Hastane odasında telefonumun soğuk ışığına bakarken eşim Okan’dan gelen mesajları tekrar tekrar okuyordum.

“Annemin nasıl biri olduğunu biliyorsun. Olayları büyütmeyi bırak. Yarın eve dön, annemden özür dile ve bu meseleyi kapatalım.”

Başımda dikişler, yüzümde şişlik ve hastane serumuna bağlı hâlde yatıyordum. Kayınvalidem Belgin’in bana yaptığı şeyin ardından eşimin ilk endişesi benim sağlığım değil, annesinin kırılmış gururuydu.

O an evliliğimizle ilgili yıllardır görmezden geldiğim gerçeği kabul ettim.

Benim adım Nisa. Beş yıldır Okan’la evliydim ve İzmir’deki bir apartman dairesinde onun annesi Belgin ve kız kardeşi Ceyda ile birlikte yaşıyorduk. Evin kredi taksitlerinin yarısını ben ödüyor, faturaları takip ediyor, alışverişi yapıyor, yemek hazırlıyor ve Belgin’in sağlık kontrolleriyle ilgileniyordum.

Fakat ne yaparsam yapayım, o evde hiçbir zaman gerçek bir aile üyesi gibi görülmedim.

O akşam işten yorgun dönmüş, Belgin’in tansiyon ilaçlarını da eczaneden almıştım. Eve girer girmez yanmış yemek kokusunu fark ettim. Mutfaktaki tencerede yemek tamamen dibe tutmuştu.

“İstersen yeniden hazırlayayım,” dedim.

Belgin bunu yardım değil, hakaret olarak kabul etti. Çocuk sahibi olamadığım için yıllardır beni suçluyor, her tartışmada bu konuyu karşıma çıkarıyordu.

Salonda Ceyda’nın küçük oğlu bitkilerimi dağıtıyor, toprağı ayakkabılarımın içine döküyordu. Çocuğa sakin bir şekilde yapmamasını söyledim. Ceyda ise beni fazla hassas olmakla suçladı.