“Eğer bir daha kapının yakınında görürseniz onu buradan uzaklaştırın, bu otel sokak çocukları için bir sığınak değil!”

İş insanı Murat, Antalya Grand Otel’in önüne aracını park edip indiğinde duyduğu ilk cümle bu oldu. Son aylarda otel restoranının maliyetleri hızla artarken müşteri memnuniyeti dibe vurmuştu. Murat, durumu yerinde incelemek için kimseye haber vermeden otele gelmişti.

Girişteki taş sütunun yanında, on üç yaşlarında bir kız çocuğu eski bir sırt çantasına sarılmış duruyordu. Üzerindeki kot ceket yağmurlu sabah için çok inceydi. Güvenlik görevlisinin kendisini azarlaması üzerine küçük kız kısık bir sesle, “Müşterileri rahatsız etmiyordum, sadece artık ekmek olup olmadığını sordum” dedi.

Murat müdahale ederek güvenlik görevlisini geri çektirip küçük kızı içeri davet etti. Adının Leyla olduğunu öğrenen Murat, ona restoranda sıcak bir kahvaltı ısmarladı. Masaya otelin gurme lezzeti olarak sunulan özel süzme peynirli pankek geldi. Leyla küçük bir lokma aldı, çiğnedi ve çatalını masaya bıraktı.

“Yemeği beğenmedin mi?” diye sordu Murat.

“Tadı berbat,” dedi Leyla çekinmeden. “Annem eskiden aşçıydı, yemek yapmayı bilirim. Bu tabağa çok fazla un konmuş, peyniri kalitesiz ve kreması neredeyse ekşimiş.”

Bu cüretkar çıkış karşısında Murat gülümsedi ve Leyla’ya mutfakta kendi tarifini yapması için izin verdi. Yakındaki bir şarküteriden alınan taze malzemelerle Leyla’nın hazırladığı tabak o kadar lezzetliydi ki Murat derhal başaşçı Burak Şef’i çağırdı.