Pazar günü öğle saatlerinde emekli Albay Murat Yılmaz, Ankara yakınlarındaki evinde sakin bir bayram günü geçiriyordu. Fırında pişen yemeklerin kokusu eve yayılmış, yıllarca süren askerlik hayatının ardından ilk kez huzurun tadını çıkarıyordu. Tam o sırada telefonu çaldı. Arayan kızı Elif’ti.

Murat, neşeyle telefonu açtı ancak karşısında ağlamaklı bir ses buldu. Elif titreyerek sadece birkaç kelime söyleyebildi:

“Baba… ne olur gel…”

Ardından duyduğu cümle, Murat’ın hayatını tamamen değiştirdi:

“Beni yine dövdü.”

Telefon aniden kapandı.

Elif altı yıldır başarılı bir teknoloji şirketinin sahibi olan Emre Karaca ile evliydi. Dışarıdan bakıldığında Emre yardımsever, saygın ve başarılı bir iş insanıydı. Televizyon programlarına çıkıyor, sosyal sorumluluk projelerinde yer alıyor ve herkes tarafından örnek gösteriliyordu.

Ancak kapalı kapılar ardında bambaşka bir yüzü vardı.

Elif’in harcadığı her kuruşu kontrol ediyor, telefonunu inceliyor, kimlerle görüştüğünü sorguluyor ve zamanla onu ailesinden tamamen uzaklaştırıyordu. Vücudundaki morlukların her biri için farklı bahaneler üretiyor, “Merdivenden düştüm”, “Kapıya çarptım” diyerek yaşadığı şiddeti gizliyordu.