DOLAR
Alış: 50.34
Satış: 50.54
EURO
Alış: 55.31
Satış: 55.54
GBP
Alış: 66.10
Satış: 66.60
Kilitli Kilerdeki Sessizlik Neydi
“Senin iyiliğin için sandın, değil mi?” diye sordu alaycı bir tonda. “Tarık o zamanlar seninle evlenip başka bir şehre tayin alacaktı. Seni benden, bu evden koparacaktı. Oysa ben burada, tek başıma ne yapacaktım? Kaan’la Sevda kendi dertlerinde, kendi hayatlarındaydı. Bana bakacak, ilacımı verecek, evi çekip çevirecek tek kişi sendin.”
“Ben senin kölen değilim!” diye bağırdım, gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken. “Gençliğimi çaldın! Nişanımı bozdun, gelen herkesi korkutup kaçırdın! Sevda da sana yardım etti, öyle mi?”
“Sevda akıllı kızdır,” dedi babam, fotoğrafı sandığın içine bırakırken. “Kaan’ın işleri geçen yıl sarpa sardığında, şirketin vergi borçları ve usulsüzlükleri ortaya çıkma noktasına geldiğinde ona el uzatan bendim. Kilerdeki bu kutu, o usulsüzlüklerin ve benim yıllardır kenara koyduğum gizli birikimlerin anahtarı. Sevda bu sırrı koruduğu sürece Kaan’ın başı belaya girmeyecek, karşılığında da ben evdeki düzeni bozmayacağım.”
“Ya ben?” dedim, öfkem korkumu bastırmaya başlıyordu. “Ben ne olacağım bu oyunda?”
“Sen her zamanki gibi burada kalacaksın,” dedi babam, kollarını göğsünde kavuşturarak. “Yarın sabah yine yatağıma gireceğim. Sen de gelip üzerimi değiştirecek, ilacımı vereceksin. Nihat’ı da unut. O da Tarık gibi çekip gidecek.”
Tam o sırada kilerin kapısında yeni bir ses duyuldu. Bu kez gelen tanıdıktı; Nihat’tı. Elinde küçük bir kâğıt poşetle kapının eşiğinde duruyordu.
“Esin?” dedi Nihat, şaşkınlıkla babama ve bana bakarak. “Kapıyı açık görünce… Bir sorun mu var?”
Babamın yüzündeki o soğuk ifade bir anlığına sarsıldı ama hemen toparlandı. “Sen kimsin? Bu saatte ne işin var burada?”
Nihat içeri bir adım attı, gözleri babamın dimdik duruşuna ve kilerdeki açık sandığa kaydı. “Ben Nihat. Esin beni aradı. Anlattıkları garibime gitti, evin etrafından geçerken ışığı görünce baktım. Ama… sanırım yanlış bir şeyin üzerine geldim.”
“Hiçbir şeyin üzerine gelmedin evlat,” dedi babam, sesini yumuşatmaya çalışarak. “Benim biraz başım döndü, kızım da bana yardım etmeye çalışıyordu. Sen en iyisi git.”
“Hayır baba, gitmiyor,” dedim. Feneri doğrudan açık sandığın içindeki dosyaların üzerine tuttum. “Nihat, bak. Bu adam iki yıldır yatakta yatan felçli bir hasta değil. Bütün bu tiyatroyu ben evlenip gitmeyeyim, evdeki düzeni bozmayayım diye kurdu. Kaan’ın kirli işlerini de Sevda’yla birlikte örtbas ediyorlar.”
Nihat sandığa yaklaştı, kapağı biraz daha araladı ve içindeki evraklara göz attı. “Bunlar… sahte faturalar ve usulsüz devir belgeleri. Esin, bunlar ciddi şeyler.”
Babam öfkeyle üzerime doğru hamle yaptı. “Kes sesini! O sandığı kapat!”
Ama ben artık o korkak, boyun eğen Esin değildim. Kenardaki ağır demir çubuğu elime aldım, babamın önüne geçtim. “Bir adım daha atma baba. Yıllarca senin yalanlarınla, suçluluk duygularınla yaşadım. Artık yeter. Ya bu evdeki bu düzen biter ya da bu belgeler yarın sabah savcılığa gider.”
Babam durdu. Gözlerinde ilk kez öfkenin yanında bir tereddüt, bir korku gördüm. Yıllardır kurduğu o sarsılmaz otorite, tek bir cümleyle çatlamıştı.
“Ne istiyorsun?” diye hırladı dişlerinin arasından.
“Özgürlüğümü,” dedim net bir sesle. “Ve bu evin gerçeklerini. Kaan da Sevda da kendi ayakları üzerinde dursun. Sen de artık rol yapmayı bırak. İstersen bakımevine git, istersen kendi başına yaşa; ama benim hayatımı daha fazla rehin alamazsın.”
Nihat cebinden telefonunu çıkardı, sessizce bir şeyler yazdı. “İstersen hemen şimdi çıkalım Esin,” dedi bana dönerek. “Sabah ilk iş avukatla ve emniyetle görüşürüz. Kimse seni burada zorla tutamaz.”
Sandığın kapağını yavaşça indirdim. İçindeki o kirli sırlar, yalanlar ve yılların ağırlığı o kapağın altında kaldı. Babama son bir kez baktım; hâlâ kilerin ortasında, dimdik ayakta duruyordu ama artık o eski gücü yoktu.
Nihat’ın uzattığı eli tuttum ve kilerden dışarı adım attım. Gece serindi ama içimdeki ağırlık, yıllar sonra ilk kez hafifliyordu. Merdivenleri çıkarken arkamdan tek bir ses bile gelmedi. Evin kapısından dışarı çıktığımızda gökyüzü ağarmaya başlamıştı; yeni bir gün, yeni bir hayat başlıyordu ama kilitli kilerin ardında nelerin yaşanacağı, o kapı bir daha açılmadıkça kimse için tam olarak bilinmeyecekti.
Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.
Diğer Galeriler
-
Babaannem ağlıyordu, elleriyle yüzünü kapatmaya çalışıyordu. Selin bir adım daha yaklaştı, elini havaya kaldırdı.
-
Beni istemeye gelen ailenin önünde ağabeyim kahvesini bırakıp ‘Kardeşim sara hastası, sonra duymadık demeyin’ dedi
-
Kilitli Kilerdeki Sessizlik Neydi
-
Kırk Yıllık Çeyiz Sandığının Sırrı
-
Çeyiz Sandığındaki Üç Burma Bilezik: On Beş Yıllık Suskunluğun Ardındaki Gerçek
-
Kayısı Bahçesinde Kırılan Zincirler: Yürüyen Adamın Sırrı
