Görümcem üç küçük çocuğunu 68 yaşındaki emekli anneme bırakıp, “Zaten bütün gün evde oturuyor, hiçbir iş yapmıyor” diyordu.

DOLAR

Alış: 47.47

Satış: 47.66

EURO

Alış: 54.79

Satış: 55.01

GBP

Alış: 63.79

Satış: 64.26

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 6.08.2026

Görümcem üç küçük çocuğunu 68 yaşındaki emekli anneme bırakıp, “Zaten bütün gün evde oturuyor, hiçbir iş yapmıyor” diyordu.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Ertesi akşam sofrayı özellikle kalabalık hazırladım. Kocam, kayınvalidem, kayınpederim, birkaç akraba ve tabii ki Nesrin de çocuklarıyla birlikte geldi. Herkes neşeyle sohbet ederken ben hiçbir şey olmamış gibi davranıyordum. Yemekler yenildi, çaylar dolduruldu. Tam sohbet koyulaşmışken ayağa kalktım. “Bugün sizlerle küçük bir teşekkür konuşması yapmak istiyorum,” dedim. Herkes bana döndü. Önce anneme baktım. “Hayatım boyunca bana fedakârlığın ne olduğunu öğreten kadın sensin. Sadece bana değil, başkalarının çocuklarına da sevgiyle yaklaşan bir annesin.” Annem utangaç bir gülümsemeyle başını eğdi. Sonra elime önceden hazırladığım büyük bir zarfı aldım. “Son üç ayın küçük bir hesabını yaptım.” Masadakiler merakla birbirlerine baktılar. “Çocuklar hafta içi ortalama beş gün annemde kaldılar. Her gün yaklaşık dokuz saat. Toplamda yaklaşık altmış beş tam iş günü ediyor.” Nesrin’in yüzündeki gülümseme yavaş yavaş kaybolmaya başladı. Devam ettim. “İnternette çocuk bakıcılarının ortalama ücretlerine baktım. Çok mütevazı bir rakam hesapladım. Yemek, elektrik, su, temizlik malzemeleri ve yıpranan eşyaları bile eklemedim.” Sonra zarfı Nesrin’e uzattım. “Bu da annenin bugüne kadar hak ettiği emeğin karşılığı.” Nesrin zarfı açınca içinden çıkan hesap dökümüne baktı. Sayfada kalem kalem her gün yazılmıştı. En altta ise ödenmesi gereken toplam tutar vardı. Masadaki sessizlik ağırlaştı. Nesrin sinirli bir kahkaha attı. “Şaka yapıyorsun herhalde.” “Hayır.” “Ben sana bir kuruş bile vermem.” “Bana değil,” dedim sakince. “Annemize.” Kayınpederim ilk kez konuştu. “Kızım, gerçekten her gün çocuklarını bırakıyor musun?” Nesrin cevap vermeden önce annem araya girdi. “Boş verin, konu büyümesin.” Elini tuttum. “Hayır anne. Bugün ilk kez sen konuşmayacaksın. Seni yıllarca susturdular.” Kocam da bana destek verdi. “Ben de bunu yeni öğrendim. Ablam, bunu neden yaptın?” Nesrin yine aynı rahat tavrıyla omuz silkti. “Annem zaten evde. Çocukları seviyor.” Ben de masanın üzerine ikinci bir dosya koydum. “Bu da doktor raporu.” Herkes şaşkınlıkla bana baktı. Annemi bir gün önce fizik tedavi uzmanına götürmüştüm. Doktor uzun süre ayakta kalmaması, ağır yük kaldırmaması ve dinlenmesi gerektiğini söylemişti

: Raporu kayınpederim yüksek sesle okumaya başladı. Okudukça yüzü ciddileşti. “Bel fıtığı ilerlemiş… Aşırı fiziksel yüklenme kesinlikle önerilmiyor…” Bu kez kayınvalidem gözyaşlarını tutamadı. “Kızım, bize neden söylemedin?” diye anneme sordu. Annem mahcup bir sesle cevap verdi. “Torunlardan ayrı kalmasınlar diye ses çıkarmadım.” O cümle herkesin yüreğine dokundu. Ama en çok da Nesrin’in çocuklarına. En büyük torun, sekiz yaşındaki Ece, masum bir sesle annesine döndü. “Anne… Biz babaanneye canını acıtıyor muyduk?” Annem hemen sarılıp, “Hayır yavrum,” dese de çocukların yüzündeki üzüntü görülmeye değerdi. O an ilk kez Nesrin’in gözleri doldu. Çünkü çocukları bile yaptığının yanlış olduğunu anlamıştı. Ben ise son hazırlığımı açıkladım. “Bugünden itibaren annemin kapısının anahtarı değiştirildi.” Nesrin şaşkınlıkla bana baktı. “Ne demek o?” “Artık habersiz çocuk bırakamayacaksın.” “Sen buna karar veremezsin.” Annem ilk kez dimdik doğruldu. “Hayır,” dedi kararlı bir sesle. “Bu kararı ben verdim.” Odada derin bir sessizlik oluştu. Yıllardır herkesi kırmamak için susan kadın, sonunda kendi hakkını savunmuştu. Annem devam etti. “Torunlarımı çok seviyorum. Ama ben onların ücretsiz bakıcısı değilim. Dinlenmeye, arkadaşlarımla vakit geçirmeye, doktora gitmeye ve kendi hayatımı yaşamaya da hakkım var.” Bu sözler sofradaki herkesi düşündürdü. Kayınpederim başını salladı. “Doğru söylüyor.” Kocam da ablasına döndü. “Çocuk sahibi olmak büyük sorumluluk. Bu yükü annenin omuzlarına bırakamazsın.” Nesrin ilk kez cevap veremedi. Başını öne eğdi. Aradan birkaç dakika geçtikten sonra sessizce annemin yanına geldi. “Eğer seni gerçekten bu kadar yorduysam… Özür dilerim.” Annem tebessüm etti ama bu kez eskisi gibi hemen affedip konuyu kapatmadı. “Özrünü kabul ediyorum. Ama bundan sonra sınırlarım olacak.” Nesrin başını salladı. “Tamam.” Ertesi hafta gerçekten bir değişiklik oldu. Çocuklarını bırakmadan önce mutlaka aramaya başladı. Mecbur kalırsa birkaç saatliğine bırakıyor, dönüşte de anneme yemek getiriyor ya da market alışverişini yapıyordu. Bir süre sonra da profesyonel bir bakıcıyla anlaştığını öğrendik. En önemlisi ise annemin yeniden kendine vakit ayırmaya başlamasıydı. Eski arkadaşlarıyla yürüyüşlere çıktı, belediyenin emekliler için düzenlediği kurslara katıldı, yıllardır ertelediği örgü çalışmalarına geri döndü. Yüzündeki yorgun ifade yerini huzura bıraktı. Aylar sonra bir gün bana dönüp gülümseyerek şöyle dedi: “Biliyor musun kızım, bana yaptığın en büyük iyilik Nesrin’i utandırman değildi.” “Neydi anne?” “Bana, ‘Hayır’ demenin bencillik olmadığını öğretmendi.” O an anladım ki bazen insanlara verilecek en büyük ders bağırıp çağırmak ya da intikam almak değildir. Gerçek ders, yapılan haksızlığı herkesin görebileceği bir aynanın karşısına koymaktır. Çünkü saygı, fedakârlığın sessizce sömürülmesiyle değil; emek görenin hakkının teslim edilmesiyle büyür. Ve o geceden sonra ailemizde değişen tek şey Nesrin’in davranışları değil, herkesin annemin emeğine duyduğu saygı oldu.

Haberin Devamı

Görümcem üç küçük çocuğunu 68 yaşındaki emekli anneme bırakıp, “Zaten bütün gün evde oturuyor, hiçbir iş yapmıyor” diyordu.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Sigara fiyatlarına zam üstüne zam