Ağrım henüz fiziksel acının başaramadığı bir şekilde içimi parçalamıştı

DOLAR

Alış: 45.47

Satış: 45.65

EURO

Alış: 52.73

Satış: 52.94

GBP

Alış: 60.78

Satış: 61.23

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 20.05.2026

Ağrım henüz fiziksel acının başaramadığı bir şekilde içimi parçalamıştı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 1 “Doğumu geciktirmek için bir şey iç, çünkü kız kardeşim sana değil, bana daha çok ihtiyaç duyuyor!” Eşim bana söylediği son şey buydu. Kapıyı çarpıp çıktığında, suyum gelmiş halde yerde kalmıştım; titriyordum, acıdan kıvranıyordum ve bebeğimiz doğmak üzereydi. Benim adım Meryem Yıldız, otuz iki yaşındaydım ve İstanbul’da yaşıyordum. Bebek odası yumuşak sarıya boyanmıştı; pencerenin yanında beyaz bir beşik, raflarda özenle katlanmış minicik kıyafetler vardı. Her şey oğlumuzu karşılamaya hazır gibiydi. Ama ben dizüstü bilgisayarımı şişmiş bacaklarımın üzerine koymuş, yerde oturuyordum. Sanki dünya üzerime çökmüştü. Hamileliğim beşinci aydan beri riskliydi. Bana plasenta akreta teşhisi konmuştu; plasentanın rahme normalden çok daha derin yapıştığı, ağır kanama riski taşıyan ciddi bir durum. Doktorum çok net konuşmuştu: Her hastanede doğum yapamazdım. Kan bankası olan, deneyimli cerrahların bulunduğu, yoğun bakım ünitesi hazır bir özel hastanede planlı sezaryen gerekiyordu. Depozito yaklaşık 400.000 TL idi. Aylarca gece gündüz çalışmıştım; mimari çizimler ve 3D görselleştirmeler hazırlıyordum. Bazen ellerim uyuşuyor, bazen bilgisayar başında ağlıyordum ama durmuyordum. O para benim ve bebeğimin hayatıydı. Sezaryen ertesi sabaha planlanmıştı. Hastaneye yapılacak son ödemeyi yapmak için hesabımı açtım. Kullanılabilir bakiye: 0,00 TL Yüzümden kan çekildi. Sayfayı yeniledim. Bir daha. Bir daha. Hiçbir şey değişmedi. Son işlem: 430.000 TL transfer edilmiş. İki saat önce. — Emre! — Sesim tanımadığım kadar kırılmıştı. — Parayı nereye gönderdin? Eşim kapıda belirdi. Ütülü gömleği, pahalı ceketi ve benim ona hediye ettiğim saatle oradaydı. Koşmadı. Sormadı. Sadece iç çekti; sanki ben abartıyordum. — Derya çok ciddi bir probleme girdi — dedi, kız kardeşini kastederek. — Kumar borcu varmış. Tehlikeli insanlar, Meryem. Bugün ödemezse ona zarar verecekler. Nefesim kesildi. — O para benim sezaryenim içindi. Yarın ameliyata giriyorum. Kanama olursa ölebilirim. Emre gözlerini devirdi. — Sen her şeyi büyütüyorsun. Kadınlar her gün doğuruyor. Devlet hastanesine gidersin, mecburen bakarlar. — Bu normal bir doğum değil! — diye bağırdım. — Doktorun ne dediğini biliyorsun! Ceketini sakince ilikledi. — Kız kardeşim bugün ölebilir. Sen biraz sakin ol. O anda karnımda yırtıcı bir acı hissettim. Dizüstü bilgisayar yere düştü. Kendimi iki büklüm ettim. Altımdan sıcak bir sıvı yayılmaya başladı. Suyum gelmişti. — Emre… — fısıldadım. — Bebek geliyor. Ambulans çağır. Lütfen. Saatine baktı. — Şu an bununla uğraşamam. Derya’ya bakmam lazım. — Emre, kanıyorum! Eğilmedi bile. — Acilse taksi çağır. Ya da geciktirecek bir şey iç. Ve gitti. Kapının sesi bir hüküm gibi yankılandı. Sarı odaya tek başıma kalmıştım. Her şeyi umutla hazırladığım o odada… şimdi çığlıklarım yankılanıyordu. Yıllarca Emre, annemle aramı açmıştı. Onun kontrolcü, soğuk ve müdahaleci olduğunu söylerdi. Evliliğimizi bozmak istediğine beni inandırmıştı. Annem Aylin Karahan, İstanbul’da tanınmış güçlü bir kurumsal avukattı. Bankalarla, siyasetçilerle, büyük şirketlerle savaşmış bir kadındı. Emre ile ilk tanıştığında bana sessizce şöyle demişti: — Bu adam seni sevmiyor. Seni yönetiyor. Ona inanmamıştım. Beş yıl sonra, yerde kıvranırken telefonumu zar zor buldum ve annemi aradım. İlk çalışta açtı. — Meryem. — Anne… — hıçkırdım. — Emre ameliyat parasını aldı… Derya’ya gönderdi… Beni yalnız bıraktı… Bebek geliyor… ve kanıyorum. Bir sessizlik oldu. Sonra sesi buz gibi sakindi. — Kıpırdama. Konumunu aldım. Özel ambulans yolda. Ve beni iyi dinle kızım: Sen de torunum da yaşayacaksınız. Gözlerimi kapattım. Bir başka kasılma bedenimi parçaladı. Ve o anda anladım. Sadece annemi aramamıştım. Bir fırtınayı serbest bırakmıştım. Ve henüz olacaklara inanamıyordum… BÖLÜM 2 Gözlerimi açtığımda, ameliyathanenin beyaz ışıkları beni kör ediyordu. Hızlı sesler duyuyordum; ayak sesleri, doktorların kısa ve keskin talimatları, makinelerin ritmik uyarı sesleri ve “daha fazla kan lazım” diyen birinin sesi… Vücudum cevap vermiyordu. Her şey soğuktu. Metal kokusu, telaş, hareket… Hatırladığım son şey, annemin telefondaki sesiydi: “Dayan, Meryem.” Annem ağlamadı. Bağırmadı. Zaman kaybetmedi. Yirmi dakikadan kısa bir sürede özel bir ambulans ayarlamış, uzman bir cerrahi ekip çağırmış ve beni İstanbul’un güneyindeki özel bir hastaneye yatırmıştı. Sadece depozitoyu ödemekle kalmamıştı; tüm bir katı kapatmış, kimsenin müdahale etmemesini sağlamıştı. Ben acil ameliyata alınırken, Emre Polonezköy civarında bir mekânda kız kardeşi Derya ile oturuyordu. Derya yeni bir elbise giymiş, tırnakları yeni yapılmış, kolunda pahalı bir çanta vardı. Pahalı içkilerle kadeh kaldırıyorlardı. — Gerçekten parayı çekmeyi başardığına inanamıyorum — dedi Derya gülerek. — O adamlar çok sertti, Emre. Beni kurtardın. Emre sahte bir yorgunlukla gülümsedi. — Meryem abartıyor. Onu biliyorsun. Muhtemelen çoktan hastanededir ve drama yapıyordur. — Ya çok kızarsa? — Bebek doğunca geçer. Hem ben onun kocasıyım. Nereye gidebilir ki? O, bunu gerçekten inanarak söyledi. Ama bilmediği şey şuydu: Annem çoktan tüm transfer kayıtlarını ele geçirmişti. Bu sıradan bir para transferi değildi. Para, sadece hastane masrafları için kullanılabilen, özel kısıtlamalı bir tıbbi hesaptaydı. Emre, şifrelerimi kullanarak dijital bir onay sahtelemiş ve parayı Derya’nın borçlu olduğu yasa dışı bahis ağıyla bağlantılı bir hesaba aktarmıştı. Saat gece 23:00’e geldiğinde, Emre ikinci içkisini isterken kartı reddedildi. — Banka sorunu — diye mırıldandı sinirle. Bir kart daha denedi. Reddedildi. Telefonu bildirimlerle dolmaya başladı. Önce banka. Sonra iş. Ardından bilinmeyen bir numara. “Şüpheli işlem nedeniyle tüm hesaplarınız dondurulmuştur.”

: Emre’nin yüzü bembeyaz oldu. — Ne oluyor? — diye sordu Derya. Cevap veremeden İnsan Kaynakları aradı. Bir yatırım şirketinde çalışıyordu; finansal ürünler satıyordu. Kendini büyük biri gibi gösterirdi ama aslında sadece bir çalışandı. — Emre Bey — dedi soğuk bir ses — şirket erişiminiz derhal askıya alınmıştır. — Ne demek askıya alınmak? Ben ne yaptım? — Finansal bilgi kötüye kullanımı, olası dolandırıcılık ve yasa dışı kaynaklarla bağlantı şüphesi. Emre ayağa öyle hızlı kalktı ki bardak devrildi. — Bu saçmalık! Ben hiçbir şey yapmadım! Ama Derya artık gülmüyordu. — Emre… bu para tam olarak nereden geldi? Emre sert bir bakış attı. — Meryem’den. Ama o bizim paramızdı. — Bizim mi, onun mu? O soru aralarına taş gibi düştü. Saatler sonra hastanede, annem yatağımın yanındaydı. Hâlâ baygındım; tüplere bağlıydım, yüzüm kâğıt gibi beyazdı. Ama yaşıyordum. Yenidoğan yoğun bakımında oğlum yatıyordu. Küçük, kusursuz, nefes alıyordu. Annem camın önünde durdu. — Hoş geldin, Mateo — diye fısıldadı. Sonra koridora çıktı. Koyu renk takım elbiseli bir adam onu bekliyordu. Eski bir federal savcıydı ve annemin yıllardır güvendiği bir isimdi. — Aylin, bu karmaşık — dedi evrakları incelerken. — Kimlik sahteciliği, banka dolandırıcılığı, hırsızlık ve yasa dışı bahis bağlantısı var. — O halde harekete geçin — dedi annem. — Zamana ihtiyacımız var. Annem gözünü kırpmadı. — Benim kızım yerde kanarken zamanı yoktu. Torunum babası tarafından terk edilirken zamanı yoktu. Sabah olmadan bir karar çıkarın. Adam USB belleği cebine koydu. — Peki ya kocası? Annem hafifçe gülümsedi. — Yarın burada kendini mağdur gibi göstermeye gelir. — Hep böyle erkekler, doğum yapmış kadını kolay zanneder. Ve annem yanılmıyordu. Sabah Emre hastaneye geldi. Elinde solmuş, ucuz bir çiçek vardı. Yüzünde çalışılmış bir pişmanlık ifadesi. Koridorda yürürken iki güvenlik görevlisi önünü kesti. — Karımı görmek istiyorum! Ben bebeğin babasıyım! O anda kapı açıldı. Ve annem çıktı. Emre’nin elindeki çiçekler yere düştü. — Aylin… Annem kırmızı bir dosyayı ayaklarının önüne bıraktı. — Derhal işten çıkarma, boşanma davası, suç duyurusu ve tek velayet talebi. Emre yutkundu. — Bunu bana yapamazsınız. Annemin sesi sakindi. — Hayır Emre. Bunu sen kendine yaptın. Tam o sırada asansör kapıları açıldı. İki polis koridorda ona doğru yürümeye başladı. Ve ben, yatağımda gözlerimi yeni açmıştım… adını duyacak kadar. BÖLÜM 3 — Emre Yıldız mı? Koridorda yankılanan ses, Emre’nin üzerine bir duvar gibi çöktü. Geri adım attı. Gözleri büyümüştü; sanki ilk kez dünyanın bahanelerle yönetilmediğini fark ediyordu. — Bir yanlış anlaşılma olmalı — diye mırıldandı. — Ailevi bir acil durumdu. Parayı geri verecektim. Annem yerinden kıpırdamadı bile. — Ailevi acil durum, yerde kanlar içinde yardım isteyen bir kadındı. Memur Emre’nin bileğini tuttu. — Şüpheli banka işlemleri, kimlik sahteciliği, dolandırıcılık ve yasa dışı bahis bağlantılı para hareketleri nedeniyle tutuklusunuz. Kelepçelerin kapanma sesi kısa, sert ve geri dönüşsüzdü. Emre ağlamaya başladı. Ama bu bir pişmanlık değil, yakalanmış bir adamın çaresizliğiydi. — Meryem, lütfen! — diye bağırdı kapıya doğru. — Onlara söyle yanlış anlama! Ben kocanızım! O benim çocuğum! Ben yatakta oturuyordum. Zayıftım. Karnımda dikişler, kolumda serum vardı. Bir hemşire Mateo’yu beyaz bir battaniyeye sarılı halde tutuyordu. Minicik yüzü, kapalı gözleri, düzenli nefes alışları… Camdan Emre’ye baktım. Yıllarca ayağa kalkıp onu savunurdum. Açıklardım. Hak verirdim. “Baskı altındaydı” derdim. “Aslında iyi biri” derdim. Ama o gün… hayır. O gün, beni ölüme bırakacak kadar soğukkanlı bir adamı gördüm. Tek kelime etmedim. Ve sessizliğim, verebileceğim en net cevaptı. Derya o hafta ortadan kayboldu. Yasa dışı bahis ağı soruşturulmaya başlayınca telefonlara cevap vermeyi bıraktı. Kardeşini kurtarmak için evliliği yok eden Emre ise yalnız kaldı. Aylar sonra onu son kez bir duruşma salonunda gördüm. Artık pahalı saatleri yoktu. Şık gömlekleri yoktu. Yüzü çökmüş, sakalları uzamış, elleri titriyordu. Avukatı, yaptığı şeyi “kardeşini korumak için çaresiz bir hamle” olarak anlatmaya çalıştı. Hakim sözünü kesti: — Kimseyi korumadınız. Yüksek riskli hamile bir kadının tıbbi parasını çaldınız, onu doğum sırasında terk ettiniz ve sonra kendinizi mağdur göstermeye çalıştınız. Emre başını eğdi. Birden fazla yıl hapis cezasına çarptırıldı ve Mateo üzerinde hiçbir hak iddiası kabul edilmedi. Boşanma tamamen benim lehime sonuçlandı. Ortak mallar satıldı, zararların bir kısmı karşılandı. Hesapları boşaldı, itibarı yok oldu. Sosyal medyada hikâye yayıldığında herkes konuştu. Kimileri “kadın aileyi desteklemeli” dedi. Kimileri ise “hamile eşini bırakan adam mı olur?” diye yazdı. Ben kimseyle tartışmadım. Çünkü daha önemli bir şey vardı: iyileşmek. Bir süre annemin yanında yaşadım. Beni ondan uzaklaştırmasına izin verdiğim için onun gözlerine bakmak bile zordu. Bir gün Mateo uyurken ona döndüm. — Anne… seni dinlemeliydim. Annem elimi tuttu. — Hayır kızım. Sen hayatta kalmalıydın ki anlatabilesin. Ve başardın. Bir yıl sonra kendi mimarlık ofisimi açtım. Kadınlar için güvenli evler, klinikler, yeniden başlama alanları tasarlıyordum. Her projeye bir parçamı koydum: geniş pencereler, bol ışık, sağlam duvarlar… Bir kadının kendi evinde bile korkmaması için. Mateo sağlıklı büyüdü. Neşeli, annesine ve büyükannesine bağlı bir çocuk oldu. İki yaşına bastığında bahçede küçük bir kutlama yaptık. Müzik vardı, üç sütlü kek, mavi balonlar ve koşup oynayan çocuklar… Ona mumları annemin yardımıyla üfletirken boğazım düğümlendi. O sarı odayı hatırladım. Soğuk zemini. Kapanan kapıyı. Ve Emre’nin o cümlesini: “Doğumu geciktirmek için bir şey iç.” O an anladım. Evet… o gün bir şeyi geciktirmiştim. Korkumu. Sadece bir telefon açacak kadar. Ve o telefon hayatımı kurtarmıştı. Bazen bir kadının intikama ihtiyacı olmaz. Sadece hayatta kalması gerekir. Gözlerini açması gerekir. Ve gerçeğin geri kalan işi yapmasına izin vermesi gerekir. Çünkü en zor anda bir anneyi terk eden adam, ikinci bir şansı hak etmez. Kaybettiği aileyle yaşamayı hak eder.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

Ağrım henüz fiziksel acının başaramadığı bir şekilde içimi parçalamıştı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kızıma bu adamla evlenme dedim beni dinlemedi