Tam 10 yıl… Dile kolay, bir ömrü aynı yastığa, aynı hayallere ve aynı çocuklara sığdırdık. Böbrek yetmezliği teşhisi konulduğunda dünyam başıma yıkılmıştı ama karım bir an bile tereddüt etmedi. “Senin için canımı veririm, bir böbrek nedir ki?” diyerek hemen test sürecini başlattı. Onun bu eşsiz fedakarlığı karşısında ona olan aşkım katlanarak arttı; o benim sadece eşim değil, hayata tutunma dalımdı.

Test sonuçlarının çıkacağı gün hastane koridorlarında heyecandan yerimde duramıyordum. El ele tutuştuk; o her zamanki şefkatiyle elimi sıkıyor, “Her şey güzel olacak, birbirimize can olacağız” diye fısıldıyordu. Doktor bizi odasına çağırdığında yüzündeki o donuk ve buz gibi ifadeyi asla unutamıyorum. Masanın üzerindeki zarfı uzatırken elleri titriyordu. Elime tutuşturulan o kağıt parçasına baktığımda, sadece bir tıbbi rapor görmedim.

Raporlardaki veriler tokat gibi yüzüme çarptı. Sadece kan grubumuzun uyuşmadığını değil, biyolojik verilerin arkasına gizlenmiş imkansız bir gerçeği fark ettim. O an, 10 yıldır aynı yastığa baş koyduğum, çocuklarımın annesi dediğim kadının aslında kim olduğunu, geçmişine dair anlattığı her şeyin kusursuz bir senaryodan ibaret olduğunu anladım. Meğer bunca yıl sadece bir hastalığı değil, devasa bir yalanı beslemişiz. Her şey, en ince ayrıntısına kadar planlanmış koca bir yalandı…

Doktorun odasındaki sessizlik, kulaklarımda uğuldayan bir fırtınaya dönüştü. “Selim Bey,” dedi Doktor bey, sesi çok uzaktan geliyordu. “Kan grubunuzun uyuşmaması en küçük mesele. Asıl sorun, Leyla Hanım’ın sistemdeki eski kayıtlarıyla şu anki sonuçlarının arasındaki uçurum. Daha da önemlisi… HLA doku tiplemesi sonuçları.”

Leyla’ya baktım. Az önce koridorda elimi tutan o şefkatli kadın gitmiş, yerine buzdan bir heykel gelmişti. Gözlerindeki o korku, bir suçlunun yakalanma anındaki dehşetti. Titreyen ellerimle raporun altındaki notları okumaya çalıştım. Raporda, Leyla’nın genetik markers verilerinin, 15 yıl önce büyük bir kazada öldüğü kayıtlara geçen ve babamın şirketinde çalışan muhasebecinin kızıyla %100 eşleştiği yazıyordu. Ama bu imkansızdı. Leyla bana ailesini bir yangında kaybettiğini, kimsesiz olduğunu anlatmıştı…..