Melis ağabeyi olmadan nikâh salonuna girdi.”

“Herkes sizi sordu.”

“Bunun sorumlusu sensin.”

Konuşmaya çalıştım.

Boğazım hâlâ ameliyat nedeniyle acıyordu.

Nermin bana doğru eğildi.

“Artık rol yapmayı bırak!”

Tam o sırada ameliyat yerime doğru sert bir hareket yaptı.

Canımın yanmasıyla birlikte monitörler alarm vermeye başladı.

Emre hiç düşünmeden annesini geri çekti.

Onun tekrar bana yaklaşmasını engelledi.

“Ne yaptığının farkında mısın?” diye bağırdı.

Hemşireler odaya koştu.

Biri beni kontrol ederken diğeri güvenliği ve cerrahı çağırdı.

Nermin ilk kez korkmaya başladı.

Emre kapıyı gösterdi.

“Eşimin hayatını tehlikeye attın.”

“Şimdi çık.”

Kısa süre sonra güvenlik görevlileri geldi.

Nermin bu kez yanlış anlaşıldığını söylemeye başladı.

Ama Emre her şeyi görmüştü.

“Eşim acil ameliyattan yeni çıktı.”

“Başını bile kaldıramıyorken onun üzerine yürüdün.”

“Artık yeter.”

Güvenlik görevlileri Nermin’i odadan çıkarırken Emre yatağımın başından hiç ayrılmadı.

Yıllardır aile huzuru bozulmasın diye annesinin davranışlarını görmezden gelmemi isteyen adam, ilk kez beni yalnız bırakmamıştı.

Ertesi sabah başhekim odama geldi.

Güvenlik kameralarının incelendiğini ve olayın tutanak altına alındığını söyledi.

Hemşirelerin ifadeleri de alınmıştı.

Hastane yönetimi, hasta güvenliğini tehlikeye attığı gerekçesiyle Nermin hakkında resmi işlem başlatacağını bildirdi.

Ben şaşkınlık içinde onları dinlerken Emre elimi tuttu.

“Bu kez hiçbir şeyi örtbas etmeyeceğim.” dedi.

İlk kez sesinde kararsızlık yoktu.

İki gün sonra taburcu oldum.

Annem beni kendi evine götürmek istedi.

Fakat Emre buna izin vermedi.

“Eşim kendi evine gelecek.”

“Onu ben iyileştireceğim.”

Eve döndüğümüzde telefonlarımız susmuyordu.

Bazı akrabalar yaşananları duyunca Nermin’i haklı göstermeye çalışıyordu.

“Düğün stresi vardı.”

“O da çok üzgündü.”

“Anneler bazen kontrolünü kaybedebilir.”

Emre tek tek herkese aynı cevabı verdi.

“Hiçbir stres, yeni ameliyat olmuş bir hastaya saldırmayı haklı gösteremez.”

Bu söz kısa sürede bütün aileye yayıldı.

Bir hafta sonra Melis kapımızı çaldı.

Gözleri ağlamaktan kıpkırmızıydı.

“Senden özür dilemeye geldim.”

“Annemin böyle davranacağını tahmin edemedim.”

Bana düğünden sonra annesiyle büyük bir tartışma yaşadığını anlattı.

“Artık hayatıma sürekli müdahale etmesine izin vermeyeceğim.”

O gün uzun uzun konuştuk.

Yıllardır Nermin’in sadece bana değil, çocuklarına da baskı yaptığını ilk kez açıkça dile getirdi.

Bir ay sonra aile büyüklerinin katıldığı bir toplantı düzenlendi.

Nermin hâlâ kendisini savunmaya çalışıyordu.

“Ben sadece oğlumu korumak istedim.”

Emre sakin bir şekilde ayağa kalktı.

“Hayır anne.”

“Sen beni değil, sadece kendi istediğin düzeni korumaya çalıştın.”

“Eşim ölüm riski taşıyan bir ameliyat geçirdi.”

“Sen ise ona inanmak yerine suçlamayı seçtin.”

“Bugünden sonra bu davranışların hiçbirine izin vermeyeceğim.”

Salonda derin bir sessizlik oluştu.

O gün ilk kez kimse Emre’ye karşı çıkmadı.

Aylar geçti.

Ameliyat izim iyileşti.