgeleri de mevcut. Murat’ın yüzü bembeyaz oldu. — Hayır… benim haberim yoktu… Ona baktım. — Evet. Çünkü sen “iyi evlat” rolünü oynamaktan başka hiçbir şeyle ilgilenmedin. Emir arkamda durmuştu. Küçük elleri korkuyla tişörtümü sıkıyordu. Murat oğluna baktı. Sesi parçalandı: — Emir… oğlum, gel buraya… Emir kıpırdamadı bile. Sadece küçük bir sesle şunu sordu: — Baba… sen annemi seviyor musun? Bütün ev sessizliğe gömüldü. Murat ağzını açtı… ama konuşamadı. Çünkü cevabı hemen veremiyordu.
-
- Ve bazen… sessizlik en acı cevaptır. Emir’in gözlerinden yaşlar süzüldü. Başını kaldırıp bana baktı. — Anne… gidebilir miyiz artık? Kalbim acıyla sıkıştı. Eğilip oğluma sarıldım. — Evet canım. Gidebiliriz. Murat panikle bize doğru yürüdü. — Elif, lütfen… oğlumu götürme… Ona son kez baktım. Kazadan sonra gecelerce başında beklediğim adamdı o. Borçlarını ödediğim adam. Hayatımı paylaşacağımı sandığım adam. Ama şimdi karşımda duran kişi… tamamen yabancıydı. — En acı şeyin ne olduğunu biliyor musun, Murat? Boğuk bir sesle konuştu: — Hata yaptım… biliyorum… — Hayır. En acı şey, oğluma kadınların “aile” uğruna bir evlilikte yavaş yavaş yok olmaması gerektiğini öğretmek zorunda kalmam oldu. Neriman Hanım aniden ağlamaya başladı. — Elif… bu aileyi dağıtamazsın… Ona döndüm. Bakışlarım buz gibiydi. — Aile mi? Parmağımla Emir’i gösterdim. — Gerçek bir aile, bir çocuğun kendi evinden korkmasına sebep olmaz. Kadın sustu. Avukat Demir belgeleri Murat’a uzattı. — Bunlar boşanma evrakları. Murat’ın elleri titremeye başladı. — Ne zamandan beri hazırlanıyordun? Duvardaki saate baktım. — Sen annenin oğlumuzun önünde bana “çıkarcı kadın” dediği gün hiçbir şey yapmadığında. Murat sandalyeye çöktü. İlk kez gerçekten yıkıldığını gördüm. Paradan dolayı değil. Daire yüzünden değil. Hayatındaki en önemli şeyi kaybettiğini fark ettiği için. Gerçek ailesini. Bir polis memuru Neriman Hanım’a yaklaştı. — Hanımefendi, bizimle gelip ifade vermeniz gerekiyor. Kadın panikle Murat’a sarıldı. — Oğlum! Bir şey söylesene! Ama Murat hareket etmedi. Sadece Emir’e bakıyordu. Annesinin arkasına saklanan, kendi babasından korkan oğluna… İşte o anda anladı. Hayatı boyunca “iyi bir evlat” olmaya çalışmıştı… Ama iyi bir eş ve iyi bir baba olmayı başaramamıştı. Polisler Neriman Hanım’ı götürürken kadın dönüp bağırdı: — Her şey senin suçun! Oğlumu elimden aldın! Sakin bir sesle cevap verdim: — Hayır. Kapıyı açtım. — Siz onun büyümesine hiç izin vermediniz. Kapı kapandı. Ve ev sonunda sessizleşti. Murat ağlamaya başladı. Öfkeli bir ağlayış değildi bu. Yıllarca yanlış yaşamış bir adamın çaresizce yıkılışıydı. Bana baktı. — Özür dilerim… Başımı hafifçe salladım. — Biliyorum. — Beni affedebilir misin? Birkaç saniye sessiz kaldım. Sonra cevap verdim: — Belki. Gözlerinde bir umut ışığı belirdi. Ama sonraki sözüm o umudu paramparça etti. — Ama affetmek, seninle kalacağım anlamına gelmez. Murat başını eğdi. Önceden hazırladığım valizi aldım. Emir’in elini tutup kapıya yöneldim. Tam çıkarken Emir bir anda durdu. Babasına uzun uzun baktı. Sonra peluş dinozorunu kanepeye bıraktı. Bu oyuncak, Murat’ın ona beşinci yaş gününde aldığı hediyeydi. — Bunu sende bırakıyorum baba. Murat hıçkırarak ağlamaya başladı. Ama Emir… bir daha arkasına bakmadı. Üç ay sonra… Ben ve Emir İzmir’e taşındık. Denize yakın küçük bir eve. Artık bağırış yoktu. Soğuk akşam yemekleri yoktu. Yorgun olduğum için beni suçlu hissettiren kimse yoktu. Emir yeniden gülmeye başladı. Yeni arkadaşlar edindi. Futbola başladı. Yeni evimizdeki ilk gece bana sarılıp sordu: — Anne… gerçek evimiz burası mı artık? Oğluma sımsıkı sarıldım. Gözlerim doldu. — Evet canım. — Çünkü burada… sen artık ağlamıyorsun. Başımı çevirdim ki gözyaşlarımı görmesin. Bir yıl sonra Murat bana bir mektup gönderdi. Ne geri dönmemi istemek için. Ne de kendini savunmak için. Sadece tek bir cümle vardı: “Gerçek aile sevgisinin, bir kişiyi feda edip diğerini şımartmak olmadığını sonunda öğrendim.” Mektubu katladım. Hafifçe gülümsedim. Ve çekmeceye koydum. Bir zamanlar canımı acıtan… Ama artık beni incitmeye gücü olmayan şeylerin yanına.