-
- Tam 10 yıl… Dile kolay, bir ömrü aynı yastığa, aynı hayallere ve aynı çocuklara sığdırdık. Böbrek yetmezliği teşhisi konulduğunda dünyam başıma yıkılmıştı ama karım bir an bile tereddüt etmedi. “Senin için canımı veririm, bir böbrek nedir ki?” diyerek hemen test sürecini başlattı. Onun bu eşsiz fedakarlığı karşısında ona olan aşkım katlanarak arttı; o benim sadece eşim değil, hayata tutunma dalımdı. Test sonuçlarının çıkacağı gün hastane koridorlarında heyecandan yerimde duramıyordum. El ele tutuştuk; o her zamanki şefkatiyle elimi sıkıyor, “Her şey güzel olacak, birbirimize can olacağız” diye fısıldıyordu. Doktor bizi odasına çağırdığında yüzündeki o donuk ve buz gibi ifadeyi asla unutamıyorum. Masanın üzerindeki zarfı uzatırken elleri titriyordu. Elime tutuşturulan o kağıt parçasına baktığımda, sadece bir tıbbi rapor görmedim. Raporlardaki veriler tokat gibi yüzüme çarptı. Sadece kan grubumuzun uyuşmadığını değil, biyolojik verilerin arkasına gizlenmiş imkansız bir gerçeği fark ettim. O an, 10 yıldır aynı yastığa baş koyduğum, çocuklarımın annesi dediğim kadının aslında kim olduğunu, geçmişine dair anlattığı her şeyin kusursuz bir senaryodan ibaret olduğunu anladım. Meğer bunca yıl sadece bir hastalığı değil, devasa bir yalanı beslemişiz. Her şey, en ince ayrıntısına kadar planlanmış koca bir yalandı… Doktorun odasındaki sessizlik, kulaklarımda uğuldayan bir fırtınaya dönüştü. “Selim Bey,” dedi Doktor bey, sesi çok uzaktan geliyordu. “Kan grubunuzun uyuşmaması en küçük mesele. Asıl sorun, Leyla Hanım’ın sistemdeki eski kayıtlarıyla şu anki sonuçlarının arasındaki uçurum. Daha da önemlisi… HLA doku tiplemesi sonuçları.” Leyla’ya baktım. Az önce koridorda elimi tutan o şefkatli kadın gitmiş, yerine buzdan bir heykel gelmişti. Gözlerindeki o korku, bir suçlunun yakalanma anındaki dehşetti. Titreyen ellerimle raporun altındaki notları okumaya çalıştım. Raporda, Leyla’nın genetik markers verilerinin, 15 yıl önce büyük bir kazada öldüğü kayıtlara geçen ve babamın şirketinde çalışan muhasebecinin kızıyla %100 eşleştiği yazıyordu. Ama bu imkansızdı. Leyla bana ailesini bir yangında kaybettiğini, kimsesiz olduğunu anlatmıştı…..
-
- Hastaneden nasıl çıktığımızı, eve nasıl vardığımızı hatırlamıyorum. Arabanın içinde tek kelime etmedik. Eve girdiğimizde çocuklar okuldaydı, ev ölüm sessizliğine gömülmüştü. Salondaki koltuğa çöktüm ve raporu önüne fırlattım. “Kimsin sen?” diye fısıldadım. Sesim kendi kulaklarıma bile yabancı geliyordu. “10 yıldır kiminle uyudum ben? Çocuklarımın annesi kim?” Leyla, daha doğrusu adını bile bilmediğim o kadın, pencerenin önüne geçti. Sırtı bana dönüktü. Omuzları sarsılmaya başladı ama ağlamıyordu; sanki omuzlarındaki on yıllık yükün altında eziliyordu. “Adım Leyla değil,” dedi nihayet. “Gerçek adım Meltem. Babanın iflasına neden olan o yolsuzluk dosyasını hazırlayan adamın, intihar eden o muhasebecinin kızıyım.” Duyduklarım zihnimde şimşekler çaktırdı. Babamın intiharı, ailemizin dağılması, her şey o dosya yüzünden olmuştu. “Bana yaklaşmak için mi yaptın?” diye bağırdım. “İntikam mıydı bu?” “Hayır,” dedi hızla bana dönerek. Yüzü bembeyazdı. “Vicdan azabıydı Selim. Babamın yaptığı o sahtekarlığı öğrendiğimde dünya başıma yıkıldı. Sizin hayatınızı mahvettiğini biliyordum. Seni buldum, sadece sana destek olmak, kaybettiğin her şeyi sana geri vermek istedim. Ama sonra… sonra sana gerçekten aşık oldum. Bu yalanın içine hapsoldum. Seni kurtarmak için böbreğimi vermeye bu yüzden bu kadar hevesliydim. Belki bu şekilde kendimi affettirebilirim sandım.” O an her şey netleşti. 10 yıl önce hayatıma bir melek gibi girişi, her zor anımda yanımda oluşu, ailemle ilgili her detayı önceden biliyor gibi davranışı… Hepsi titizlikle işlenmiş bir planın parçasıydı. Bana verdiği huzur, aslında babasının bana olan borcunu ödeme şekliydi. “Test sonuçlarındaki o ‘imkansızlık’ sadece kimliğin değil,” dedim, raporun son sayfasını göstererek. “Doktor, daha önce bir operasyon geçirdiğini söyledi. 12 yıl önce… Babamın kalp nakli sırasında gizli kalan o ‘anonim’ donör sendin, değil mi?” Başını yavaşça öne eğdi. “Babanın kalbi durduğunda, ona hayat verecek tek kişi bendim. Ama kimliğimi açıklayamazdım, beni kabul etmezdiniz. O gün ona bir hayat borçluydum, bugün de sana.” Elimdeki kağıtları buruşturdum. 10 yıllık aşkımız, çocuk canlarımız, paylaştığımız tüm sırlar… Hepsi birer hayalet gibi etrafımda uçuşuyordu. Karşımdaki kadın bana hayatımı veren miydi, yoksa hayatımı çalan mı? Bu sorunun cevabı, tıbbi raporların hiçbir sayfasında yazmıyordu. Pencereden dışarı baktım. Bahçedeki ağaçları beraber dikmiştik, çocuklarımızın boylarını o kapı eşiğinde ölçmüştük. Her şey çok gerçek görünüyordu ama artık her dokunuşun altında bir sır, her gülüşün ardında bir saklanmış gerçek vardı. İçimdeki boşluk, böbrek yetmezliğinden daha fazla acıtıyordu artık. Hayatım bir yalandı belki ama o yalanın içinde büyüttüğümüz sevgi, şimdi her ikimizi de yok edecek kadar gerçek ve ağırdı.