Eşim Adnan Keskin’in yeni genel müdür olarak tanıtıldığı gece, sekreteri beş yüz çalışanın önünde ona sarılıp dudaklarından öptü.

Adnan onu durdurmadı.

Tam tersine karşılık verdi.

O üç saniyelik öpücük, sekiz yıllık evliliğimizin gerçekte ne kadar boş bir temele dayandığını anlamama yetti.

İstanbul’daki görkemli balo salonunun kristal avizeleri altında, Vadi Teknoloji’nin yıllık yönetim töreni düzenleniyordu. Sahnenin üzerinde Adnan’ın yeni genel müdür olarak atandığını duyuran büyük bir altın tabela vardı.

Adnan, krallığını devralmaya hazırlanan biri gibi gülümsüyordu.

Yanında sekreteri Vanessa Reed değil, Türkçeleştirdiğimiz adıyla Vildan Erdem bulunuyordu. Parlak gümüş elbisesi ve kendinden emin tavırlarıyla, o gecenin sonunda her şeyi kazanacağına inanıyordu.

Şirket başkanı terfi duyurusunu henüz bitirmişti ki Vildan, Adnan’ın yüzünü ellerinin arasına alıp onu öptü.

Salonda önce şaşkınlık oluştu.

Ardından Adnan da ona karşılık verdi.

Aylar boyunca eşim beni yalnızca ev işleriyle ilgilenen, iş dünyasından anlamayan sıradan biri gibi göstermişti. Hukuk eğitimi almış olmamla alay ediyor, çalışma arkadaşlarına “Ceren’in şirket yönetiminden haberi yok,” diyordu.

Oysa ben sessiz kalmayı bilinçli olarak seçmiştim.

Çünkü kendisini dokunulmaz sanan insanlar, en büyük hatalarını kimsenin onları izlemediğine inandıklarında yaparlar.

Sahneye doğru yürüdüm.

“Eşimden uzaklaş,” dedim.