Elif düşünmedi.

Harekete geçti.

Toplantı odasının yanındaki duvara yaslandı, başını hafifçe eğdi ve sanki paspası sıkıyormuş gibi yaptı. Ama kulakları, oradan çıkan her kelimeyi yakalamak için keskinleşmişti. Çünkü artık bu bir şüphe değildi. Gerçekti.

Bir ihanet vardı.

Ve Emir’e sandığından çok daha yakındı.

—Murat yukarı çıkıyor —dedi Aylin içeriden—. Sahte imzalı sözleşmeyi getiriyor. Emir toplantıya girer girmez, onu yönetim onayı diye sunacağız.

—Tarihe bakarsa? —diye sordu Selin.

—Bakmaz. Emir fazla güveniyor. Sorun da bu zaten. Herkesin dürüst oynadığını sanıyor.

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Elif’in içini donduran cümle geldi.

—Yeniden yapılandırmayı imzaladığı an, suç Ximena’nın üstüne kalacak. Bilgi sızdırmakla, verileri değiştirmekle ve müşteri listesini satmakla suçlayacağız. Bugün onu büyük bir skandalla işten atacağız. Emir onu koruduğu için itibar kaybedecek ve Murat ticari direktörlüğe yükselecek. Hepsi bu kadar.

Elif’in temizlik kovası neredeyse elinden düşecekti.

Ximena.

O temiz bakışlı kız.

Günah keçisi yapılacaktı.

Ve Emir de hedefteydi.

Elif derin bir nefes aldı. Henüz içeri giremezdi. Delil gerekiyordu. Bu ağın ne kadar derine indiğini anlaması gerekiyordu.

Tam o sırada kapı açıldı. Kadınlar dışarı çıktı. Aylin telefonu elinde, zehir gibi bir gülümsemeyle yürüyordu. Selin ceketini düzeltiyordu. Hiçbiri Elif’e bakmadı bile.

Görünmezdi.

Ve hayatında ilk kez Elif bunun işine yaradığını hissetti.

Kadınlar uzaklaşır uzaklaşmaz arkasından titrek bir ses geldi.

—Ayşe…

Ximena’ydı.

Yüzü bembeyazdı. Kucağında bir dosya tutuyordu. Ellerini zor kontrol ediyordu.

—İyi misiniz? —diye sordu Elif alçak sesle.

Ximena etrafa bakındı.

—Hayır. Siz de burada olmamalısınız.

Elif hafifçe başını eğdi.

—Neden?

Ximena yutkundu. Uzun bir an sustu. Sanki sonunda biriyle konuşma fırsatı bulmuştu.

—Bu katta çok kötü şeyler oluyor. Ve gören insanlar… kayboluyor.

Elif’in göğsüne ağır bir taş oturdu.

—Ne gibi şeyler?

Ximena’nın sesi titredi.

—Komisyonları çalıyorlar. Sözleşmeleri şişiriyorlar. Tedarikçileri değiştiriyorlar. Sahte rapor imzalatıyorlar. Direnen olursa… yok ediyorlar.

Elif’in nefesi sıkıştı.

—Sen gördün mü?

Ximena başını eğdi.

—Evet.

—Neden konuşmadın?

Genç kız acı bir gülümseme verdi.

—Annem bana muhtaç. Babam yeni ameliyat oldu. İşimi kaybedersem evde kimse yemek yiyemez. Burada insan şunu öğreniyor: gerçek bazen kurtarmaz… önce yakar.

Bu cümle Elif’in içini parçaladı.

Tam cevap verecekken asansör sesi duyuldu.

Murat.

Kırklı yaşlarda. Kusursuz takım elbise. Kendinden emin bir gülümseme. Elif onu hemen tanıdı. Yıllar önce şirkette yükselmesine izin verdiği adamlardan biriydi.

Ama şimdi farklı görüyordu.

Temizlikçinin gözleriyle.

Murat dosyayla Aylin ve Selin’e yaklaştı.

—Her şey hazır —dedi—. Elif Yılmaz’ın imzası birebir kopyalandı.

—Dijital kayıt? —diye sordu Aylin.

—Sildim. Emir kontrol etmek isterse orijinalini bulamayacak. Sadece bizim versiyonumuz var.

Selin sordu:

—Kız ne olacak?

Murat göz ucuyla Ximena’ya baktı.

—Panik içinde. Suçu üstüne atmak kolay olacak. Tüm e-postaları onun hesabından yeniden yönlendirdim. Patladığında, bilgileri rakiplere sattığı görünecek.

Ximena’nın rengi soldu.

Elif, kızın elini tezgâhın altında sıktı.

—Saat on iki —dedi Murat—. Emir imzalayacak. Ximena düşecek. Ve Elif Yılmaz bir şey anlamadan her şey bitecek. Yaşlı kadın artık burayı kontrol edemiyor.

Elif’in içi öfkeyle titredi.