Ana Sayfa
Foto Galeri
19.11.2026
Kilitli Kilerdeki Sessizlik Neydi
- Kilerin karanlık koridorunda beliren gölge, fenerimin ışığıyla yavaşça aydınlandı. Karşımda duran kişi, iki yıldır yatalak sandığım babam Kemal’in ta kendisiydi. Üzerinde gündüz giydiği pijama yoktu; koyu renk, kalın bir hırka ve ayağında sağlam, deri ayakkabılar vardı. Ayakta dimdik duruyor, sol bacağına da hiç aksamadan ağırlığını veriyordu. Nefesim boğazımda düğümlendi. Fenerin ışığını titreyen elimle yüzüne çevirdim. Gözlerinde o çaresiz, yaşlı hasta ifadesi yoktu. Keskin, hesapçı, yıllardır evi perde arkasından yöneten bir adamın bakışları vardı. “Baba…” diyebildim, sesim neredeyse çıkmıyordu. “Sen… yürüyorsun. İki yıldır…” “İki yıldır yatıyorum, evet,” dedi babam, sesi pürüzsüz ve tok çıkıyordu. “İnme filan geçirmedim Esin. Sadece biraz rol kabiliyeti ve sabır gerekti. Senin gibi vicdanlı, sözünden çıkmayan bir kızım olduğu sürece yatakta yatmak hiç de zor değildi.” Geriye doğru bir adım attım; sırtım nemli kiler duvarına çarptı. “Neden? Bütün bunları neden yaptın? Tarık’a neden o yalanları söyledin? Benim hayatımı neden mahvettin?” Babam yavaşça ilerledi, tahta sandığın hemen yanında durdu. Eğilip yerdeki eski fotoğrafı aldı, parmaklarının arasında çevirdi.
- “Senin iyiliğin için sandın, değil mi?” diye sordu alaycı bir tonda. “Tarık o zamanlar seninle evlenip başka bir şehre tayin alacaktı. Seni benden, bu evden koparacaktı. Oysa ben burada, tek başıma ne yapacaktım? Kaan’la Sevda kendi dertlerinde, kendi hayatlarındaydı. Bana bakacak, ilacımı verecek, evi çekip çevirecek tek kişi sendin.” “Ben senin kölen değilim!” diye bağırdım, gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken. “Gençliğimi çaldın! Nişanımı bozdun, gelen herkesi korkutup kaçırdın! Sevda da sana yardım etti, öyle mi?” “Sevda akıllı kızdır,” dedi babam, fotoğrafı sandığın içine bırakırken. “Kaan’ın işleri geçen yıl sarpa sardığında, şirketin vergi borçları ve usulsüzlükleri ortaya çıkma noktasına geldiğinde ona el uzatan bendim. Kilerdeki bu kutu, o usulsüzlüklerin ve benim yıllardır kenara koyduğum gizli birikimlerin anahtarı. Sevda bu sırrı koruduğu sürece Kaan’ın başı belaya girmeyecek, karşılığında da ben evdeki düzeni bozmayacağım.” “Ya ben?” dedim, öfkem korkumu bastırmaya başlıyordu. “Ben ne olacağım bu oyunda?” “Sen her zamanki gibi burada kalacaksın,” dedi babam, kollarını göğsünde kavuşturarak. “Yarın sabah yine yatağıma gireceğim. Sen de gelip üzerimi değiştirecek, ilacımı vereceksin. Nihat’ı da unut. O da Tarık gibi çekip gidecek.” Tam o sırada kilerin kapısında yeni bir ses duyuldu. Bu kez gelen tanıdıktı; Nihat’tı. Elinde küçük bir kâğıt poşetle kapının eşiğinde duruyordu. “Esin?” dedi Nihat, şaşkınlıkla babama ve bana bakarak. “Kapıyı açık görünce… Bir sorun mu var?” Babamın yüzündeki o soğuk ifade bir anlığına sarsıldı ama hemen toparlandı. “Sen kimsin? Bu saatte ne işin var burada?” Nihat içeri bir adım attı, gözleri babamın dimdik duruşuna ve kilerdeki açık sandığa kaydı. “Ben Nihat. Esin beni aradı. Anlattıkları garibime gitti, evin etrafından geçerken ışığı görünce baktım. Ama… sanırım yanlış bir şeyin üzerine geldim.” “Hiçbir şeyin üzerine gelmedin evlat,” dedi babam, sesini yumuşatmaya çalışarak. “Benim biraz başım döndü, kızım da bana yardım etmeye çalışıyordu. Sen en iyisi git.” “Hayır baba, gitmiyor,” dedim. Feneri doğrudan açık sandığın içindeki dosyaların üzerine tuttum. “Nihat, bak. Bu adam iki yıldır yatakta yatan felçli bir hasta değil. Bütün bu tiyatroyu ben evlenip gitmeyeyim, evdeki düzeni bozmayayım diye kurdu. Kaan’ın kirli işlerini de Sevda’yla birlikte örtbas ediyorlar.” Nihat sandığa yaklaştı, kapağı biraz daha araladı ve içindeki evraklara göz attı. “Bunlar… sahte faturalar ve usulsüz devir belgeleri. Esin, bunlar ciddi şeyler.” Babam öfkeyle üzerime doğru hamle yaptı. “Kes sesini! O sandığı kapat!” Ama ben artık o korkak, boyun eğen Esin değildim. Kenardaki ağır demir çubuğu elime aldım, babamın önüne geçtim. “Bir adım daha atma baba. Yıllarca senin yalanlarınla, suçluluk duygularınla yaşadım. Artık yeter. Ya bu evdeki bu düzen biter ya da bu belgeler yarın sabah savcılığa gider.” Babam durdu. Gözlerinde ilk kez öfkenin yanında bir tereddüt, bir korku gördüm. Yıllardır kurduğu o sarsılmaz otorite, tek bir cümleyle çatlamıştı. “Ne istiyorsun?” diye hırladı dişlerinin arasından. “Özgürlüğümü,” dedim net bir sesle. “Ve bu evin gerçeklerini. Kaan da Sevda da kendi ayakları üzerinde dursun. Sen de artık rol yapmayı bırak. İstersen bakımevine git, istersen kendi başına yaşa; ama benim hayatımı daha fazla rehin alamazsın.” Nihat cebinden telefonunu çıkardı, sessizce bir şeyler yazdı. “İstersen hemen şimdi çıkalım Esin,” dedi bana dönerek. “Sabah ilk iş avukatla ve emniyetle görüşürüz. Kimse seni burada zorla tutamaz.” Sandığın kapağını yavaşça indirdim. İçindeki o kirli sırlar, yalanlar ve yılların ağırlığı o kapağın altında kaldı. Babama son bir kez baktım; hâlâ kilerin ortasında, dimdik ayakta duruyordu ama artık o eski gücü yoktu. Nihat’ın uzattığı eli tuttum ve kilerden dışarı adım attım. Gece serindi ama içimdeki ağırlık, yıllar sonra ilk kez hafifliyordu. Merdivenleri çıkarken arkamdan tek bir ses bile gelmedi. Evin kapısından dışarı çıktığımızda gökyüzü ağarmaya başlamıştı; yeni bir gün, yeni bir hayat başlıyordu ama kilitli kilerin ardında nelerin yaşanacağı, o kapı bir daha açılmadıkça kimse için tam olarak bilinmeyecekti.
Benzer Galeriler
-
Babaannem ağlıyordu, elleriyle yüzünü kapatmaya çalışıyordu. Selin bir adım daha yaklaştı, elini havaya kaldırdı.
-
Kilitli Kilerdeki Sessizlik Neydi
-
Kırk Yıllık Çeyiz Sandığının Sırrı
-
Çeyiz Sandığındaki Üç Burma Bilezik: On Beş Yıllık Suskunluğun Ardındaki Gerçek
-
Kayısı Bahçesinde Kırılan Zincirler: Yürüyen Adamın Sırrı
-
Kocam bir gece eve genç bir kadın getirdi, ona yatak odamızı verdi; beni misafir odasına yolladı ve sabah onun kahvaltısını hazırlamamı istedi. Bütün apartman ‘metres’ dedi.


