— Hadi birlikte hesap yapalım, — dedi Cemile, eşyaları bavula atarak. — Maaşımın yarısı annenin cebine. Market alışverişi bizden. Dana eti, kremler, levrek, hep ona. Bana kalan borçlar ve uykusuzluk. Harika bir bütçe, değil mi? — Cemile, dur artık! — diye yaklaştı Onur. — Yaşlanıyor, kolay değil! — Elini tutmaya çalıştı ama Cemile elini çekti. — Yaşlanmıyor, yönetiyor. Sen de ona eşlik ediyorsun. Sen koca değil, annesinin eteğinde yaşamaktan hoşlanan bir çocuksun. Seni besliyor, ütülüyor, senin yerine karar veriyor. Benim içinse bir görev tanımıyım sadece. Cemile derin bir nefes aldı, evrakları çıkarıp bavula attı. Pasaportlar, diplomalar, evlilik cüzdanı. Bir an belgelerin üzerine bakakaldı — ölmüş bir şeyin sembolü gibiydiler. Sonra yana cebe koydu. Onur hareketsiz kaldı. Direnç dolu bir çaresizlikle yatağın kenarına oturdu, sanki ağzından çıkacak bir söz onun hayatını darmadağın edecekti. — Cemile, yarın konuşalım. Bir yol bulurum. Annemle konuşurum. Her şey düzelir. — Bunu geçen yıl da demiştin, — dedi sessizce Cemile. — Hiçbir şey değişmedi. Yarın da aynı sözleri biraz farklı söyleyeceksin. Ama ben… ben artık sabah beşte uyanıp başkasının önünde nefes alma hakkımı savunmak istemiyorum. Bavulu kapattı. Fermuar sesi silah gibi yankılandı.

Arkasından sessizlik çöktü — fırtına öncesi kadar saf. Kapı aralandı, Kadriye içeri girdi. Elinde bir mendil, yüzünde sarsılmaz bir kibir. — Gitmeye mi karar verdin sonunda? — dedi buz gibi bir sesle. — Bazı kuşlar, camlara çarpa çarpa doğar. — Bazıları kafesinde kalır ve bununla gurur duyar, — diye karşılık verdi Cemile, başını kaldırmadan. — Ben gökyüzünü seçtim. Kadriye yavaşça başını salladı: — Göreceğiz nereye varacak. Hayat, kızım, cesareti pahalıya öğretir. Cemile bavulu kavradı. Onur ayağa fırladı, birden canlılık geldi sesine. — Cemile, ne olur! Sensiz ben ne yaparım? Cemile ona baktı — ne öfkeyle, ne acımayla, sadece içten bir yorgun şefkatle. — Alışırsın. Annen sana telvesiz kahve pişirmeyi öğretir. Onur’un elindeki anahtarları aldı, dışarı çıktı. Ayak sesleri merdivende yankılandı. Arkasına bakmadı. — ⋯ — Bir ay geçti. Sonbahar şehirle beraber geldi, soğukla birlikte yeni bir Cemile doğdu. Eski bir apartmanın çatı katında küçük bir ev kiraladı. Komşuları onu pek görmüyordu — hep iş, nadir dost telefonları, yeni projeler üzerine eğitimler. Ama akşamları balkona çıkıyor, ucuz çayını yudumluyordu. Gökyüzüne bakarken şehir sisinin arasındaki özgürlük kokusunu hissediyordu — keskin, hafif acı ama canlı. Bir akşam telefon çaldı.