Bir haftalık iş seyahatinden dönen Zeynep, gece yarısına doğru evine girdiğinde eşi Murat ile on iki yaşındaki kızı Elif’i odalarında uyuyor bulacağını düşünüyordu. Ancak kapıyı açar açmaz karşılaştığı manzara onu derinden sarstı. Elif, mutfağın zemininde ince bir battaniyenin altında kıvrılmış şekilde uyuyordu. Başının altında küçük bir yastık, yanında ise bir bardak su vardı.

İlk anda kızının rahatsızlandığını sandı. Yanına koştu, nefesini kontrol etti. Elif sağlıklı görünüyordu ama bu kez aklındaki soru daha da büyüdü: Kızı neden kendi yatağında değil de mutfakta uyuyordu?

Eşi Murat ortalıkta görünmüyordu. Yatak odasında cüzdanı ve telefonu duruyordu. O sırada Elif’in odasının altından ışık sızdığını fark etti. İçeriden konuşma sesleri geliyordu.

Kapıyı açtığında odada hiç tanımadığı yaşlı bir kadınla karşılaştı. Gümüş renkli saçlarını topuz yapmış olan kadın, odadaki eşyaları inceliyor, Murat ise ona yardım ediyordu. Elif’in çalışma masası yer değiştirmiş, kitaplığı kaldırılmış, odanın yarısı kutularla dolmuştu.

Şaşkınlık içinde ne olduğunu soran Zeynep, yaşlı kadının kendisini tanımadığını fark etti. Kadın, “Sessiz olun, küçük oğlum uyuyor.” diyordu. Oysa evde küçük bir çocuk yoktu.

Murat sonunda gerçeği açıkladı.

“Bu… annem.”

Zeynep donup kaldı. Çünkü Murat yıllardır annesinin kendisini altı yaşındayken terk ettiğini söylemişti. Şimdi ise karşısında duran kadın, yıllardır öldüğünü ya da kaybolduğunu sandığı annesiydi.