BÖLÜM 1
“Doğumu geciktirmek için bir şey iç, çünkü kız kardeşim sana değil, bana daha çok ihtiyaç duyuyor!”

Eşim bana söylediği son şey buydu. Kapıyı çarpıp çıktığında, suyum gelmiş halde yerde kalmıştım; titriyordum, acıdan kıvranıyordum ve bebeğimiz doğmak üzereydi.

Benim adım Meryem Yıldız, otuz iki yaşındaydım ve İstanbul’da yaşıyordum. Bebek odası yumuşak sarıya boyanmıştı; pencerenin yanında beyaz bir beşik, raflarda özenle katlanmış minicik kıyafetler vardı. Her şey oğlumuzu karşılamaya hazır gibiydi.

Ama ben dizüstü bilgisayarımı şişmiş bacaklarımın üzerine koymuş, yerde oturuyordum. Sanki dünya üzerime çökmüştü.

Hamileliğim beşinci aydan beri riskliydi. Bana plasenta akreta teşhisi konmuştu; plasentanın rahme normalden çok daha derin yapıştığı, ağır kanama riski taşıyan ciddi bir durum. Doktorum çok net konuşmuştu: Her hastanede doğum yapamazdım. Kan bankası olan, deneyimli cerrahların bulunduğu, yoğun bakım ünitesi hazır bir özel hastanede planlı sezaryen gerekiyordu.

Depozito yaklaşık 400.000 TL idi.

Aylarca gece gündüz çalışmıştım; mimari çizimler ve 3D görselleştirmeler hazırlıyordum. Bazen ellerim uyuşuyor, bazen bilgisayar başında ağlıyordum ama durmuyordum. O para benim ve bebeğimin hayatıydı.

Sezaryen ertesi sabaha planlanmıştı.

Hastaneye yapılacak son ödemeyi yapmak için hesabımı açtım.

Kullanılabilir bakiye: 0,00 TL

Yüzümden kan çekildi. Sayfayı yeniledim. Bir daha. Bir daha. Hiçbir şey değişmedi.

Son işlem: 430.000 TL transfer edilmiş.

İki saat önce.

— Emre! — Sesim tanımadığım kadar kırılmıştı. — Parayı nereye gönderdin?

Eşim kapıda belirdi. Ütülü gömleği, pahalı ceketi ve benim ona hediye ettiğim saatle oradaydı. Koşmadı. Sormadı. Sadece iç çekti; sanki ben abartıyordum.

— Derya çok ciddi bir probleme girdi — dedi, kız kardeşini kastederek. — Kumar borcu varmış. Tehlikeli insanlar, Meryem. Bugün ödemezse ona zarar verecekler.

Nefesim kesildi.

— O para benim sezaryenim içindi. Yarın ameliyata giriyorum. Kanama olursa ölebilirim.

Emre gözlerini devirdi.

— Sen her şeyi büyütüyorsun. Kadınlar her gün doğuruyor. Devlet hastanesine gidersin, mecburen bakarlar.

— Bu normal bir doğum değil! — diye bağırdım. — Doktorun ne dediğini biliyorsun!

Ceketini sakince ilikledi.

— Kız kardeşim bugün ölebilir. Sen biraz sakin ol.

O anda karnımda yırtıcı bir acı hissettim. Dizüstü bilgisayar yere düştü. Kendimi iki büklüm ettim. Altımdan sıcak bir sıvı yayılmaya başladı.

Suyum gelmişti.

— Emre… — fısıldadım. — Bebek geliyor. Ambulans çağır. Lütfen.

Saatine baktı.

— Şu an bununla uğraşamam. Derya’ya bakmam lazım.

— Emre, kanıyorum!

Eğilmedi bile.

— Acilse taksi çağır. Ya da geciktirecek bir şey iç.

Ve gitti.

Kapının sesi bir hüküm gibi yankılandı.

Sarı odaya tek başıma kalmıştım. Her şeyi umutla hazırladığım o odada… şimdi çığlıklarım yankılanıyordu.

Yıllarca Emre, annemle aramı açmıştı. Onun kontrolcü, soğuk ve müdahaleci olduğunu söylerdi. Evliliğimizi bozmak istediğine beni inandırmıştı.

Annem Aylin Karahan, İstanbul’da tanınmış güçlü bir kurumsal avukattı. Bankalarla, siyasetçilerle, büyük şirketlerle savaşmış bir kadındı. Emre ile ilk tanıştığında bana sessizce şöyle demişti:

— Bu adam seni sevmiyor. Seni yönetiyor.

Ona inanmamıştım.

Beş yıl sonra, yerde kıvranırken telefonumu zar zor buldum ve annemi aradım.

İlk çalışta açtı.

— Meryem.

— Anne… — hıçkırdım. — Emre ameliyat parasını aldı… Derya’ya gönderdi… Beni yalnız bıraktı… Bebek geliyor… ve kanıyorum.

Bir sessizlik oldu.

Sonra sesi buz gibi sakindi.

— Kıpırdama. Konumunu aldım. Özel ambulans yolda. Ve beni iyi dinle kızım: Sen de torunum da yaşayacaksınız.

Gözlerimi kapattım. Bir başka kasılma bedenimi parçaladı.

Ve o anda anladım.

Sadece annemi aramamıştım.

Bir fırtınayı serbest bırakmıştım.

Ve henüz olacaklara inanamıyordum…

BÖLÜM 2

Gözlerimi açtığımda, ameliyathanenin beyaz ışıkları beni kör ediyordu. Hızlı sesler duyuyordum; ayak sesleri, doktorların kısa ve keskin talimatları, makinelerin ritmik uyarı sesleri ve “daha fazla kan lazım” diyen birinin sesi…

Vücudum cevap vermiyordu. Her şey soğuktu. Metal kokusu, telaş, hareket…

Hatırladığım son şey, annemin telefondaki sesiydi: “Dayan, Meryem.”

Annem ağlamadı. Bağırmadı. Zaman kaybetmedi.

Yirmi dakikadan kısa bir sürede özel bir ambulans ayarlamış, uzman bir cerrahi ekip çağırmış ve beni İstanbul’un güneyindeki özel bir hastaneye yatırmıştı. Sadece depozitoyu ödemekle kalmamıştı; tüm bir katı kapatmış, kimsenin müdahale etmemesini sağlamıştı.

Ben acil ameliyata alınırken, Emre Polonezköy civarında bir mekânda kız kardeşi Derya ile oturuyordu. Derya yeni bir elbise giymiş, tırnakları yeni yapılmış, kolunda pahalı bir çanta vardı. Pahalı içkilerle kadeh kaldırıyorlardı.

— Gerçekten parayı çekmeyi başardığına inanamıyorum — dedi Derya gülerek. — O adamlar çok sertti, Emre. Beni kurtardın.

Emre sahte bir yorgunlukla gülümsedi.

— Meryem abartıyor. Onu biliyorsun. Muhtemelen çoktan hastanededir ve drama yapıyordur.

— Ya çok kızarsa?

— Bebek doğunca geçer. Hem ben onun kocasıyım. Nereye gidebilir ki?

O, bunu gerçekten inanarak söyledi.

Ama bilmediği şey şuydu: Annem çoktan tüm transfer kayıtlarını ele geçirmişti.

Bu sıradan bir para transferi değildi. Para, sadece hastane masrafları için kullanılabilen, özel kısıtlamalı bir tıbbi hesaptaydı. Emre, şifrelerimi kullanarak dijital bir onay sahtelemiş ve parayı Derya’nın borçlu olduğu yasa dışı bahis ağıyla bağlantılı bir hesaba aktarmıştı.

Saat gece 23:00’e geldiğinde, Emre ikinci içkisini isterken kartı reddedildi.

— Banka sorunu — diye mırıldandı sinirle.

Bir kart daha denedi. Reddedildi.

Telefonu bildirimlerle dolmaya başladı. Önce banka. Sonra iş. Ardından bilinmeyen bir numara.

“Şüpheli işlem nedeniyle tüm hesaplarınız dondurulmuştur.”