Servetini kaybetmen beni üzmedi.

Beni yıllarca bir yük gibi görmen üzdü.

Bir gün hatanı anlarsan, kapım sana kapanmayacak.

Ama önce insan olmayı öğrenmelisin.”

Mektubun sonunda tek bir cümle daha vardı.

“Seni hâlâ seviyorum. Çünkü ben annenim.”

Kerem ilk kez gözyaşlarını tutamadı.

Bir yıl sonra…

Demir Lojistik yeniden büyümeye başlamıştı.

Şirket artık çalışanlarına daha iyi şartlar sunuyor, burs programları yürütüyor ve sosyal projelere yatırım yapıyordu.

Fatma Hanım yönetimi profesyonellere devretmişti.

Elif ise şirketin sosyal sorumluluk vakfının başına geçmişti.

Binlerce ihtiyaç sahibi aileye yardım ediyordu.

Bir gün vakfın açılış töreninde Kerem içeri girdi.

Artık pahalı takım elbiseleri yoktu.

Gösterişli saati de.

Sade giyinmişti.

Sessizce annesine yaklaştı.

Sonra herkesin önünde diz çöktü.

— Anne… beni affeder misin?

Salonda derin bir sessizlik oluştu.

Fatma Hanım oğluna baktı.

Yüzünde yıllardır görülmeyen bir pişmanlık vardı.

Kadın gözyaşlarını sildi.

Sonra onu ayağa kaldırıp sarıldı.

— Hataların seni kötü biri yapmaz oğlum.

— Peki ne yapar?

— Hatalarından ders almamak yapar.

Kerem ağlayarak annesine sarıldı.

Ve yıllar sonra ilk kez gerçekten zengin olduğunu hissetti.

Çünkü kaybettiği serveti değil…

Yeniden kazandığı ailesiydi.

SON