Dört yıl boyunca Kanada’nın kuzeyinde, dondurucu soğukların hâkim olduğu bir metal fabrikasında çalışan Gökhan, ailesine daha iyi bir gelecek hazırlamak için büyük fedakârlıklar yapmıştı. Her gün on iki saat çalışıyor, küçük işçi koğuşlarında kalıyor ve kazandığı paranın büyük bölümünü Türkiye’de yaşayan annesi Meral’in banka hesabına gönderiyordu.

Bu paranın amacı bir ev almak, geleceğini güvence altına almak ve eşi Gül’ün rahat bir hayat sürmesini sağlamaktı. Gökhan dört yıl içinde ailesine toplam yüz bin dolardan fazla para göndermişti. Annesine ve kız kardeşi Pelin’e güveniyor, onların Gül’e iyi baktığını düşünüyordu.

Fabrikada yaşanan küçük bir yangın nedeniyle üretime ara verilince Gökhan, ailesine haber vermeden Türkiye’ye dönerek onlara sürpriz yapmak istedi. Eve ulaştığında karşısında iki katlı güzel bir ev, yeni bir araç, pahalı mobilyalar ve gösterişli eşyalar buldu. Yıllarca verdiği emeğin ailesine böyle bir yaşam sağladığını düşünerek gururlandı.

Ancak arka bahçeye geçtiğinde gördüğü manzara bütün sevincini yok etti.

Gül, çamaşırların yanında kırılan bir tabağın parçalarını topluyordu. Son derece zayıflamıştı. Üzerindeki kıyafetler bedeninden dökülüyor, sıcak havaya rağmen başında kalın bir bere taşıyordu. Gökhan’ı gördüğünde ona sarılmak yerine korkuyla duvara çekildi ve başını elleriyle kapattı.