“Benim oğlum nerede?”

Emir Karaca’nın sesi, İstanbul Sarıyer’deki büyük evin içinde yankılandı. Bebek odasının kapısını öyle sert açmıştı ki ahşap çerçevenin bir kısmı çatlamıştı.

Üç aylık oğlu Noyan’ın beşiği tamamen boştu.

Battaniyeler, kıyafetler, biberonlar, bezler ve uyurken yanında duran küçük mavi ayıcık ortadan kaybolmuştu. Çekmecelerde tek bir eşya bile kalmamıştı. Bebek kamerası da sökülmüştü.

Emir, odanın ortasında hareketsiz kaldı.

Gömleğinde hâlâ sevgilisi Vildan’ın parfümü vardı. Geceyi İstanbul’daki lüks bir otelde onunla geçirmiş, eşi uyanmadan eve dönebileceğini düşünmüştü.

Fakat eşi Ceren çoktan gitmişti.

Mutfaktaki mermer tezgâhın üzerinde Ceren’in alyansı duruyordu. Yanında yalnızca tek cümle yazan bir not vardı:

“Korumaya değer bulmadığın şeyi arama.”

Emir eşini defalarca aradı ancak bütün çağrıları sesli mesaja yönlendirildi.

Sonunda Ceren’in Bursa’da yaşayan annesi Leyla Hanım’ı aradı.

“Ceren senin yanında mı?” diye sordu.

Leyla Hanım kısa bir sessizlikten sonra,

“Haftalardır geceleri iki saat uyuyan, bebeğiyle tek başına ilgilenen kadını mı soruyorsun?” dedi. “Yoksa iş toplantısı bahanesiyle başka bir hayat yaşayan adamın eşini mi?”

Emir öfkeyle Ceren’in ortak hesapları boşalttığını ve oğlunu götürdüğünü söyledi.

“O hesaplarda onun da emeği vardı,” diye cevap verdi Leyla Hanım. “Kendini mağdur gibi gösterme.”

Emir hemen avukatı Deniz Arı’yı arayıp acil velayet işlemi başlatmasını istedi.

Avukat önce ona bir soru yöneltti:

“Dün gece neredeydin?”

“Ankara’da yatırımcılarla toplantım vardı,” dedi Emir.

Fakat bu yalan yalnızca birkaç saat sürdü.

Kredi kartı kayıtları, İstanbul’daki lüks bir otelde iki kişilik yemek, içecek ve gece konaklaması ödemelerini gösteriyordu. Güvenlik kameralarında Emir’in otele Vildan’la girdiği açıkça görülüyordu.