DOLAR
Alış: 49.09
Satış: 49.28
EURO
Alış: 55.07
Satış: 55.29
GBP
Alış: 64.85
Satış: 65.34
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
10.10.2026
Beni Beş Yaşında Dedeme Bıraktılar: Cenazeden Sonra Evi Almaya Geldiklerinde Kapı Açıldı
-
- “Dedemin çalışma odasının kapısı yavaşça açıldı. Annem o tarafa döndü. Ve kapının ardında kimin durduğunu gördüğü anda… Elindeki siyah çöp poşetleri yere düştü.” Kapıda, yıllardır dedemin en yakın dostu olarak bildiğim emekli hâkim Rıza Bey duruyordu. Üzerinde koyu renk takım elbisesi, elinde kalın bir dosya vardı. Ancak annemin yüzünü bembeyaz yapan, onun varlığı değil, yanında duran kadındı. Kadın ellili yaşlarında, kısa saçlı, dimdik duruşlu biriydi. Annem dudaklarını araladı. “Sen… Sen burada ne arıyorsun?” Kadın sakin bir sesle cevap verdi: “Yirmi iki yıl önce yarım bıraktığımız konuşmayı bitirmeye geldim, Nalan.” Babam bir adım geri çekildi. Berrak merdivenin başından aşağı bakıyordu. “Kim bu kadın?” diye sordu. Rıza Bey bana döndü. “Süveyda, deden bu sabah burada bulunmamızı istedi. Hazır mısın?” Hazır değildim. Dün gece dedemin boş koltuğuna bakarak sabah olmasını beklemiştim. Yine de başımı salladım. Babam öfkeyle araya girdi. “Bizim aile meselelerimize karışamazsınız. Bu ev babamındı, şimdi de mirasçıları biziz.” “Öyle mi?” dedi Rıza Bey. “Öyleyse herkes salona geçsin. Nakliyeciler de taşıdıklarını yerine bıraksın.” Babam itiraz edecek oldu. Fakat kapının önündeki nakliye çalışanları birbirlerine bakıp dolabı yere indirdiler. Kimse başkasının miras kavgasında suç ortağı olmak istemiyordu. Salona geçtiğimizde yabancı kadın karşıma oturdu. “Ben avukat Ferda Önen,” dedi. “Dedenin yıllar önce açtığı aile davasında onu temsil ettim.” “Ne davası?” diye fısıldadım. Annem hemen atıldı. “Bu kadın yalancı! Babanızın aklını karıştırmaya çalışıyor.” Ferda Hanım çantasından sararmış bir zarf çıkardı. “Bu zarfın içindekiler mahkeme kayıtlarından alınmış belgeler. Kimseyi suçlamak için değil, gerçeği anlatmak için buradayım.” Rıza Bey dosyayı açtı. İlk sayfada çocukluğuma ait bir fotoğraf vardı: Beş yaşındaki ben, dedemin bahçesinde kırmızı bir salıncağa tutunuyordum. Fotoğrafın arkasına titrek harflerle şu söz yazılmıştı: ‘Süveyda eve geldi. Artık yalnız değilim.’ Gözlerim doldu. Ferda Hanım belgeleri masaya yaydı. “Annenle baban seni dedene bırakmadan önce, onun üzerine kayıtlı arsayı satması için baskı yapmış. Deden reddedince de seni bir pazarlık konusu hâline getirmişler.”
-
- “Neler söylüyorsun?” diye bağırdı babam. Ferda Hanım bir mektup çıkardı. Altındaki imzayı hemen tanıdım: Babamın adı, Turgay. Mektupta, dedem arsayı devretmezse beni bir daha göremeyeceği yazıyordu. Sonraki mektupta ise daha korkunç bir cümle vardı: ‘Çocuğu al, ama bizden hiçbir şey isteme.’ Ben yıllarca onların neden beni sevmediğini düşünmüştüm. Oysa beni sevmek için bir neden aramak hiç benim görevim olmamıştı. “Demek beni…” Sesim boğazımda düğümlendi. “Bir arsaya karşılık bıraktınız.” Annem gözlerini kaçırdı. Babam masaya vurdu. “Geçmişi kurcalamanın kimseye faydası yok! Asıl mesele evin kime kalacağı.” Rıza Bey tam da bunu bekliyormuş gibi yeni bir belge çıkardı. “Dedenin vasiyeti noter huzurunda düzenlendi. Ayrıca bu evin tapusu, yıllar önce usulüne uygun şekilde Süveyda’ya devredildi. Deden de hayatı boyunca burada oturma hakkını saklı tuttu.” Annemin yüzündeki ifade değişti. “İmkânsız! Tapu babasının üstündeydi!” “Artık değil,” dedim ilk kez sakin ve güçlü bir sesle. Berrak merdivenlerden indi. “Bir dakika! Yani odam olmayacak mı?” Ona baktım. Çocukken bayramlarda beni aramasını beklediğim ablam, yıllar sonra karşıma çıkmış ve ilk derdi bir yatak odası olmuştu. “Burası senin odan değil, Berrak. Burası benim evim.” Babam telefonu çıkarıp birini aramaya yöneldi. Ferda Hanım sözünü sürdürdü: “Üstelik deden ölümünden önce hesabından izinsiz para çekilmeye çalışıldığını fark etti. Bankaya başvurdu ve konuyla ilgili şikâyet kayda geçti.” Babamın eli havada kaldı. “Ne parası?” Rıza Bey masaya son üç aya ait banka bildirimlerini koydu. İşlem yapılmamıştı; ancak dedemin bilgileriyle giriş denemesi yapılmış, para aktarılmak istenen hesabın sahibi olarak Turgay’ın adı görünmüştü. “Banka incelemesi devam ediyor,” dedi Ferda Hanım. “Kimse burada hüküm vermeyecek. Ama belgelerin savcılığa sunulması için hazırlık yapıldı.” Annemin bakışları babama çevrildi. “Bana bunu söylemedin,” diye fısıldadı. Babam çenesini sıktı. “Borçlarımız vardı. Zaten sonunda bizim olacak paraydı!” İşte o cümlede, dedemin neden bütün hazırlıkları yaptığını anladım. Onlar bir insanın ölümünü beklerken dedem benim yaşayacağım günleri güvenceye almıştı. Annem birden ayağa kalktı. “Baban yaşarken bu kadar cömert değildi!” dedi. “Bize hiçbir şey vermedi, bütün parasını sana harcadı.” Ferda Hanım gözlüklerini çıkardı. “İsterseniz bakım ve eğitim masraflarını da konuşabiliriz. Dedeniz, Süveyda için sizden tek kuruş talep etmedi. Oysa mahkemenin belirlediği iştirak nafakasını düzenli olarak ödemekle yükümlüydünüz.” Babamın yüzünde ilk kez korku belirdi. “Bize icra mı göndereceksiniz?” “Buna Süveyda karar vermeyecek,” dedi Ferda Hanım. “Yasal durum belgelerle değerlendirilecek. Ama şu anda yapılması gereken ilk şey, evin boşaltılmasına yönelik bu girişime son vermeniz.” Annem bana doğru yürüdü. Kolumu tutmak istedi, fakat geri çekildim. “Sen bizim kızımızsın,” dedi. “Biraz olsun saygı göstermeyecek misin?” “Beş yaşındayken her akşam kapının önüne sandalye çekerdim,” dedim. “Bir gün geleceğinizi sanıyordum. Dedem üşümeyeyim diye üstüme battaniye örterdi. Beni içeri zorla götürmezdi. Yalnızca yanımda beklerdi. Size duyduğum saygıyı o günlerde tüketmedim. Ama bugün siz de benim sınırlarımı göreceksiniz.” Berrak güneş gözlüğünü çıkardı. Gözlerimizin ilk kez gerçekten buluştuğunu hissettim. “Ben o zaman çocuktum,” dedi kısık sesle. “Seni neden bıraktıklarını bilmiyordum.” “Sonra büyüdün,” dedim. “Beni bir kere bile aramadın.” Başını eğdi. Belki de ilk kez söyleyecek bir bahane bulamamıştı. Rıza Bey cebinden küçük bir anahtar çıkardı. “Dedenin sana bir de kişisel emaneti var. Çalışma masasının alt çekmecesi.” Anahtarı aldım. Çalışma odasına yürüdüğümde dizlerim titriyordu. Duvarlarda onun yetiştirdiği güllerin fotoğrafları, raflarda eskimiş kitaplar duruyordu. Masasının üzerinde gözlüğü, kaldığı yerde bırakılmıştı. Çekmeceyi açtım. İçinde küçük bir ahşap kutu ve üzerime yazılmış bir zarf buldum. ‘Canım torunum,’ diye başlıyordu mektup. ‘Büyüdüğün her yıl kapıdan dönmelerini beklediğini gördüm. Sana onlar hakkında kötü konuşmadım; çünkü kalbinin onların yaptıklarından daha büyük kalmasını istedim. Ama büyük bir kalbe sahip olmak, herkese evinin anahtarını vermek demek değildir.’ Gözyaşlarım kâğıda düştü. ‘Ben seni hiçbir zaman yük olarak görmedim. Sen bu eve geldiğinde eşimi kaybedeli iki yıl olmuştu. Bahçem büyümüyor, sofram kurulmuyordu. Bana yeniden sabahları uyanmak için neden verdin. İnsanlar sana benim baktığımı sandı. Oysa birbirimize baktık.’ Kutunun içinden küçük, paslanmış bir anahtar çıktı. Kırmızı salıncağın kilidiydi. Dedem onu yıllar önce söktüğünde saklamıştı. Mektubun sonunda şu satırlar vardı: ‘Evi senin üzerine yaptım çünkü burası senin yuvan. Ama ne yapacağına sen karar ver. Öfkenin, sana bıraktığım tek miras olmasına izin verme.’ Mektubu göğsüme bastırdım. Salona döndüğümde babam nakliyecilere yeniden emir veriyordu. “Arabaya binin,” dedi. “Burada işimiz bitti.” Annem hâlâ yerinden kalkmamıştı. Gözlerinde ilk kez pişmanlığa benzeyen bir şey gördüm. “Süveyda,” dedi. “Belki… yeniden başlayabiliriz.” Yıllardır duymayı hayal ettiğim söz buydu. Ama o sabah sözlerin ne kadar kolay söylendiğini öğrenmiştim. “Yeniden başlamak istiyorsan önce yaptıklarının sorumluluğunu almalısın,” dedim. “Bugün buraya beni görmek için değil, evimi almak için geldiniz. Bunu unutamam.” Annem cevap vermedi. Berrak valizini sürükleyerek kapıya yöneldi. Babam arkasından çıktı. Birkaç dakika sonra kamyon sokağın sonundan kayboldu. Ferda Hanım bana bankayla ve tapuyla ilgili belgelerin kopyalarını bıraktı. Rıza Bey ise kapıda durup dedemin sevdiği gibi omzuma hafifçe dokundu. “İstersen birkaç gün bizim evde kalabilirsin,” dedi. “Teşekkür ederim,” dedim. “Ama ilk kez bu evde tek başıma kalmaktan korkmuyorum.” Kapı kapandıktan sonra ev ürkütücü bir sessizliğe gömüldü. Bir an telefonumu elime alıp babama neden böyle yaptığını sormak istedim. Sonra dedemin bana çocukken öğrettiği bir şeyi hatırladım: Cevabını bildiğin soruları, kendini yeniden incitmek için sorma. Mutfağa gittim. Dört kişilik sofradan kalan tabakları kaldırdım, dedemin her sabah çay içtiği ince belli bardağı yıkadım. Bardaklığına koymaya kıyamadım. Masada bıraktım. Çünkü yas tutmak, birini hemen unutmaktan değil, onun yokluğuyla yaşamayı yavaş yavaş öğrenmekten ibaretti. O akşam bahçeye çıktım. Yağmur durmuştu. Salıncağın yerindeki eski çınar hâlâ ayaktaydı. Dedemin mektubunu bir kez daha okudum, ardından anahtarı küçük bir çiviye astım. Sonraki aylarda hukuki süreç kendi yolunda ilerledi. Ailemin geri dönmesi için beklemekten vazgeçtim. Dedemin bahçesini onardım, mutfağa yeni bir masa aldım. Üniversiteye devam ederken mahallede ailesinden uzakta yaşayan çocuklara ücretsiz ders vermeye başladım. Bir gün küçük bir kız dersin sonunda yanıma gelip sordu: “Burası gerçekten senin evin mi?” Başımı salladım. “Evet.” “Ne kadar şanslısın,” dedi. “Çok büyük.” Pencereden bahçeye baktım. Dedemin yıllarca tek başına yetiştirdiği güller yeniden açıyordu. “Büyüklüğü önemli değil,” dedim. “Önemli olan, içinde kimsenin sana yük olduğunu hissettirmemesi.” O gece dedemin eski koltuğuna oturup ilk kez huzurla uyuyakaldım. Artık kapıya bakıp dönmeyen insanları beklemiyordum. Çünkü dedem bana yalnızca bir ev bırakmamıştı. Bir insanın değerinin, onu terk edenlerin kararıyla ölçülmeyeceğini öğretmişti. Ve ben sonunda anlamıştım: Aile, aynı soyadını taşıyanlar değil; gitmek için bin sebep varken kalmayı seçenlerdi.
