Ama o gece yaşananları hiç unutmadım.

Bir akşam balkonda otururken Emre bana dönüp sessizce konuştu.

“Yıllarca annemle senin aranda tarafsız kalmaya çalıştığımı sanıyordum.”

“Aslında sessiz kalarak onu desteklemişim.”

“Elini tuttuğum gün bunu fark ettim.”

Gülümsedim.

“Bazen bir evlilik, büyük hediyelerle değil…”

“…en zor anda kimin yanında durduğunla güçlenir.”

Emre elimi sıkıca tuttu.

“O gün seni kaybetmekten çok korktum.”

“Bir daha seni hiçbir konuda yalnız bırakmayacağım.”

Ve sözünü tuttu.

Çünkü o hastane odasında değişen sadece bir aile tartışması değildi.

Bir eş, ilk kez gerçek anlamda eşinin yanında durmayı seçmişti.

İşte o karar, yıllardır süren sessizliği sona erdirdi ve evliliğimizi hiç olmadığı kadar güçlü hâle getirdi.