Ailem Madalyalarımla Alay Etti: Törende Açıklanan İsim Herkesi Susturdu

DOLAR

Alış: 49.09

Satış: 49.28

EURO

Alış: 55.07

Satış: 55.29

GBP

Alış: 64.85

Satış: 65.34

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 11.10.2026

Ailem Madalyalarımla Alay Etti: Törende Açıklanan İsim Herkesi Susturdu

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: HERKESİN ÖNÜNDE AÇIKLANAN GERÇEK “Sonra tören alanında saf tutmuş bütün askerler birer birer başlarını bana çevirdi. Sunucu dosyayı açıp adımı mikrofondan okuduğu anda…” “Deniz Kuvvetleri bünyesinde müşterek harekât görevlerinde bulunmuş Deniz Kurmay Albay Başak Arıcı, yeni görevini devralmak üzere tören alanına davet edilmektedir.” Alkışlar yükseldi. Annemin dudakları aralandı. Babam, yanlış duyduğunu düşünmüş gibi program kitapçığına baktı. Ceylan ise kolumu yakaladı. “Bu bir şaka mı?” diye fısıldadı. “Elimi bırak,” dedim. “Görevime gidiyorum.” Yıllardır aile sofralarında susturulmuş, başarıları küçümsenmiş o kız değildim artık. Başımı dik tutarak protokol sırasından ayrıldım. Tören komutanına selam verdim. Tufan’ın önüne geldiğimde yüzündeki gülümseme yok olmuştu. “Bunu nasıl başardın?” diye dişlerinin arasından sordu. “Çalışarak,” dedim. “Bir de senin gibi başkalarının imzasını kullanmayarak.” Omuzları gerildi. Ancak etrafımızda yüzlerce asker vardı. Bir şey söyleyemedi. Devir teslim töreni usulüne uygun tamamlandı. Sancağa uzandığımda ellerimin titremediğini fark ettim. Altı yıl önce bu anın hayalini bile kuramazdım. Bir imza yüzünden mesleğimi, dostlarımı ve kendime olan güvenimi kaybetmenin eşiğine gelmiştim. Altı yıl önce Tufan’la aynı müşterek harekât planlama merkezinde çalışıyorduk. Ben kritik bir tedarik dosyasındaki tutarsızlıkları tespit etmiş, bazı malzemelerin teslim edilmeden teslim alınmış gösterildiğini raporlamıştım. Dosyada Tufan’ın onayı bulunuyordu. Açıklama istememden üç gün sonra, benim adımı taşıyan bir elektronik onay ortaya çıkmıştı. Sözde ben denetimi tamamlamış, hiçbir usulsüzlük bulunmadığını bildirmiştim. İmzayı ilk gördüğümde nefesim kesilmişti. Benim değildi. Ama dijital kayıtlar, işlemin benim kullanıcı hesabımdan yapıldığını gösteriyordu. Soruşturma açıldı. Geçici olarak görevden uzaklaştırıldım. Meslektaşlarım benden uzaklaştı. O günlerde Tufan, ailemin karşısına geçip üzgün bir yüzle konuşmuştu. “Başak iyi bir subaydı,” demişti. “Keşke böyle bir hataya düşmeseydi.” Annem ağlamıştı. Babam yüzüme bakmamıştı. Ceylan ise bana, “Kocamın adını bu işe karıştırma,” diye bağırmıştı. Tufan’ın sahte kayıtları hazırladığını biliyordum ama ispatlayamıyordum. Kurum içi inceleme sonunda hakkımdaki suçlama kanıtlanamadı; göreve iade edildim. Yine de gölge peşimi bırakmadı. Önemli bir görev için başvurduğumda dosyadaki eski şüphe hep yeniden önüme kondu.

: Pes etmedim. Başka bir birliğe tayin istedim. Gece gündüz çalıştım. Bir yandan da o belgeyi kimin oluşturduğunu araştırmaya devam ettim. Sonunda emekli bir bilişim uzmanı, arşivlenen eski sistem kayıtlarının bağımsız incelemeye alınabileceğini söyledi. Aylar süren resmî başvuruların ardından gerçek ortaya çıkmaya başladı. Onay işlemi benim hesabımdan görünüyordu; fakat erişim, benim şehir dışında bulunduğum gün Tufan’ın yetkili cihazından yapılmıştı. Daha önemlisi, arşivde değiştirilmemiş bir evrak nüshası bulunmuştu. Sahte imzamın altındaki düzenleme izleri silinmemişti. Bulguları askerî savcılık makamlarına ve yetkili denetçilere usulünce teslim ettim. O sabah çantamda taşıdığım şey, saklanmış gizli belgeleri izinsiz dışarı çıkarmak değildi; delil olarak teslimi kayıt altına alınmış asıl nüshanın mühürlü muhafazasıydı. Yetkililer, devir teslimin ardından Tufan hakkında gerekli işlemleri yapacaklardı. Benim yeni göreve seçilmem ise bu soruşturmadan bağımsızdı. Değerlendirme kurulu yıllarca yürüttüğüm operasyonları, aldığım eğitimleri ve yönetim tecrübemi incelemişti. Bir gün komutanım beni odasına çağırmış, “Geçmişte sana haksızlık edilmiş olabilir, ancak buraya kendi emeğinle geldin,” demişti. Tören sona erdiğinde ilk yanıma gelen babam oldu. “Başak, gerçekten komutan mı oldun?” “Evet baba. Az önce hepimiz gördük.” “Bize neden söylemedin?” “Çünkü söylediğim hiçbir şeye inanmadınız.” Babam cevap veremedi. Arkamızdan Ceylan’ın sesi duyuldu. “Bu işi bilerek ayarladın! Tufan’ı küçük düşürmek için!” “Ben göreve atandım, Ceylan. Onu küçük düşürecek kararları ben vermedim.” Tam o sırada Tufan hızlı adımlarla yanımıza geldi. Çevresine bakıp sesini alçalttı. “Çantanı bana ver. İçindeki belgelerin ne kadar hassas olduğunu biliyorsun.” “Belgeler zaten yetkili makamların kontrolünde.” Gözleri karardı. “Başak, ne yaptığının farkında mısın?” “Altı yıldır ilk kez ne yaptığımı herkesin bilmesini istiyorum.” Tufan elini çantanın sapına uzattı. Ben geri çekildiğim anda yanımızda duran askerî inzibat görevlisi öne çıktı. “Albayım, lütfen bizimle gelin. Hakkınızda yürütülen incelemeyle ilgili görüşmeniz gerekiyor.” Ceylan kahkaha attı. “Saçmalık! Kocam bu birliğin komutanıydı!” Görevli sakince, “Hanımefendi, işlemler resmîdir,” dedi. Tufan bana yaklaştı. Sesinde ilk kez korku vardı. “Bunu durdurabilirsin.” “Hayır,” dedim. “Ben sadece gerçeği söyledim. Gerisini hukuk belirleyecek.” Tufan götürülürken annem koluma yapıştı. “Onu gerçekten hapse mi attıracaksın? Ablanın yuvası dağılır!” “Anne, benim hayatım da dağıldığında neden aynı endişeyi göstermedin?” Elini yavaşça çektim. Gözleri doldu ama cevap bulamadı. Akşamüstü odama geçtiğimde telefonum defalarca çaldı. Ceylan arıyordu. Açmadım. Ardından uzun bir mesaj geldi: “Tufan bana her şeyi anlattı. İmzayı kullandığını kabul etti. Ama bunu mecbur kaldığı için yaptığını söylüyor. Ne olur konuşalım.” Mesaja baktım. Sonunda gerçek, ablamın karşısına da çıkmıştı. Fakat artık benim açıklamalarıma değil, kocasının itirafına ihtiyaç duymuş olması içimi acıttı. Bir saat sonra kapım çalındı. Ceylan tek başınaydı. Makyajı akmış, elindeki alyansı sımsıkı tutuyordu. “Beni yıllarca sana karşı doldurdu,” dedi. “Senin onu kıskandığını söyledi. Her başarında beni kaybedeceğinden korktuğunu anlattı. Ben de ona inandım.” “Çünkü inanmak işine geliyordu,” dedim. “Benim sözlerimi dinlemek daha zordu.” Başını eğdi. “Senden özür dilerim. Beni hemen affetmeni beklemiyorum.” İlk kez savunmaya geçmiyordu. O an yıllardır içinde yaşadığım öfkenin biraz hafiflediğini hissettim. “Bir özür geçmişi silmez,” dedim. “Ama doğru bir başlangıç olabilir.” Ceylan ağlamaya başladı. Yanına oturdum. Ona sarılmadım; henüz hazır değildim. Yine de gitmesini istemedim. Ertesi sabah beni denetleme kurulundan bir yarbay aradı. Sesindeki ciddiyet bir şeylerin ters gittiğini anlatıyordu. “Başak Hanım, size yeni bir kayıt göstermek istiyoruz. Mümkünse hemen gelin.” Toplantı odasında büyük ekrana bir güvenlik görüntüsü yansıtıldı. Altı yıl önceki arşiv odasında Tufan’ın yanında ikinci bir kişi vardı. Yüzünü tanımıştım: o dönemde benim en güvendiğim mesai arkadaşım olan Binbaşı Eren. Kalbim hızlandı. Eren, soruşturma açıldığında bana destek sözü veren tek kişiydi. Üstelik bir süre sonra başka şehre tayin olmuş, benimle bütün iletişimini kesmişti. “İfadesi alınacak,” dedi yarbay. “Sizden tek ricamız, kendisiyle iletişime geçmemeniz.” Kabul ettim. O gün hiçbir şey yapmadan beklemek, yıllarca çalışmaktan daha zordu. Öğleden sonra gelen haberle sarsıldım. Eren, Tufan’ın talimatıyla erişim kaydını değiştirdiğini kabul etmişti. Karşılığında terfi sürecinde destek sözü aldığını anlatmıştı. Yıllarca sakladığı bir yedek kayıt, soruşturmanın en önemli kanıtlarından birine dönüşmüştü. Aynı akşam bilinmeyen bir numaradan telefon geldi. Açtığımda Eren’in sesi duyuldu. “Başak, beni affet demeye hakkım yok. O gün seni savunsaydım bütün bunları yaşamayacaktın.” “Beni en çok yaralayan, gerçeği bilmen değil,” dedim. “Gerçeği bildiğin hâlde susmandı.” “Yarın resmî ifademi tamamlayacağım.” “Bunu benim için değil, bir daha kimse aynı şeyi yaşamasın diye yap.” Görüşmeyi bitirip aramanın kaydını yetkililere bildirdim. İlk defa adaletin yalnızca benim hakkımı teslim etmekten ibaret olmadığını düşündüm. Bir kişinin suçunu örtmek için susan herkes, haksızlığın büyümesine izin vermişti. Şimdi bu sessizlik zinciri birer birer kırılıyordu. Sonraki aylarda soruşturma tamamlandı. Teknik kayıtlar, tanık ifadeleri ve orijinal belge birlikte değerlendirildi. Tufan hakkında sahtecilik ve görevi kötüye kullanma suçlamalarıyla dava açıldı. Mahkeme sonunda suçlu bulundu ve askerî görevinden çıkarıldı. Usulsüz işlemlerde sorumluluğu bulunan diğer kişiler hakkında da ayrı işlemler yapıldı. Benim eski dosyam ise resmen düzeltildi. Hakkımda kalan bütün şüphe kayıtları kaldırıldı. Fakat en büyük rahatlamayı bunu öğrendiğim gün değil, bir sabah genç bir teğmenin odama girdiği an hissettim. “Komutanım,” dedi, “yanlış olduğunu düşündüğüm bir rapor var. Üstlerimi suçlamak istemiyorum ama susmak da istemiyorum.” Ona oturmasını söyledim. “Burada doğruyu söylediğin için yalnız bırakılmayacaksın,” dedim. “Kanıtları birlikte, usulüne uygun inceleyeceğiz.” Genç subayın yüzündeki korku hafifledi. İşte o anda bu makamın ne anlama geldiğini anladım. Komuta etmek yalnızca emir vermek değil, insanların doğruyu korkmadan söyleyebileceği bir düzen kurmaktı. Altı ay sonra annemle babam birliğime geldiler. Babam elinde eski bir fotoğraf taşıyordu. Harp okulundan mezun olduğum gün çekilmişti. Fotoğrafta ikisi de gururla yanımda duruyordu. “Bu gururu kaybettiğimizi sanmıştık,” dedi babam. “Meğer seni dinlemeyi bırakmışız.” Annem titreyen sesiyle ekledi: “Sana inanmadığımız için özür dileriz.” Onları affetmek bir anda olmadı. Yıllarca biriktirdiğim kırgınlık tek cümleyle geçemezdi. Ama kapımı kapatmadım. İlişkimizi yeniden kurabilmek için zamana ihtiyacımız olduğunu söyledim. Ziyaretin sonunda babam fotoğrafı masama bıraktı. “Seninle hep gurur duymalıydık,” dedi. Pencerenin önünde durup tören alanına baktım. Bir zamanlar aynı yerde ailemin küçümseyici bakışları arasında yürümüştüm. Şimdi askerler günlük görevlerine gidiyor, hayat olağan akışında devam ediyordu. O gün aileme bir şey kanıtlamaya çalışmadığımı nihayet anlamıştım. Gerçek zaten kendi yolunu bulmuştu. Benim zaferim, Tufan’ın kaybetmesi değildi. Altı yıl boyunca kimsenin inanmadığı bir gerçeğin peşinden giderken kendi doğrularımdan vazgeçmemiş olmamdı. Çünkü insanın itibarı, başkalarının hakkında anlattığı hikâyeyle değil, kimse bakmıyorken verdiği kararlarla inşa edilirdi. Ve ben artık başımı eğmeden yaşayacaktım. Çünkü bir insanı güçlü yapan, alkışlar arasında yükselmesi değil, herkes ona sırt çevirdiğinde bile vicdanının sesini duyabilmesiydi. Bunu asla unutmayacaktım, artık.

Haberin Devamı

Ailem Madalyalarımla Alay Etti: Törende Açıklanan İsim Herkesi Susturdu

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Beklenen karar sonunda çıktı