Boşanırken ne malikâneyi istedim ne de milyonları

DOLAR

Alış: 48.39

Satış: 48.59

EURO

Alış: 56.13

Satış: 56.36

GBP

Alış: 65.27

Satış: 65.76

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 7.06.2026

Boşanırken ne malikâneyi istedim ne de milyonları

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Boşanırken ne malikâneyi istedim ne de milyonları… Sadece annesini yanıma almak istedim. İstanbul Aile Mahkemesi’nin soğuk salonunda, Elif başını kaldırdı, ellerini masanın üzerine koydu ve kararlı bir sesle konuştu: — Annenizi benimle götüreceğim. Yakında eski eşi olacak olan Kerem Demir öyle yüksek sesle güldü ki kahkahası tüm salonda yankılandı. Sanki Elif ondan haftalardır biriken çöpleri istemiş gibiydi. Kerem, özel dikim pahalı takım elbisesiyle koltuğuna yaslandı. Bileğindeki lüks saat her zamanki gibi etrafındaki herkese gücünü göstermeye çalışıyordu. — Annemi mi? — dedi alaycı bir gülümsemeyle. — Bugün bile götürebilirsin. Hatta ikiniz sonsuza kadar hayatımdan çıkarsanız sana 100 bin lira veririm. Kerem’in avukatı başını öne eğdi. Rahatsızlığını gizleyemiyordu. On iki yıl boyunca sosyete davetlerinde yalnızca “Kerem’in eşi” olarak tanıtılan Elif, ilk kez göğsünü sıkıştıran korkunun kaybolduğunu hissetti. Ne Sarıyer’deki görkemli malikâneyi istedi… Ne üç lüks aracı… Ne de Bodrum’daki deniz manzaralı yazlığı… Bankalardaki milyonlarca liranın yarısını da talep etmedi. Salondaki herkes onun aklını kaçırdığını düşündü. Kimileri ise yıllarca gördüğü ihanet ve aşağılanmaların onu mücadele edemeyecek kadar yıprattığına inanıyordu. Ama Elif ne yaptığını çok iyi biliyordu. Kerem’in annesi Fatma Hanım, geçirdiği kalça ameliyatından sonra son dört yıldır malikânenin arka tarafındaki küçük hizmetli odasında yaşıyordu. Oysa yıllar önce merhum eşiyle birlikte Türkiye’nin en büyük lojistik şirketlerinden biri olan Demir Lojistik A.Ş.’yi kuran kişi oydu. İstanbul’dan Ankara’ya, İzmir’den Gaziantep’e kadar uzanan depoların ve taşımacılık ağının temelini kendi elleriyle atmıştı. Fakat Kerem için annesi artık sadece evin görüntüsünü bozan yaşlı bir yükten ibaretti. Aynı gün boşanma belgeleri imzalandı. Kerem zafer kazanmış bir adam gibi gülümsüyordu. Söz verdiği 100 bin lirayı anında gönderdi. — Yaşlı kadınla mutlu ol — dedi koridorda alay ederek. — Ama onu geçindiremediğinde benden tek kuruş istemeye kalkma. Elif ve Fatma Hanım, evden yalnızca iki bavul, bir karton kutu, tansiyon ilaçları ve Fatma Hanım’ın göğsüne bastırdığı küçük bir nazar boncuğu ile ayrıldılar. Kerem merdivenlerden inmeye bile tenezzül etmedi. İkili, İstanbul’un Kadıköy ilçesinde mütevazı bir apartman dairesine taşındı. Duvarlar inceydi. Mutfak küçüktü. Ve 100 bin lira kira, depozito ve ilaç masrafları arasında hızla erimeye başladı. Ama ilk kez huzur vardı. Fatma Hanım mercimek çorbası yapıyor, sessizce dualar ediyor ve pencereden sokağı izliyordu. Sanki doğru zamanı sabırla bekliyordu. Boşanmanın üzerinden tam bir ay geçmişti. Bir sabah Fatma Hanım odasından çıktı. Üzerinde lacivert şık bir elbise, inci küpeler ve eski altın bir broş vardı. Sesindeki eski otorite geri dönmüştü. — Hazırlan Elif — dedi. — Avukatımla görüşmeye gidiyoruz. İki saat sonra ikisi de Levent’teki lüks bir hukuk bürosunda oturuyordu. Önlerinde Demir Lojistik A.Ş.’nin belgeleriyle dolu kalın bir dosya vardı. Avukat gözlüğünü düzeltti ve sakin bir sesle konuştu: — Fatma Hanım, tüm noter kayıtlarını yeniden inceledik. Şirket hisselerinin yüzde 64’ü hâlâ sizin üzerinizde görünüyor. Yasal olarak bugün itibarıyla oğlunuzun tüm yönetim ve temsil yetkilerini iptal edebilirsiniz. Elif duyduklarına inanamadı. — Şirket Kerem’in değil mi? Fatma Hanım ona baktı. Bakışlarında bir annenin kırgınlığı vardı. — Oğlum, sessizliğimi güçsüzlük sandı. Sana beni alıp gitmen için 100 bin lira verdi. Ama fark etmediği şey şuydu… Fatma Hanım masadaki kalemi eline aldı. Ve belgeyi imzaladı. Bir kez. İki kez. Üç kez. Aynı gece Kerem, Boğaz manzaralı lüks bir restoranda iş ortaklarıyla kutlama yaparken sınırsız şirket kartını uzattı. Garson birkaç saniye bekledi. Sonra mahcup bir ifadeyle geri döndü. — Beyefendi… kartınız reddedildi. Kerem önce güldü. Sonra ikinci kartını çıkardı. O da reddedildi. Üçüncü kart… Dördüncü kart… Hepsi. Masadaki sessizlik ağırlaştı. Ve Kerem Demir o anda henüz farkında değildi… Hayatını altüst edecek fırtına daha yeni başlıyordu. BÖLÜM 2 Restorandaki sessizlik birkaç saniye sürdü. Sonra Kerem öfkeyle ayağa kalktı. — Bu nasıl olur? Tekrar deneyin! Garson kartı yeniden cihazdan geçirdi. Sonuç değişmedi. İŞLEM REDDEDİLDİ. İş ortaklarının yüzündeki ifadeler yavaş yavaş değişmeye başladı. Bir saat önce ona hayranlıkla bakan adamlar şimdi gözlerini kaçırıyordu. Kerem telefonunu çıkarıp muhasebe müdürünü aradı. Telefon ilk seferde açılmadı. İkinci aramada da cevap gelmedi. Üçüncü aramada karşı taraftan titrek bir ses duyuldu. — Kerem Bey… bugün yönetim kurulu kararı geldi. — Ne kararı? — Tüm yetkileriniz askıya alındı. Kerem’in yüzündeki renk çekildi. — Ne saçmalıyorsun sen? — Kararı Fatma Hanım imzaladı. Şirketin çoğunluk hissedarı olduğu için her şey yasal. Telefon elinden kayacak gibi oldu. O gece sabaha kadar onlarca kişiyi aradı. Ancak her görüşmede aynı cevabı aldı. Banka hesaplarına erişimi sınırlandırılmıştı. Şirket araçları geri çağrılmıştı. Yönetici kartları iptal edilmişti. Hatta ertesi gün genel merkeze gittiğinde güvenlik görevlileri önünü kesti. Yıllardır emir verdiği insanlar şimdi ona kapıyı açmıyordu. — Kusura bakmayın Kerem Bey. Talimat aldık. — Ben bu şirketin sahibiyim! Güvenlik görevlisi başını eğdi. — Artık değilsiniz. Aynı saatlerde Elif ve Fatma Hanım, Levent’teki genel merkez binasının en üst katındaydı. Yönetim kurulu üyeleri tek tek içeri giriyordu. Yıllardır ilk kez Fatma Hanım baş köşedeki koltuğa oturdu. Odanın içindeki herkes ayağa kalktı. Kadın bastonunu masanın yanına bıraktı. Sonra sakin bir sesle konuştu. — Şirketimi oğluma emanet etmiştim. Ama o şirketi kendi malı sandı. Kimse itiraz etmedi. Çünkü herkes gerçeği biliyordu. Son yıllarda Kerem’in savurgan harcamaları şirketi ciddi borç yükünün altına sokmuştu. Lüks yatlar… Gösterişli partiler… Başarısız yatırımlar… Ve gizlenen milyonlarca liralık zarar. Fatma Hanım dosyaları tek tek açtı. — Bundan sonra tüm işlemler bağımsız denetime girecek. Yönetim kurulu oy birliğiyle kabul etti. Bir hafta sonra denetim raporu geldi. Sonuçlar şok ediciydi. Kerem, şirketten gizlice milyonlarca lira çekmişti. Bazı paralar kişisel hesaplarına aktarılmıştı. Bazıları ise sevgilisi adına kurulan sahte şirketlere gönderilmişti. Savcılık soruşturması başlatıldı. Basın olayı öğrenince haberler günlerce manşetlerden inmedi. Bir zamanların dokunulmaz iş insanı artık skandalın merkezindeydi. Kerem’in etrafındaki insanlar da hızla kayboldu. Partilerde yanında duran dostları telefonlarına çıkmamaya başladı. Sevgilisi, soruşturma haberlerini görür görmez yurtdışına kaçtı. Borç verenler kapısına dayandı. Aylar içinde Sarıyer’deki malikâne satıldı. Lüks araçlar haczedildi. Banka hesapları donduruldu. Kerem sonunda küçük bir kiralık daireye taşınmak zorunda kaldı. Bir akşam yalnız başına otururken kapı çaldı. Karşısında Elif vardı. Kerem şaşkınlıkla ona baktı. — Benimle dalga mı geliyorsun? Elif başını salladı. — Hayır. Elindeki zarfı uzattı. — Bu nedir? — Annen gönderdi. Kerem zarfı açtı. İçinden bir mektup çıktı. Titreyen ellerle okumaya başladı. “Oğlum, seni cezalandırmak istemedim. Ama yaptıklarının bir bedeli olduğunu öğrenmen gerekiyordu.

: Servetini kaybetmen beni üzmedi. Beni yıllarca bir yük gibi görmen üzdü. Bir gün hatanı anlarsan, kapım sana kapanmayacak. Ama önce insan olmayı öğrenmelisin.” Mektubun sonunda tek bir cümle daha vardı. “Seni hâlâ seviyorum. Çünkü ben annenim.” Kerem ilk kez gözyaşlarını tutamadı. Bir yıl sonra… Demir Lojistik yeniden büyümeye başlamıştı. Şirket artık çalışanlarına daha iyi şartlar sunuyor, burs programları yürütüyor ve sosyal projelere yatırım yapıyordu. Fatma Hanım yönetimi profesyonellere devretmişti. Elif ise şirketin sosyal sorumluluk vakfının başına geçmişti. Binlerce ihtiyaç sahibi aileye yardım ediyordu. Bir gün vakfın açılış töreninde Kerem içeri girdi. Artık pahalı takım elbiseleri yoktu. Gösterişli saati de. Sade giyinmişti. Sessizce annesine yaklaştı. Sonra herkesin önünde diz çöktü. — Anne… beni affeder misin? Salonda derin bir sessizlik oluştu. Fatma Hanım oğluna baktı. Yüzünde yıllardır görülmeyen bir pişmanlık vardı. Kadın gözyaşlarını sildi. Sonra onu ayağa kaldırıp sarıldı. — Hataların seni kötü biri yapmaz oğlum. — Peki ne yapar? — Hatalarından ders almamak yapar. Kerem ağlayarak annesine sarıldı. Ve yıllar sonra ilk kez gerçekten zengin olduğunu hissetti. Çünkü kaybettiği serveti değil… Yeniden kazandığı ailesiydi. SON

Haberin Devamı

Boşanırken ne malikâneyi istedim ne de milyonları

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Ev sahibi olabilirsiniz