-
- BÖLÜM 1 Valeria Salgado, düğün davetiyesini salı günü, giyme fırsatı bulamadığı gelinliğini tam da yerine koyduğu sırada buldu. Zarf krem rengiydi ve üzerinde altın harflerle yazılmış yazılar vardı; içinde ise onu hasta hissettiren şekerli bir parfüm bulunuyordu. “Camila Salgado ve Mauricio Ledesma’nın evlilik törenini kutlamaya sizleri büyük bir sevinçle davet ediyoruz…” Valeria iki ismi tekrar okudu. Camila onun küçük kız kardeşiydi. Mauricio ise eskiden nişanlısı olan adamdı. Aynı Mauricio, bir yıl önce Polanco’daki pahalı bir restoranda, canlı müzik, şampanya ve tüm ailenin sanki kusursuz bir geleceğin başlangıcına tanık oluyormuş gibi alkışları eşliğinde ona evlenme teklif etmişti. Aynı Mauricio, sadece dört ay sonra, kalbini paramparça etmek için onu Santa Fe’deki bir kafeye davet etmişti, hem de hiç rahatsız görünmeden. “Valeria, bunu yanlış anlama,” demişti saatini düzeltirken. “Ama kariyerim yükselişte. Artık oldukça etkili çevrelerin içine giriyorum. Benim imajımı doğru şekilde yansıtacak bir eşe ihtiyacım var.” Kadın ona dalmış bir şekilde bakakalmıştı. “Senin görüntün mü?” Mauricio içini çekti, gerçeğin onu da incittiğini ve son derece “dürüst” davrandığını göstermeye çalıştı. “Kilo almışsın. Eskisi gibi giyinmiyorsun. Camila o ortamı daha iyi anlıyor. O daha… düzgün giyiniyor.” Bu söz ona tokat gibi çarptı. Ama onu kaybetmek, onu en çok yaralayan şey değildi. En kötü yanı, kendi ailesinin zaten her şeyi bildiğini fark etmesiydi. O gece, Del Valle semtindeki ailesinin evine giren Valeria, Camila’yı Mauricio’nun yanında oturmuş, annesi Doña Beatriz ile sanki hiçbir şey olmamış gibi sakince kahve içerken buldu. Annesi umursamaz bir şekilde elini sallayarak, “Bunu abartma kızım,” dedi. “Camila genç, güzel ve önünde fırsatlar var. Sen her zaman güçlü olan oldun. Bunun üstesinden gelebilirsin.” Valeria çığlık atmadı. Hiçbir şey fırlatmadı. Sadece nişan yüzüğünü herkesin önünde çıkardı, masaya sertçe fırlattı ve boğazında yanma hissiyle dışarı çıktı. Sonraki haftalar boyunca mesajları görmezden geldi. Kendini işine, sessizliğe ve aşağılanmaya gömdü. Ardından davetiye geldi. Düğün, Valle de Bravo’daki şık bir çiftlik evinde, üç yüz davetli, mariachi müzisyenleri, havai fişekler ve özel bir ayinle gerçekleşecekti. Annesi sesli mesaj gönderdi: “Valeria, lütfen katıl. Orada olmazsan insanlar dedikodu yapacak. Ayrıca, artık bunu atlatmanın zamanı geldi, kızım.” O akşam Valeria nereye gideceğini bilmeden dairesinden çıktı. Bir şekilde, Reforma’daki lüks bir otelin barında, sade siyah bir elbiseyle ve gözyaşlarını tutmaya kararlı bir şekilde bekleyerek kendini buldu. Mezcal sipariş etti. Kadın daha bardağını kaldırmamıştı ki, mavi takım elbiseli bir adam masasına doğru yaklaştı. “Hey, güzelim, yerinden kalkar mısın?” dedi alaycı bir sırıtışla. “Bu masaya bazı önemli kişiler için ihtiyacım var. Şuraya, kenara çekilip oturabilirsin.” Valeria ona baktı. “Buraya ilk ben geldim.” Adam hafifçe güldü. “Aman, bu kadar abartma. Böyle bir vücutla zaten fazladan yer kaplıyorsun, öyle değil mi?” Valeria etrafındaki her şeyin durduğunu hissetti. Yine Mauricio’ydu. Camila’ydı. Annesiydi. Yuttuğu tüm aşağılanmalar, başka bir adamın sesinde geri dönüyordu. O cevap veremeden, arkasından başka bir ses geldi. “Özür dilemek.” Ses derin, kontrollü ve tehlikeli derecede sakindi. Adam, belli ki sinirlenmiş bir şekilde arkasını döndü, ama arkasında kimin durduğunu görür görmez yüzünün rengi soldu. O kişi Damián Robles’ti. Valeria onu hemen tanıdı. Özel güvenlik sektörünün önde gelen isimlerinden, lüks otellerin, inşaat şirketlerinin ve elit kulüplerin sahibiydi. Meksika’da insanların fısıltıyla konuştuğu türden bir adamdı. Kimileri milyarder olduğunu iddia ederken, diğerleri sadece zenginliğinden çok daha tehlikeli olduğunu fısıldıyordu.
-
- “Bay Robles… Sizi tanımıyordum—” “Artık biliyorsun,” diye araya girdi Damián. “Hanımefendiden özür dile.” Adam panik içinde kekeleyerek özür diledi ve neredeyse bardan kaçtı. Valeria derin bir nefes aldı. “Beni savunmana ihtiyacım yoktu.” Damián gözünü kırpmadan ona baktı. “Bunu senin yapamadığın için yapmadım. Bunu korkaklardan sıkıldığım için yaptım.” Ağzından hüzünlü bir kahkaha kaçtı. Nedenini anlamasa da sonunda ona her şeyi anlattı. Mauricio. Camila. Annesi. Düğüne sadece beş gün kalmıştı. Damián sessizce dinledi, her cümleyle yüzü daha da karardı. Valeria konuşmayı bitirdiğinde, bardağını sessizce ve sertçe yere bıraktı. “O düğüne gideceksin.” “Ölmeyi tercih ederim.” “Gideceksin,” diye yanıtladı. “Ve içeri bir kurban olarak girmeyeceksin. İçeriye, hepsinin yok ettiğini sandıkları kadın olarak gireceksin.” Valeria başını salladı. “Peki bundan ne elde edeceksin?” Damián’ın gülümsemesi soluktu. “Bazen, kibirli bir adamın herkesin önünde yere düşmesini izlemek bile yeterli bir ödüldür.” Valeria hiçbir şey söylemedi. Ama o gece, aylardır ilk kez, belki de hikayesinin henüz bitmediğini hissetti. Onun teklifini kabul etmenin, kız kardeşinin düğününü ailesinin gömmeye çalışacağı ve başaramayacağı en büyük skandala dönüştüreceğini bilemezdi. BÖLÜM 2 Sonraki beş gün Valeria’nın içindeki bir şeyi kökten değiştirdi. Damián, acısını dindirmek için anlamsız vaatlerle onu pohpohlamadı ya da güzel olduğunu söylemedi. Ona çok daha güçlü bir şey verdi: mutlak özgüven. Özel şoförünü göndererek onu Roma Norte’deki seçkin bir Meksikalı tasarımcıya götürdü; bu tasarımcı, oyuncuları, politikacıları ve iş kadınlarını giydirmesiyle tanınıyordu ve asla olağanüstü görünmeyi hak etmeden önce kendilerini küçültmeleri gerektiğini ima etmiyordu. Valeria aynaya bakarak, “Kostüm giymiş gibi görünmek istemiyorum,” dedi. Tasarımcı gülümsedi. “O zaman sizi gizlemeyeceğiz. Sadece kim olduğunuzu hatırlatacağız.” Elbise koyu şarap kırmızısıydı: zarif, yapılı ve kusursuzca vücuda oturan, her adımını etkileyici kılan incelikli bir yırtmaçla aşağı doğru inen bir elbiseydi. Vücudunu gizlemiyordu, aksine ona saygı duyuyordu. Düğün günü Valeria aynanın karşısında durdu ve boğazında bir düğüm oluştuğunu hissetti. Artık Mauricio’nun bir kafede ağlayarak bıraktığı paramparça kadın değildi. Annesinin dedikoduları susturmak için sergilemek istediği itaatkâr kız kardeş de değildi. Başka biriydi. Ya da belki de her zaman bu kadındı, sadece artık yer kaplamak için izin istemeyi bırakmıştı. Damián onu almaya kusursuz siyah bir takım elbise ve elbisesinin rengiyle birebir aynı tonda bir kravatla geldi. Onu görünce birkaç saniye sessiz kaldı. “Ne?” diye sordu Valeria, birden huzursuzlanarak. “Hiçbir şey,” diye yanıtladı sakince. “Sadece bugün birinin böylesine büyük bir aptallık yaptığı için çok pişman olacağını düşünüyorum.” Kendini gülmekten alamadı. Valle de Bravo’ya giden yol çoğunlukla sessiz geçti. Çiftliğe vardıklarında, sarkan begonviller, altın rengi aydınlatma ve beyaz çiçek aranjmanları lüks bir dergiden fırlamış gibiydi. Her şey kusursuzdu. Fazla kusursuzdu. Valeria ellerinin titremeye başladığını hissetti. Damián bunu fark etti ve kolunu uzattı. “Başını dik tut. Buraya sevgi dilenmeye gelmedin. Buraya bir borcu tahsil etmeye geldin.” Resepsiyon başlamak üzereyken içeri girdiler. Yüksek balo salonunun kapıları ardına kadar açıldı. Ve tüm sesler kayboldu. Üç yüz konuk birden döndü. Önce gözleri Valeria’ya takıldı; elbisesine, duruşuna, bakışlarındaki o keskin kararlılığa. Sonra da yanında yürüyen adamı fark ettiler. Sessizlik anında değişti. Artık basit bir şaşkınlık değildi. Soğuk, felç edici bir korkuya dönüştü. Baş masada Camila’nın gelin gülümsemesi kayboldu. Mauricio elindeki şampanya kadehiyle donakaldı. Doña Beatriz öfkeyle ayağa kalktı, tasarımcı çantasını o kadar sıkı tutuyordu ki sanki fırlatacakmış gibi görünüyordu. Yaklaştıklarında annesi fısıldayarak, “Bu adamla burada ne yapıyorsunuz?” dedi. Valeria gözlerini ondan ayırmadan onun gözlerine baktı. “Düğüne geldim. Davetliydim, değil mi?” Damián alaycı bir şekilde hafifçe başını salladı. “İyi akşamlar.” Hiç kimse ona haddini aşacak şekilde konuşmaya cesaret edemedi. Mauricio, eski cazibesini yeniden kazanmak için çaresizce çabaladı. “Valeria… ne sürpriz. Gerçekten çok iyi görünüyorsun.” “Ne kadar ilginç,” diye yanıtladı sakince. “Eskiden benim bir utanç kaynağı olduğumu söylerdin.” Yakındaki birkaç misafir onu duydu. Camila’nın çenesi kasıldı, sesi öfkeden titriyordu. “Sakın buraya gelip düğünümü mahvetmeye kalkmayın.” Valeria, küçük kız kardeşini baştan aşağı süzdü. “Merak etme. Zaten bozuk olan bir şeyi daha da bozmama gerek yok.” Akşam yemeği ezici bir gerilim altında başladı. Tatlı mısır çorbası, bademli mole soslu dana bonfile ve fırından yeni çıkmış sıcak ekmek servis edildi. Valeria yavaş ve vicdan azabı duymadan yedi, Mauricio’nun gözlerinin her hareketini takip ettiğinin farkındaydı. Camila da bunu fark etti ve mükemmel gelin maskesi tamamen parçalanmaya başladı. Akşamın ortasında Valeria, biraz hava almak için avluya çıktı. Gece, ıslak çiçekler ve pahalı tekila kokuyordu. Titreyeceğini bekliyordu, ama bunun yerine, alışılmadık bir sakinlik onu sardı. Sonra ayak sesleri duydu. Mauricio gölgelerin arasından çıktı, kravatı gevşemişti, gözleri umutsuzlukla parlıyordu. “Valeria, seninle konuşmam gerekiyor.” “Birbirimize söyleyecek hiçbir şeyimiz yok.” “Bir hata yaptım,” diye patladı. “Camila senin gibi değil. Kibirli, yüzeysel ve boş biri. Annen sürekli bana baskı yaptı. Herkes yaptı. Ama yine de sana karşı bir şeyler hissediyorum, Vale.” Valeria kuru ve boş bir kahkaha attı. “Vay canına. Gerçekten de utanmazsın, değil mi?” Mauricio bir adım daha yaklaştı. “Şu anda gidebiliriz. Bunu düzeltebiliriz. Henüz nikah için gerekli tüm evrakları bile imzalamadım. Her şeyi durdurabilirim.” Ona açıkça tiksintiyle baktı. “Senin prestijli dünyana uymadığımı iddia ederek beni terk ettin. Şimdi senden çok daha güçlü bir adamın kolunda beliriyorum ve birdenbire yeniden değer kazanıyor muyum?” Mauricio’nun ifadesi sertleşti. “Saf olma Valeria. Damián Robles gibi bir adam senin gibi kadınları gerçekten önemsemez. Seni sadece beni aptal yerine koymak için kullanıyor.” “Hayır,” diye yankılandı arkalarından karanlıkta kalın bir ses. “Bunu tek başınıza muhteşem bir şekilde başardınız.” Damián gölgelerin arasından çıktı. Mauricio’nun yüzü neredeyse saydamlaştı. “Bu… bu sizi ilgilendirmez,” diye kekeledi Mauricio. Damián soğuk bir şekilde, “Bu benim işim haline geldi,” diye yanıtladı, “tam da bu acınası saçmalığı finanse etmek için inşaat şirketlerimden para zimmetine geçirmeye başladığınız an.” Valeria donakaldı. Mauricio ağzını açtı ama hiçbir şey söyleyemedi. Damián telefonunu çıkardı. “Hadi içeri dönelim. Herkesin kadeh kaldırma konuşmasını duymasının vakti geldi.” Büyük salona döndüklerinde, mariachi grubu romantik bir baladı yeni bitirmişti. Damián bir bardağı kaldırdı ve kaşıkla hafifçe vurdu. Ses yumuşaktı, ama tüm balo salonu sessizliğe büründü. Damián salondakilere, “Sözünüzü kestiğim için özür dilerim,” diye duyurdu. “Yeni evlilere bu kadar pahalı bir kutlama için tebriklerimi iletmek istedim. Gerçekten inanılmaz derecede pahalıydı.” Mauricio panik içinde fısıldadı, “Lütfen, bunu yapmayın.” Damián ona bakmadı bile. Cancun’da Camila ve Mauricio’nun romantik fotoğraflarının gösterildiği projeksiyon perdesi aniden değişti. Perdeyi banka havaleleri, şirket sözleşmeleri, sahte faturalar ve paravan şirketler ağı doldurdu. Kalabalık öfkeli fısıltılara boğuldu. Camila’nın yüzü bembeyaz oldu. “Mauricio… bu ne?” Damián kusursuz bir kontrolle konuştu. “Üç ay önce, denetim ekibim iç yatırım fonunda son derece usulsüz hareketler tespit etti. Sorumlu kişi, kimsenin ölçümleri tekrar kontrol etmeyeceğini yanlış bir şekilde varsayan hırslı genç bir yöneticiydi. O yönetici sizin damadınız.” Odada tam bir kaos yaşandı. Doña Beatriz göğsünü tutarak nefes nefese kaldı. Valeria’nın babası Don Ernesto, oturduğu yerden kalkmaya çalıştı. “Bu… bu büyük bir yanlış anlama olmalı!” “Hayır,” dedi Damián, sesi paniğin arasından kolayca sıyrılıp. “Buradaki tek yanlış anlama, pahalı bir düğünün bir hırsızı centilmene dönüştürebileceğine inanmaktı.” Camila yeni kocasına döndü. “Hayal ettiğim düğünü çalıntı parayla mı finanse ettin?!” Mauricio takım elbisesinin içinde terden sırılsıklam olmuştu. “Bunu bizim için yaptım! Bu yaşam tarzını sen istedin! Annen sürekli herkesi etkilememiz gerektiğini söylüyordu!” Doña Beatriz, “Beni suçlarınızın dışında bırakın!” diye bağırdı. Her şeyin paramparça olduğunu izlerken, Valeria göğsünün içinde bir şeyin boşaldığını hissetti. Bu acı değildi. Derin, keskin bir berraklıktı. Aylar boyunca ailesi onu sorunun kendisinde olduğuna inandırmıştı; bedeninde, kişiliğinde, kederinde. Ama şimdi gerçek herkesin önünde açığa çıkmıştı: Mauricio aşk istememişti; bir aksesuar istemişti. Camila mutluluk istememişti; zafer istemişti. Annesi huzur istememişti; statü istemişti. Valeria, aslında kendisine ait olmayan bir utancı taşıyordu. Yavaşça ayağa kalktı, sesi sakin ve güçlüydü. “Aylar boyunca hepiniz benden sessiz kalmamı istediniz. Olgun olmamı, kız kardeşimin nişanlımla evlenmesinin sebebinin ‘daha uygun’ olması olduğunu kabullenmemi söylediniz. Görünüşüm, çektiğim acı ve övünebileceğiniz türden bir kız olmamam yüzünden kendimi aşağılık hissetmeme neden oldunuz.” Oda o kadar sessizleşti ki, bir iğnenin yere düşmesi bile duyulabilirdi. Valeria gözlerini doğrudan Camila’ya çevirdi. “Senden nefret etmiyorum Camila. Sadece sana inanılmaz derecede acıyorum. Beni yenmenin sevdiğim şeyi elimden almak anlamına geldiğini gerçekten sandın. Bunun yerine, çalan, yalan söyleyen ve kendisi dışında herkesi suçlayan bir adamı kazandın.” Camila gözyaşlarına boğuldu, ama bu narin, yaralı bir ağlama değildi. Öfke, aşağılanma ve beyaz elbisesinin kocaman bir yalanla sonsuza dek lekelendiği gerçeğinin ani farkındalığından kaynaklanan bir çöküştü. Mauricio çılgınca bağırdı, “Bu bir tuzak! Valeria sadece beni terk ettiğim için bana kin besliyor!” Tam o anda, ağır meşe balo salonunun kapıları tekrar açıldı. Federal mali suçlar soruşturmacıları, iki yanında eyalet polis memurlarıyla birlikte içeri girdiler. Arka plandaki müzik tamamen durdu. Bir yerlerde bir çocuk bir bardak düşürdü ve bardak yerde paramparça oldu. Başkomiserlerden biri doğrudan baş masaya doğru yürüdü. “Mauricio Ledesma, büyük dolandırıcılık, zimmet ve yasadışı mali işlemler suçlarından tutuklusunuz.” Camila tüm gücüyle çığlık attı. Doña Beatriz sandalyesine geri düştü. Don Ernesto görevlilere müdahale etmeye çalıştı, ancak görevliler onu tamamen görmezden geldi. Mauricio yan çıkışa doğru koşmaya çalıştı, ancak çiftliğin iki güvenlik görevlisi onu engelledi. Onu beş katlı düğün pastasının hemen önünde kelepçelediler. Görüntü acımasızdı: “Mükemmel damat”, parıldayan altın avizelerin altında tutuklanırken, kendi konukları her şeyi telefonlarıyla kaydediyordu. Mauricio, onu sürükleyerek götürürlerken Valeria’ya “Bunu bana sen yaptın!” diye kükredi. Başını hafifçe salladı. “Hayır, Mauricio. Bunu kendin yaptın. Ben sadece senin utancını örtbas etmeyi bıraktım.” Polis memurları odayı boşalttıktan sonra Camila, makyajı dağılmış, gelin buketi ellerinin arasında ezilmiş halde sandalyesine yığıldı. Valeria, intikam dolu bir tatmin duygusu bekliyordu. Ama bu hiç gelmedi. Hissettiği şey, sanki göğsünden büyük bir yük kalkmış gibi, derin ve ezici bir huzurdu. Damián yanına gelip durdu. “Gitmeye hazır mısın?” Valeria başını salladı. Mekanın kapısından içeri adımını atmadan önce, zayıf bir ses arkasından seslendi: “Elveda…” Valeria durdu ve arkasına döndü. Camila ona baktı, kusursuz kız kardeş zırhından sıyrılmış, kendi kibrinin kurbanı olmuştu. “Özür dilerim,” diye fısıldadı Camila boğuk bir sesle. “Seni mahvettiğimi biliyordum… ve yine de yaptım.” Valeria göğsünde hafif bir sızı hissetti. Anında affetmeye yetmese de, Camila’nın hayatında ilk kez gerçeği süslemeden dile getirmesiydi. Valeria sessizce, “Umarım bir gün, değerli olmak için beni asla aşağılaman gerekmediğini anlarsın,” diye yanıtladı. “Gerçekten değişmeye hazır olduğunda konuşabiliriz.” Valeria arkasını dönüp çiftlikten Bravo Vadisi’nin serin ve berrak gecesine doğru yürürken Camila hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Arkalarında, yanıp sönen polis ışıkları ve panik dolu mırıltılar uzaklara doğru kayboldu. SUV’nin içinde Damián onu öpmeye ya da zafer kazanmış bir kahraman gibi davranmaya çalışmadı. Sadece ellerini direksiyonda tuttu ve “Nereye?” diye sordu. Valeria pencereden geçen manzaraya baktı. Anne babasının evinde bıraktığı yüzüğü, hâlâ giyilmemiş halde paketlenmiş gelinliğini ve başkalarının varlığından rahatsızlık duymaması için kendini her defasında küçülttüğü anları düşündü. “Daireme,” dedi kararlı bir şekilde. “İyi bir gece uykusu çekmek istiyorum.” Damián hafifçe gülümsedi. “Öyleyse eve gidelim.” Altı ay geçti. Mauricio, federal mahkemede yargılanmayı beklerken gözaltında kaldı. Camila aile evinden taşındı ve sessizce yoğun bir terapiye başladı. Doña Beatriz, konuşmak için yalvaran on sekiz telaşlı mesaj gönderdi, ancak Valeria yalnızca gerçekten hazır hissettiğinde cevap verdi; bu sihirli bir uzlaşma için değil, net ve değiştirilemez sınırlar belirlemek içindi. Valeria, birikimlerini kullanarak kadın girişimciler için uzmanlaşmış bir iletişim ajansı açtı; bu kadınlar, özgüvensiz, sıradan insanlar tarafından dışlanmış, küçümsenmiş veya “fazla” olarak etiketlenmişti. Açılış gününde, şık, özel dikim beyaz bir takım elbise giymiş, cesur kırmızı ruj sürmüş ve başını dik tutmuştu. Damián ise sade bir çiçek buketiyle gelmiş, gösterişli vaatlerde bulunmamış ve göz alıcı mücevherler takmamıştı. “Sizi kurtarmaya gelmedim,” dedi başını hafifçe yana eğerek. Valeria çok güzel bir şekilde gülümsedi. “Biliyorum. Kendimi kurtardım.” Başını saygıyla eğdi. “Öyleyse ben de sadece bu gerçeği kutlamak için buradayım.” O akşam Valeria, gerçek dostları, başarılı müşterileri, neşeli müzik ve içten kahkahalar arasında kadehini kaldırdı. Güçlü hissetmek için kimseyi aşağılamasına gerek yoktu. Kim olduğunu bilmek için bir erkeğin soyadına ihtiyacı yoktu. Kendini bütün hissetmek için annesinin onayına ihtiyacı yoktu. Tek yapması gereken, başkalarının onu gerçekten görme yeteneğinden yoksun olması nedeniyle kendisinin daha az değerli olduğuna inanmaktan vazgeçmekti. Yepyeni ofisinin koridorunda yürürken, odadaki herkesin gözü onu takip ediyordu. Ama bu sefer, yanında korkulan bir adam yürüdüğü için değildi. Onlar şaşkınlıkla bakakaldılar çünkü sonunda gerçeği anlamışlardı. Valeria artık terk edilmiş kadın değildi. Onu yok etmek için getirilen ateşe doğru geri dönen ve oradan tüm yerin sahibi olarak çıkan kadındı.