Telefon kapandığında İstanbul’daki küçük mutfağımda elimde telefonla öylece kalakalmıştım. “Bu yılbaşında kimsenin sana gelmene ihtiyacı yok.” Annem Meryem’in bu cümlesi beynimde çınlayıp duruyordu. Yıllarımı o kusursuz aile tablosunu ayakta tutmak için harcamıştım. Görünmeyen tüm işleri ben yapar, masa düzenini ben kurar, krizleri ben çözerdim; annem ise sahnenin ortasında övgüleri toplardı.

Kardeşim Kerem ise hep olduğu gibi sadece varlığıyla olayları yumuşatmaya çalışan pasif bir figürdü. O sabah Kerem beni arayıp annemin adına özür dilemeye kalkınca işin rengi tamamen değişti. Konuşma sırasında ağzından kaçırdığı bir detay dünyamı altüst etti: Annem, üniversiteye gideyim diye kurulan birikim hesabımı, yıllar önce Kerem’in borçlarını kapatmak için gizlice boşaltmıştı!

Banka dökümanlarına ulaştığımda acı gerçekle yüzleştim. Annem sadece beni yılbaşı sofrasından dışlamamıştı; benim geleceğimi, yıllarımı ve hayallerimi de çalmıştı. İçimde yıllardır bastırılmış öfke ve hayal kırıklığı bir anda serbest kaldı. Eğer kimseye ihtiyacım yoksa, ben de onlara kendi gücümü gösterecektim. Derhal yeni bir grup kurdum, annem ve Kerem hariç tüm akrabaları ekledim ve kendi evimde sıcak, samimi bir yılbaşı buluşması organize edeceğimi duyurdum. Akrabalardan peş peşe olumlu mesajlar gelmeye başladı. Annemin etrafındaki o sahte imparatorluk çatırdıyordu.