KİMSENİN İSTEMEDİĞİ O KIZI EVLAT EDİNDİM

DOLAR

Alış: 47.13

Satış: 47.32

EURO

Alış: 53.65

Satış: 53.87

GBP

Alış: 62.69

Satış: 63.15

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 26.04.2026

KİMSENİN İSTEMEDİĞİ O KIZI EVLAT EDİNDİM

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Eşim Kemal ile çocuk sahibi olamadık ve yıllarca bu gerçeği kabullenerek yaşadık. Ancak ellili yaşlarımıza geldiğimizde, yetimhanede çalışan bir komşumuzdan kimsenin istemediği beş yaşındaki bir kız çocuğunun hikayesini duyduk. Doğum lekesi yüzünden terk edilmişti ve kimse ona yuva olmak istemiyordu. Kemal’le hiç tereddüt etmeden o kızı evlat edinmeye karar verdik. Adı Zeynep’ti. Onu gördüğüm ilk an kalbim sevgiyle doldu. Aradan geçen 25 yıl boyunca bizim her şeyimiz oldu; büyüdü, tıp fakültesine girdi ve insanlara yardım etme hayaliyle harika bir doktor adayı oldu. Hayatımızdaki en büyük gurur kaynağıydı. Ta ki o sıradan sabaha kadar… Posta kutusunda pulsuz ve iade adresi olmayan gizemli bir zarf buldum. Zarfı açıp içindeki el yazısı mektubu okumaya başladığımda kanım dondu: “Merhaba. Ben Zeynep’in biyolojik annesiyim. Bu size tuhaf gelebilir ama onun geçmişi hakkındaki gerçeği bilmeniz gerekiyor. Artık susamam, bu sırrı 20 yıldan fazla süredir taşıyorum…” Daha ilk paragrafı bitirmeden ellerim titremeye başlamıştı. Gözlerim korkuyla mektubun geri kalanına kayarken, bunca yıldır inandığım her şeyi yıkacak o satırları okumak üzere olduğumu henüz bilmiyordum… Mektubun devamını okurken nefes almayı unuttuğumu fark ettim. Gözlerim satırlar arasında hızla gidip gelirken, kalbim göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi atıyordu. Yetmiş beş yaşındaydım, hayatımın son demlerini huzur içinde geçirmeyi planlarken, o sıradan zarfın içinden çıkan bir kağıt parçası geçmişin üzerine örttüğümüz tüm o kalın örtüleri tek bir hamlede söküp atmıştı. Titreyen parmaklarımla kağıdı düzeltip okumaya devam ettim. “Size yalan söylediler,” diye devam ediyordu mektup. “Zeynep o yetimhaneye rastgele terk edilmedi. Ben onu o soğuk taş binaya özellikle yerleştirdim. Çünkü o mahallede oturduğunuzu, çocuk sahibi olamadığınızı ve sevgi dolu insanlar olduğunuzu biliyordum. Sizi haftalarca, gizlice takip ettim. Kızımın sadece güvende olmasını değil, aynı zamanda şefkatle sevilmesini istedim. Ve yanılmadım. Ona harika bir hayat verdiniz. Siz onun gerçek ailesi oldunuz. Ben ise onu sadece uzaktan izlemekle yetindim. İlk bisiklete bindiği gün parkın köşesindeki ağacın arkasındaydım. Tıp fakültesinden mezun olduğu gün, o büyük tören salonunun en arka koltuğunda oturup sessizce ağlayan, yüzünü gizleyen kadın bendim.” Gözyaşlarım benden habersiz yanaklarımdan süzülüp kağıdın üzerine damladı. Bir anne olarak içgüdülerim ayaklanmıştı. Bu kadının anlattıkları bir itiraftan çok, bir veda gibi kokuyordu. Neden şimdi? Neden 25 yıl sonra? Cevap, hemen bir sonraki paragrafta bir tokat gibi yüzüme çarpacaktı. “Ama şimdi her şey tehlikede. Zeynep’in boynunun altındaki, omzuna doğru uzanan o şarap rengi doğum lekesi… O sadece bir leke değil. Babasının soyundan gelen, o lanetli ailenin tüm fertlerinde bulunan genetik bir mühür. Zeynep’in babası sıradan biri değildi. Yeraltı dünyasının en acımasız, en karanlık adamlarından biriydi. Bir kız çocuğu istemiyordu, eğer gerçeği öğrenseydi onu ya satar ya da yok ederdi. Onu doğumda öldü gösterip kaçırdım. Ancak geçen ay Zeynep’in çalıştığı hastanenin yerel bir gazetede haberi çıktı. Fotoğrafta önlüğü hafif kaymıştı ve o leke görünüyordu. Babası o fotoğrafı gördü. Benim yalan söylediğimi, kızının hayatta olduğunu anladılar. Dün gece evimi bastılar. Şans eseri kaçmayı başardım ama artık çok fazla vaktim yok. Benim peşimdeler ve çok yakında Zeynep’i bulacaklar. Bu mektubu okuduğunuz an, yalvarırım Zeynep’i alın ve o şehirden gidin. Polise gitmeyin, onların her yerde adamı var. Sadece kaçın. Kızımı, bizim kızımızı koruyun.” Mektubu elimden düşürdüğümde dizlerimin bağı çözüldü. Oturduğum sandalyeye yığılıp kaldım. 25 yıl önce, kucağıma ilk verdiklerinde omuzundaki o küçük, yıldıza benzeyen kızarıklığı öpüp kokladığım an gözümün önüne geldi. Kimsenin istemediği o leke, aslında onun ölüm fermanıymış

: “Kemal!” diye bağırdım avazım çıktığı kadar. Sesim yetmiş beş yaşın verdiği tüm o çatlaklıkla, ama bir o kadar da vahşi bir panikle yankılandı. “Kemal, çabuk buraya gel!” Kocam bahçedeki gülleri buduyordu. Sesimdeki dehşeti anlamış olacak ki, elindeki budama makasını yere atıp koşarak içeri girdi. Ellerindeki toprak izlerine aldırmadan omuzlarımdan tuttu. “Ne oldu? Rengin bembeyaz, kalp ilacını mı unuttun yoksa?” Yere düşen mektubu işaret ettim. Konuşamıyordum. Kemal eğilip mektubu aldı. Okudukça onun da yüzündeki kanın çekildiğini, gözbebeklerinin büyüdüğünü gördüm. O sarsılmaz, güçlü kocamın elleri tıpkı benimki gibi titremeye başlamıştı. “Zeynep…” diye fısıldadı sadece. “Zeynep şu an hastanede. Bugün acil serviste nöbetçiydi.” Hemen telefona sarıldım. Zeynep’in numarasını tuşlarken parmaklarım birbirine dolanıyordu. Telefon çaldı, çaldı, çaldı… Ve o korkunç mekanik ses duyuldu: Aradığınız kişiye şu an ulaşılamıyor. Kemal’le birbirimize baktık. Tek bir kelime dahi etmeden dışarı fırladık. Yaşlılığın getirdiği o yavaşlık, eklem ağrıları, hepsi bir anda yok olmuştu. İçimizdeki o yakıcı evlat sevgisi bizi ayakta tutuyordu. Eski arabamıza atladığımız gibi hastanenin yolunu tuttuk. Şehrin o yoğun trafiğinde Kemal arabayı sanki yirmili yaşlarındaymış gibi çılgınca kullanıyordu. Kırmızı ışıklar, kornalar, küfürler… Hiçbiri umurumuzda değildi. Gözümün önünden Zeynep’in gülüşü, bana “Anneciğim” deyişi, saçlarını örüşüm geçiyordu. Onu benden almalarına, o karanlık adamlara teslim etmelerine izin veremezdim. O benim kızımdı! Onu ben büyütmüştüm! Hastanenin acil servis girişine nasıl geldiğimizi hatırlamıyorum bile. Frenlerin acı çığlığıyla durduk. Arabanın kapısını hızla çarpıp içeri daldık. İçerisi her zamanki gibi mahşer yeriydi. Sedye taşıyan hemşireler, ağlayan hastalar, koşturan asistan doktorlar… Gözlerim deliler gibi Zeynep’in o beyaz önlüğünü, dalgalı kahverengi saçlarını arıyordu. Danışmadaki görevli kıza doğru koştum. Nefes nefeseydim. “Doktor Zeynep!” dedim masaya tutunarak. “Doktor Zeynep nerede?” Genç kız bilgisayar ekranından başını kaldırıp bana şaşkınlıkla baktı. “Zeynep Hanım mı? Kendisi biraz önce molaya çıktı teyzeciğim.” “Nereye gitti? Kantine mi?” diye araya girdi Kemal, sesi tehditkar çıkmıştı. “Hayır,” dedi kız tereddütle. “Az önce uzun boylu, takım elbiseli bir adam geldi. Zeynep Hanım’ın babası olduğunu söyledi. Uzun zamandır görüşmüyorlarmış, ona büyük bir sürpriz yapacağını belirtti. Birlikte eksi ikinci kattaki kapalı otoparka indiler, arabada hediyesini verecekmiş galiba…” O an dünya durdu. Etrafımdaki tüm sesler uğultuya dönüştü. Kemal’le göz göze geldiğimizde ikimiz de o acı gerçeği aynı anda fark etmiştik. Zeynep’in babası tam yanımda duruyordu. Otoparka inen adam, mektuptaki o karanlık geçmişin ta kendisiydi. Asansörleri bekleyecek vaktimiz yoktu. Kemal elimi sımsıkı tuttu ve acil çıkış merdivenlerine doğru koştuk. Basamakları ikişer ikişer, tökezleyerek iniyorduk. Kalbim artık göğsümden dışarı fırlamak üzereydi ama duramazdım. Ağır, gri yangın kapısını iterek kapalı otoparka daldık. İçerisi loş, soğuk ve rutubetliydi. Arabaların arasında yankılanan ayak seslerimizden başka bir şey duyulmuyordu. Gözlerim karanlığa alışmaya çalışırken ileride, duvar dibine park edilmiş siyah, camları tamamen filmli büyük bir cip gördüm. Ve hemen yanında… Zeynep’i. Beyaz önlüğüyle orada duruyordu. Karşısındaki adamın yüzü karanlıkta kalmıştı ama iri yarı silüeti korku vericiydi. Zeynep’in adamın yüzüne, anlam veremediği bir şaşkınlıkla baktığını görebiliyordum. Adam elini uzatıp Zeynep’in omuzundaki önlüğü hafifçe sıyırdı, doğrudan doğum lekesine bakıyordu. Bütün gücümü, ciğerlerimde kalan son nefesi toplayarak otoparkın duvarlarında yankılanacak o çığlığı attım: “ZEYNEP! UZAK DUR ONDAN!” Zeynep irkilerek bize doğru döndü. Ancak asıl kanımı donduran şey bu değildi. Takım elbiseli adam, Zeynep’in kolunu yavaşça bırakıp bize doğru döndüğünde… Yüzüne vuran otoparkın o soluk sarı ışığı altında adamın yüzünü gördüm. Ve o an, mektuptaki hiçbir şeyin abartı olmadığını, 25 yıllık huzurlu hayatımızın bittiğini ve asıl kabusun daha yeni başladığını tüm dehşetiyle anladım. Çünkü adamın yüzü… o hiç beklemediğim kadar tanıdıktı.

Haberin Devamı

KİMSENİN İSTEMEDİĞİ O KIZI EVLAT EDİNDİM

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Sabah marketin açıldığı saatte