Yarından itibaren kahvaltımızı saat altıda hazırlayacaksın, çamaşırlarımızı elde yıkayacaksın ve banyoyu her gece temizleyeceksin. Burada yaşayacaksak bunları yapmak çok şey istemek sayılmaz.”

Sevda, elindeki görev listesini Leyla’ya uzatırken sanki evin hanımını değil, yeni tuttuğu bir çalışanı karşısında görüyordu.

Saat gece 23.07’ydi. Sevda’nın eşi Deniz, iki büyük bavulu koridorda sürüklüyordu. Leyla’nın kocası Kemal ise merdivenlerin yanında durmuş, sessizce yere bakıyordu.

Sevda ve Deniz kiralık evlerini kaybettiklerini, toparlanana kadar burada kalacaklarını söylüyordu. Üstelik kira ödemeye de niyetleri yoktu. Sevda hazırladığı listede kahvaltının tam saatinde servis edilmesini, çarşafların haftalık değiştirilmesini, havluların beyaz olmasını, kıyafetlerin ütülenmesini ve garajda özel alan ayrılmasını talep etmişti.

Leyla listeye baktı, sonra kendisini savunmak için tek kelime etmeyen Kemal’e döndü.

Sadece gülümsedi.

“Peki.” dedi.

Ertesi sabah saat altıda yumurta, çilek, tam buğday ekmeği ve sıcak kahve masadaydı. Misafir odası hazırlanmış, banyo temizlenmişti. Sevda aşağı indiğinde memnuniyetle etrafına baktı ve eşine, “Ben sana onun anlayacağını söylemiştim.” dedi.

Kemal ise tartışma çıkmadığı için rahatlamış görünüyordu.

Leyla bu ifadeyi çok iyi tanıyordu.

Bu, eşine teşekkür eden bir adamın yüzü değildi.

Bu, yarattığı sorunu yine karısının çözeceğine inanan bir adamın rahatlığıydı.

Oysa ev Kemal’in değildi.

Leyla bu evi ailesinden miras almıştı. Babası ahşap zeminleri kendi elleriyle yenilemiş, annesi bahçedeki gülleri yıllarca büyütmüştü. Üstelik mülk aile vakfına alınırken Kemal de noter huzurunda evin yalnızca Leyla’ya ait olduğunu kabul eden belgeleri imzalamıştı.