Bir başka gerçek ise Ceyda’nın eğitim hesabıyla ilgiliydi.

Cüneyt, kızlarının geleceği için biriktirilen paranın neredeyse tamamını harcamıştı.

Ertesi sabah Gülay Hanım, banka kayıtları, otel faturaları, pahalı alışverişler ve gizli seyahat bilgileriyle geldi. Cüneyt aylardır evin borç içinde olduğunu söylüyor, Melek’i gereksiz para harcamakla suçluyordu.

Oysa hesap hareketlerinde lüks restoranlar, pahalı saatler, mücevherler ve Bodrum’a yapılan gizli tatiller vardı.

Daha sonra ortaya çıkan bir fotoğrafta Cüneyt, Eylül Sarı isimli evli bir iş kadınıyla samimi bir şekilde görülüyordu.

Melek uzun süredir eşinden şüphelenmiş fakat her defasında kendisinin aşırı hassas ve kuruntulu olduğuna inandırılmıştı.

Aile hukuku uzmanı Avukat Ceren Yıldız, belgeleri inceledikten sonra Cüneyt’in yalnızca eşini bırakmayı planlamadığını, onu maddi açıdan güçsüz ve psikolojik olarak dengesiz göstermeye çalıştığını söyledi.

Melek bazı evrakları kendisinin imzaladığını itiraf etti.

Ceren Hanım, “Uzun tartışmalardan sonra mı imzaladınız? Gece geç saatte, yorgunken mi?” diye sordu.

Melek şaşkınlıkla başını kaldırdı.

Cüneyt her sabah özür diliyor, öğlen Sevim Hanım’ı suçluyor, akşam kızını görmek istiyor, gece ise velayeti almakla tehdit ediyordu.

Kısa süre sonra mali inceleme başladı. Cüneyt’in çalıştığı şirkette sahte masraf belgeleri düzenlediği, şirket kaynaklarını kişisel harcamalarda kullandığı ve Ceyda’nın birikimlerini tükettiği tespit edildi.

Ayrıca Melek’i ruhsal açıdan yetersiz göstermeyi amaçlayan gizli bir dosya hazırladığı ortaya çıktı.

Gerçeğin tamamen açıklanacağı yer, Çocuklara Umut Vakfı’nın İstanbul Boğazı’ndaki büyük yardım gecesi oldu.

Cüneyt salona Eylül’le birlikte geldi. İş insanları, doktorlar, yöneticiler ve bağışçılar önünde kariyerinden ve yeni projelerinden söz ediyordu.

Ancak şirketin hukuk birimine gönderilen sahte faturalar ve masraf kayıtları çoktan yöneticilere ulaşmıştı.

Eylül’ün eşi Arda Sarı salona girerek ikiliyi herkesin önünde yüzleşmeye çağırdı. Hemen ardından şirketin denetim görevlileri Cüneyt’e izinsiz harcamalar, yanlış beyanlar ve şirket hesaplarının amacı dışında kullanılmasıyla ilgili sorular yöneltti.

Cüneyt, Melek’i salonda görünce paniğe kapıldı.

“Onlara bunun saçmalık olduğunu söyle,” dedi.

Melek ilk kez geri adım atmadı.

“Yıllarca seni korudum,” dedi sakin bir sesle.

Cüneyt ona sesini alçaltmasını emretti.

Melek ise yalnızca şu cevabı verdi:

“Hayır. Artık değil.”

Cüneyt son çare olarak Melek’in dengesiz olduğunu iddia etti. Ancak o sırada kapıda duran Ceyda, küçük ama kararlı bir sesle konuştu:

“Annem deli değil. Onu ağlatan sensin.”

Cüneyt’in bütün itibarı o anda çöktü.

Şirket soruşturmasının ardından işine son verildi. Melek ve Ceyda için koruma kararı çıkarıldı. Mahkeme, Cüneyt’in velayet talebini reddetti ve harcanan eğitim parasının bir bölümünün geri alınması için süreç başlatıldı.

Sonraki aylar kolay geçmedi. Melek terapiye başladı, kendi banka hesabını açtı, şifrelerini değiştirdi ve yıllardır uzaklaştırıldığı arkadaşlarıyla yeniden görüşmeye başladı.

Bir çocuk sanat atölyesinde yarı zamanlı işe girdi. İlk iş gününden eve bileğinde yeşil boya ve gerçek bir gülümsemeyle döndü.

Ceyda da yavaş yavaş toparlandı. Yeniden şarkı söylemeye, resimlerini saklamamaya ve odasının kapısını açık bırakarak uyumaya başladı.

Bir gün Melek, mutlu aile görüntüsü veren eski bir fotoğraf buldu. Fotoğrafa uzun süre baktıktan sonra çerçeveyi çöpe attı.

Bu küçük hareket, geçmişin artık hayatlarını yönetmediğini gösteriyordu.

Aylar sonra Cüneyt bilinmeyen bir numaradan aradı ve her şeyini kaybettiğini söyledi.

Sevim Hanım ise ona şu cevabı verdi:

“Sen aileni kaybetmedin. Sahip olduğunu sandığın insanları kontrol etme gücünü kaybettin.”

Melek artık eski eşinden nefret etmediğini fakat onu affetmeye de hazır olmadığını söyledi.

“Her gün onu zihnimde taşımak istemiyorum,” dedi.

O gece Sevim Hanım, evdeki sessizliği dinledi. Artık bu sessizlik korkudan değil, kazanılmış huzurdan oluşuyordu.

Kahve makinesinin sesi, torununun kahkahası, kızının umutla yaptığı telefon konuşmaları ve cama vuran yağmur…

Hepsi güvenli bir evin sesleriydi.

Sevim Hanım o gece bir gerçeği öğrendi:

Bazen bir insanı kurtarmak için sürekli güçlü olmanız gerekmez.

Yalnızca yardım istediği anda ona inanmanız ve söylediği tek kelimeyi duymanız yeterlidir:

Gel.

SON