DOLAR
Alış: 50.36
Satış: 50.56
EURO
Alış: 55.25
Satış: 55.48
GBP
Alış: 65.89
Satış: 66.37
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
19.11.2026
Beni istemeye gelen ailenin önünde ağabeyim kahvesini bırakıp ‘Kardeşim sara hastası, sonra duymadık demeyin’ dedi
- Bölüm 2 İbrahim Bey’in yüzüne baktım. Söylediği cümleyi duymuştum ama aklım kabul etmiyordu. “Annem mi?” Başını salladı. “Kemal bana her şeyi anlattı. Düğünden bir hafta önce anneniz onu eve çağırmış. Siz çarşıdaymışsınız. ‘Kızımın hastalığını sizden saklayamam,’ demiş. Kemal doktor raporu istemiş. Anneniz de ‘Nazan öğrenirse kendini öldürür, sakın ona söyleme,’ diye ağlamış.” Bardağı elimden bıraktım. Çay tabağa taştı. “Peki neden bana sormamış?” İbrahim Bey gözlüklerini çıkardı. “Bunu ben de sordum. ‘Yirmi altı yaşındaydım, korktum,’ dedi. ‘Şimdi olsa gider kendisine sorardım.’” On iki yıl. On iki yıl boyunca Kemal’in beni sevmediğine inanmıştım. Düğün davetiyelerimizi sobada yakmış, gelinliğimi komşunun kızına vermiştim. Her bayram annem başımı okşayıp “Kısmetin böyleymiş kızım,” derdi. Meğer kısmetimin başına oturan kendisiymiş. “Bir şey daha var,” dedi İbrahim Bey. Başımı kaldırdım. “Kemal’e söylemiş anneniz. ‘Nazan evlenirse benim bu evde hakkım kalmaz. Oğlum beni huzurevine verecek.’” “Annem o zaman yürüyordu,” dedim. “Pazara bile kendi giderdi.” “Biliyorum.” O anda çay bahçesindeki bütün sesler uzaklaştı. Masaların arasından geçen garsonu, yan masada gülen iki kadını, Kocatepe’nin eteğindeki arabaları görüyordum ama hiçbirini duymuyordum. İbrahim Bey elini masanın üzerine koydu. “Ben sizinle evlenmek istiyorum Nazan Hanım. Ama önce şunu bilmenizi isterim. Annenize bakmanız benim için sorun değil. İstersek ona yakın bir ev tutarız, istersek bakımını birlikte düzenleriz. Fakat ağabeyinizin ve annenizin sizin hayatınıza karar vermesine razı olamam.” İlk kez bir erkek bana annemi bırakmamı söylemiyordu. İlk kez biri, anneme bakmanın başka, hayatımı anneme teslim etmenin başka olduğunu söylüyordu. “Ben önce annemle konuşacağım,” dedim. “Konuşun. Ama yalnız konuşmayın. Ağabeyinizin ne yapacağını bilmiyoruz.” Eve döndüğümde Selim salondaydı. Normalde hafta içi gelmezdi. O gün ayakkabılarını çıkarmış, televizyonun karşısına kurulmuştu. Sema da yanındaydı. Önlerinde çay, kuruyemiş, annemin sevdiği kuru incirler vardı. “Neredeydin?” diye sordu Selim. “Dışarıdaydım.” “İbrahim’le mi buluştun?” Cevap vermedim. Sema elindeki inciri bıraktı. “Bak gördün mü Selim, ben sana demedim mi? Kız kendi başına iş çevirmeye başlamış.” Selim ayağa kalktı. “Ben sana o adamların bu eve bir daha gelmeyeceğini söyledim.” “Sen benim hastalığım hakkında yalan söyledin.” “Annemizin iyiliği için söyledim.” “On iki yıl önce de annem Kemal’e aynı yalanı söylemiş.” Selim’in yüzündeki ifade değişti. Önce şaşırdı. Sonra gözlerini kaçırdı. İşte o küçücük hareket bana her şeyi anlattı. “Sen biliyordun,” dedim. “Ne saçmalıyorsun?” “Annemin Kemal’e yalan söylediğini biliyordun.” Sema kocasına baktı. “Selim?” Selim birden sesini yükseltti. “Bu evde herkes aklını mı kaçırdı? Annemiz içeride yatıyor, sen hâlâ evlilik peşindesin!” “Evet,” dedim. “Evlilik peşindeyim. Kırk iki yaşındayım Selim. Evlenmek istiyorum. Bir gün olsun kendi evimde sabah uyanmak istiyorum. Bunun neresi suç?” Selim elini sehpaya vurdu. “Sen gidersen anneme kim bakacak?” “Sen de oğlusun.” “Benim işim var!” “Benim de vardı.” Bunu söylediğimde sustu. Çünkü ikimiz de biliyorduk. Annemin ilk ciddi rahatsızlığında çalıştığım muhasebe bürosundan ayrılmıştım. Selim, “Bir iki ay idare et, sonra bakıcı tutarız,” demişti. O iki ay on iki yıl sürmüştü. Sema ayağa kalktı. “Bizim çocuklarımız var Nazan. Senin ne sorumluluğun var ki?” Yüzüne baktım. “Benim çocuğum olmaması, bütün hayatımın size ait olduğu anlamına gelmiyor.” O sırada annemin odasından ses geldi. “Selim!” Üçümüz de sustuk. “Selim, yanıma gel oğlum!” Ağabeyim bana sertçe baktı, sonra annemin odasına yürüdü. Ben de arkasından gittim. Kapıyı kapatmasına izin vermedim. Annem yatağında yarı doğrulmuştu. Başında beyaz tülbenti, omuzlarında kahverengi hırkası vardı. Beni görünce kaşlarını çattı. “Nazan, sen çık. Oğlumla konuşacağım.” “Bu kez ben de dinleyeceğim anne.” “Ben sana çık dedim.” “On iki yıl önce Kemal’e ne söyledin?” Annemin dudakları aralandı. Selim hemen araya girdi. “Anne, sen kendini yorma.” “Sen sus Selim,” dedim. “Annem cevap versin.” Annem gözlerini üzerimden ayırmadı. Uzun bir sessizlik oldu. Sonra çok sakin bir sesle konuştu. “Söyledim.” Boğazım düğümlendi. “Neden?” “Çünkü sen gidiyordun.” “Evleniyordum anne.” “Beni bırakıyordun.” “Ben seni bırakmıyordum! Aynı şehirde yaşayacaktık. Haftada üç gün gelecektim. Kemal de kabul etmişti.” Annem başını çevirdi. “Erkekler söz verir. Sonra karısını alır götürür.” “Bunu nereden biliyordun?” “Ben yaşadım.” Babamın onu yıllarca yalnız bıraktığını biliyordum. Ama annemin yaşadığı acının neden benim hayatımın cezası olması gerektiğini anlayamıyordum. “Peki dört yıl önce?” dedim. “İstemeye gelecekleri günün öncesinde fenalaştın. Gerçekten hasta mıydın?” Annem sustu. “Anne?” “Biraz tansiyonum çıkmıştı.” “İlaçlarını bilerek almadın mı?” Selim omzumdan tuttu. “Yeter!” Elini ittim. “Dokunma bana.” Annem gözlerini kapattı. “Evet,” dedi. Odanın ortasında kaldım. “Ne?” “O gün tansiyon ilacımı almadım. Biliyordum, telaşlanıp istemeyi erteleyecektin.” Bir insanın on iki yılda içinden yavaş yavaş çalınan hayatını tek bir cümlede geri alamayacağını o an öğrendim. Yatağın kenarına oturdum. “Peki bu sefer? İbrahim Bey’ler gelmeden önceki gece?” Annem cevap vermedi. Selim konuştu. “Ben söyledim. Biraz inlesin, sen yorulursun, misafirlerin karşısına çıkacak hâlin kalmaz sandım. Ama inat ettin.” Başımı çevirdim. “Sen söyledin?” “Evet. Ne olmuş?” Bunu öyle rahat söylemişti ki bir an ağlamayı bile unuttum. “Üçüncü kez beni istemeye gelen aileyi sen kovdun.” “Çünkü annenin bakımını ben üstlenemem!” “Üstlenmek istemiyorsun.” “İstediğin gibi anla!” Annem birden ağlamaya başladı. “Ben yük oldum size. Keşke ölseydim!” Eskiden bu cümleyi duyduğumda hemen yatağına koşardım. Ellerini tutar, “Öyle deme anne,” diye yalvarırdım. O gün yerimden kalkmadım. “Ölmeni istemiyorum anne,” dedim. “Ama yaşamamı da engellemene izin vermeyeceğim.” Selim alayla güldü. “Ne yapacaksın? Çekip gidecek misin? Annemi kapının önüne mi atacaksın?” “Hayır. Bir bakım düzeni kuracağım. Sen de sorumluluğunu alacaksın.” “Bir kuruş vermem!” “Bunu da konuşuruz.” Selim ceketini aldı, kapıya yöneldi. Ama çıkmadan önce dönüp bana baktı. “Bu ev benim üzerime. Unutma. Senin burada hiçbir hakkın yok. Evlenmek istiyorsan çıkarsın. Annem de benim dediğim yere gider.” İlk defa o evi kendi evi diye söylediğini duymuştum. Babamdan kalan, kırk yıldır yaşadığımız evi. “Nasıl senin üzerine?” diye sordum. Selim cevap vermedi. Sema gözlerini yere indirdi. İçime bir şüphe düştü. “Selim. Bu ev nasıl senin üzerine geçti?” Annemin ağlaması kesildi. Ağabeyim anahtarlarını cebinden çıkardı. “Annem devretti.” “Ne zaman?” “Üç yıl önce.” Üç yıl önce annem kalçasını kırmıştı. Hastaneden çıktıktan sonra bir süre ağrı kesicilerle yatmış, geceleri nerede olduğunu bile şaşırmıştı. O dönemde Selim birkaç kez evrak getirmiş, “Hastane işleri, sigorta işleri,” diye imza almıştı. Ben de annemin başında durup kalemi eline vermiştim. “Ben de oradaydım,” dedim. Selim’in yüzü gerildi. “Ne olmuş?” “Evraklarda ne yazdığını bize söylemedin.” “Annem biliyordu.” Annem başını salladı. “Ben evi oğluma verdim. Oğlum bana bakacak diye.” Selim kapının kolunu tuttu. “Bana bıraksaydınız şimdi bunları konuşmuyor olacaktık.” Kapı çarpıldı. Sema arkasından çıktı. Annem yatağında sessizce ağlıyordu. Ben mutfağa geçtim. O akşam çorbasını yine yaptım. Ama ilk kez, annemin yatağının başına oturduğumda ona bir söz vermedim. Ertesi sabah tapu işlemleriyle ilgilenen bir avukata gittim. Yanımda babamın eski veraset belgeleri vardı. Avukat belgeleri inceledi, sonra bana baktı. “Babanız öldüğünde evin mirası annenizle iki çocuk arasında paylaşılıyor. Siz kendi hissenizi devrettiniz mi?” “Hayır.” “Herhangi bir vekâlet verdiniz mi?” “Hatırlamıyorum.”
- “Öyleyse tapu kaydını incelememiz gerekiyor.” O gün öğrendiğim şey, annemin yalanından bile ağır geldi. Ev üç yıl önce Selim’in adına geçmişti. Sadece annemin hissesi değil. Benim hissem de. Tapuda benim adıma düzenlenmiş bir vekâlet kullanılmıştı. Vekâletin düzenlenme tarihini görünce ellerim titredi. Çünkü o tarihte ben hastanedeydim. Annemin ameliyatından sonra enfeksiyon gelişmişti. Günlerce refakatçi koltuğunda uyumuş, yemek yemeyi unutmuş, doktorların söylediklerini küçük bir deftere yazmıştım. Selim o gün bana bir dosya getirmişti. “Birkaç kâğıt imzala, hastane işleri uzamasın,” demişti. İmzalamıştım. Avukat, “Bu belgeyi ayrıntılı incelememiz lazım,” dedi. “Buradaki noter kayıtlarını isteyeceğiz. İmzanızın ve işlemin nasıl alındığını araştıracağız.” “Peki evimi geri alabilir miyim?” “İşlemin nasıl yapıldığına bağlı. Ama önce delilleri toplayacağız.” Dışarı çıktığımda ağlamak yerine telefonumu çıkardım. Selim’i aradım. “Ağabey, yarın avukatımla tapu meselesini görüşeceğiz. Sen de gel.” Uzun süre sessiz kaldı. Sonra güldü. “Avukat mı tuttun sen?” “Evet.” “Parayı nereden buldun?” “Biriktirdiğim altınları bozdurdum.” “Annemin altınlarını mı?” “Hayır Selim. Babamın bana taktığı iki bileziği. Senin elimden alamadığın son şeyi.” Telefonu kapattım. O akşam eve geldiğimde annemin odası boştu. Yatak düzeltilmişti. Komodinin üzerindeki ilaç kutuları yoktu. Dolabın kapısı açıktı. Selim annemi götürmüştü. Masada bir kâğıt vardı. Annem artık bizimle kalacak. Sen de git, istediğin adamla evlen. Evi ay sonuna kadar boşalt. İlk anda rahatladığımı sandım. Sonra annemin sabah ilaçlarını düşündüm. Şekerini, tansiyonunu, gece iki saatte bir çevrilmesi gerektiğini. Sema’nın annemin odasına bile girmediğini hatırladım. Selim’i aradım. Açmadı. Sema’yı aradım. “Anneniz bizde,” dedi. “Ama bundan sonra işimize karışmayın.” “Annemle konuşmak istiyorum.” “Uyuyor.” “Sema, ilaçlarını verdiniz mi?” Telefon kapandı. Ertesi gün Selim’in evine gittim. Kapıyı Sema açtı. Üzerinde şık bir elbise vardı, saçlarını yaptırmıştı. “Ne istiyorsun?” “Annemi görmek istiyorum.” “Selim istemiyor.” “Annem yetmiş dört yaşında. Onunla görüşmek için senden izin almayacağım.” Seslerimizi duyan annem içeriden seslendi. “Nazan!” Sema kapıyı kapatmaya çalıştı ama annem yeniden bağırdı. “Kızım, gel!” İçeri girdim. Annem misafir odasında, açılmış bir çekyatın üzerinde yatıyordu. Altına ince bir battaniye serilmişti. Yastığı yüksekti. Su bardağı sehpanın üzerindeydi ama uzanabileceği yerde değildi. Beni görünce ağladı. “Kızım, beni eve götür.” Yanına oturdum. “Ne oldu anne?” “Burada duramıyorum.” “Neden?” “Gece seslendim. Kimse gelmedi. Sabah Sema, ‘Ben senin hizmetçin değilim,’ dedi.” Sema kapıdan bağırdı. “Ben iki çocuk büyütüyorum! Herkes kendi annesine baksın!” Annem titreyen eliyle bileğimi tuttu. “Beni bırakma.” Bu kez elini hemen tutmadım. “Anne,” dedim, “beni Kemal’den ayırırken bir gün Selim’in evinde yatacağını düşündün mü?” Yüzünü çevirdi. “Düşünmedim.” “Benim de kendi evimde bir çocuğum olabileceğini düşündün mü?” Ağlamaya başladı. “Affet beni.” “Affetmek kolay değil anne.” “Biliyorum.” “Sen beni yanında tutmak için yalan söyledin. Selim de senin korkunu kullandı. Sonunda ikiniz de beni bir insan olarak görmediniz.” Annem başını kaldırdı. “Ben seni seviyorum kızım.” “Biliyorum. Ama sevdiğin bir insanın hayatını çalmaya hakkın yok.” O sırada Selim geldi. Beni görünce kapının önünde durdu. “Ne işin var burada?” “Annemi görmeye geldim.” “Al götür o zaman! Bir gecede bütün evin düzeni bozuldu.” Sema hemen atıldı. “Bir gece değil, iki gece! Bütün gece çağırıyor.” Selim anneme döndü. “Bana bak anne, madem Nazan’ı istiyorsun, onunla gidersin. Ama bir daha bu eve dönmek yok.” Annemin yüzü bembeyaz oldu. Ben ayağa kalktım. “Selim, annemi kullanarak bana baskı yapmayı bırak.” “Sen de her şeye karışmayı bırak. Evimi istiyormuşsun!” “Ben kendi hakkımı istiyorum.” “İstediğin kadar dava aç.” “Vekâletin nasıl düzenlendiğini de araştırıyoruz.” Bu cümleyi duyunca sustu. Sema ona baktı. “Ne vekâleti?” Selim dişlerini sıktı. “Sen karışma.” Sema ilk kez kocasından korkmuş gibi geri çekildi. Ben annemin çantasını hazırladım. İlaçlarını topladım. Doktoruyla görüşüp güvenli şekilde nakledilmesini ayarladım. Annemi eve götürdüm ama aynı hayatı yeniden başlatmadım. İlk işim bir sosyal hizmet uzmanıyla görüşmek oldu. Annemin bakım ihtiyacını değerlendirdik. Gündüz için bakım desteği ayarladım. Gece bakımının nasıl karşılanacağını planladık. Selim masrafı paylaşmayı reddetti. Avukatım, annemin gelirini, ihtiyaçlarını ve çocuklarının bakım yükümlülüğünü değerlendirmek için hukuki başvuruda bulunabileceğimizi anlattı. Bu kez onun tehditlerinden korkmadım. İbrahim Bey bütün bunların arasında beni sıkıştırmadı. Her akşam aradı. “Bugün nasılsınız?” diye sordu. İlk gün “İyiyim,” dedim. İkinci gün yine “İyiyim,” dedim. Üçüncü gün ağladım. “Çok yoruldum İbrahim Bey.” “Biliyorum.” “Ben evlenirsem annem ne olacak?” “Onun bakımını düzenleyebiliriz. Ama bunu yalnız sizin fedakârlığınızın üzerine kurmayacağız.” Bir hafta sonra beni Kemal’le görüştürmeyi teklif etti. Önce istemedim. Sonra düşündüm. On iki yıl önce bir açıklama bile almadan terk edilmiş bir kadının içinde kalan o soruyu artık taşımak istemiyordum. Kemal bir pastaneye geldi. Saçları ağarmıştı. Gözlük takıyordu. Beni görünce ayağa kalktı. “Nazan.” “Merhaba Kemal.” Karşımda oturdu. Uzun süre ellerine baktı. “Ben senden özür dilemeye geldim,” dedi. “On iki yıl geciktin.” “Biliyorum.” “Neden bana sormadın?” “Annen ağladı. Hastalığını sakladığını, çocuk sahibi olmanın tehlikeli olacağını söyledi. Seni sevdiğim için korktum. Ama doğruluğunu araştırmadım. Korkaklık ettim.” “Beni sevdiğin için değil,” dedim. “Kendini düşündüğün için kaçtın.” Başını eğdi. “Haklısın.” “Ben seni bekledim Kemal. Aylarca. Bir gün kapı çalacak sandım.” Gözleri doldu. “Biliyorum.” “Bilmiyorsun. Çünkü o ayların içinde sen yoktun.” Çantasından küçük bir zarf çıkardı. “Bunlar düğün için seçtiğimiz fotoğraflar. Saklamıştım.” Zarfı açmadım. “Bende kalsın istemiyorum,” dedim. “Geçmişi tekrar yaşamak istemiyorum.” Kemal zarfı geri koydu. “Mutlu ol Nazan. Bunu gerçekten istiyorum.” “Ben de artık mutlu olmak istiyorum.” Pastaneden çıktığımda ilk kez Kemal’i değil, yıllardır onun gidişinden dolayı kendini suçlayan genç kızı düşündüm. Keşke ona sarılabilseydim. Keşke kulağına, “Senin hiçbir hastalığın yoktu, hiçbir eksiğin yoktu,” diyebilseydim. Ama o kızın yerine şimdi ben vardım. Ve kendime söyleyebilirdim. Tapu meselesi aylar sürdü. Noter kayıtları, imzalar, hastane belgeleri incelendi. Vekâlet işleminin yapılma biçimiyle ilgili ciddi uyuşmazlıklar ortaya çıktı. Benim imzaladığımı sandığım hastane evraklarının arasında, niteliği bana açıklanmamış bir vekâlet işlemi bulunduğuna ilişkin deliller dosyaya girdi. Selim önce her şeyi inkâr etti. Sonra avukatının yanında, “Kardeşim zaten evlenmeyecekti. Anneme bakan oydu, evin işleri karışmasın diye yaptık,” dedi. Avukatım ona tek bir soru sordu. “Bir insanın evlenmeyeceğine siz nasıl karar verdiniz?” Selim cevap veremedi. Dava devam ederken annem de ifade verdi. O gün mahkemeye tekerlekli sandalyeyle götürüldü. Yanına oturdum. Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmişti. Hâkim sorularını sorduğunda uzun süre sustu. Sonra ağlayarak konuştu. “Ben kızımı yanımda tutmak istedim. Oğlum da bana bakacağını söyledi. Ama ben kızımın hakkının onun elinden alınmasına razı değildim.” Selim arka sıradan öfkeyle kalkacak oldu. Avukatı kolundan tuttu. Annem devam etti. “Kızım bana on iki yıl baktı. Ben ona teşekkür edeceğime evlenmesine engel oldum. Kemal’e yalan söyledim. Sonra başka istemelerde de gitmesin diye hastalığımı kullandım. Oğlum da benim korkumdan faydalandı.” O gün ilk kez annemin ağlaması beni susturmak için değildi. İlk kez gerçeği söylemek için ağlıyordu. Yargılama sonunda, hakkımın devrine dayanak yapılan işlem geçersiz bulundu ve tapudaki payımın adıma tesciline karar verildi. Karar kesinleştiğinde evdeki hakkımı geri almıştım. Selim annemin bakım giderleri konusunda da artık bütün yükü bana bırakıp gidemeyeceğini anladı. Hukuki süreçten sonra belirlenen katkısını ödemeye başladı. Ama benim için asıl önemli olan para değildi. Bir akşam annemin yatağını toplarken başucundaki çekmeceden eski bir mendil çıkardı. Mendilin içinde iki küçük altın küpe vardı. “Bunları baban senin için almıştı,” dedi. “Düğününde takacaktım.” Küpelere baktım. “On iki yıl önce de düğünüm olacaktı anne.” “Biliyorum.” “Niye takmadın?” Annem ağlamadı bu kez. Sadece yüzüme baktı. “Çünkü senin gitmenden korktum. Korkumu sevgim sandım.” Küçük küpeleri avucuma bıraktı. “Bunlar senin. Ama bundan sonra ne yapacağına da yalnız sen karar vereceksin.” O gece annemin odasından çıkarken arkamdan seslendi. “Nazan.” Döndüm. “İbrahim iyi adama benziyor.” Gülümsedim. “Öyle anne.” “Onu kaybetme. Benim yüzümden bir daha kimseyi kaybetme.” Altı ay sonra İbrahim Bey’le nikâh kıydık. Büyük bir düğün istemedim. Kocatepe’ye yakın küçük bir nikâh salonunda aileden birkaç kişi ve arkadaşlarımız vardı. Annem tekerlekli sandalyede ön sırada oturuyordu. Üzerine açık mavi bir elbise giydirmiştim. Saçlarını taramış, babamdan kalan inci tokasını takmıştım. Selim gelmedi. Sema da gelmedi. Gelmedikleri için üzülmedim. Nikâh memuru bana sordu. “Nazan Hanım, İbrahim Bey’i eş olarak kabul ediyor musunuz?” Bir an anneme baktım. Sonra İbrahim’e. “Evet,” dedim. Hayatımda ilk kez bu kelimeyi söylerken kimsenin yüzüne bakıp izin beklemedim. Nikâhtan sonra annemi evine götürdük. Artık gündüzleri düzenli bakım desteği alıyordu. Ben de her gün uğruyor, doktor kontrollerini ve ihtiyaçlarını takip ediyordum. İbrahim de bazen benimle geliyordu. Annemin bakımını bırakmamıştım. Ama hayatımı bakımın içinde kaybetmekten vazgeçmiştim. Evliliğimizin üçüncü ayında bir pazar sabahı İbrahim kahvaltı hazırlarken telefonum çaldı. Selim’di. Aylar sonra ilk kez arıyordu. Açtım. “Nazan,” dedi. “Annemle konuşmam lazım. Telefonumu açmıyor.” “Niye?” “Geçen hafta yanına gittim. Bana çok kızgın.” “Ne söyledin?” “Bana, ‘Kardeşinin hayatını çaldın, hiç utanmadın mı?’ dedi.” Sessiz kaldım. Selim devam etti. “Ben annemin beni affetmesini istiyorum.” “Bunu annemle konuşman gerekiyor.” “Sen konuşsan?” Eskiden olsa hemen araya girerdim. Herkesi barıştırmak, herkesin yükünü taşımak bana düşerdi. Bu kez yapmadım. “Hayır Selim. Annemle ilişkin senin sorumluluğun. Ben artık sizin aranızda durmayacağım.” “Nazan, sen benim kardeşimsin.” “Evet,” dedim. “Ama kardeşin olmak, hayatımı sana vermek demek değil.” Telefonu kapattım. İbrahim mutfaktan seslendi. “Çay hazır. Yumurtayı nasıl istersin?” Pencerenin önüne gittim. Ankara’nın sabah güneşi karşı apartmanın duvarına vuruyordu. Sokaktan simitçinin sesi geliyordu. Bir kadın küçük kızının elinden tutmuş yürüyordu. O manzaraya uzun uzun baktım. Sonra mutfağa geçtim. “Az pişmiş olsun,” dedim. İbrahim gülümsedi. “Peki hanımefendi.” Masaya oturduk. Kahvaltı ederken birden güldüm. “Neye gülüyorsun?” diye sordu. “Bir şey hatırladım.” “Neyi?” “Beni istemeye geldiğiniz günü. Ağabeyim kahvesini bırakıp sara hastası olduğumu söylemişti.” İbrahim başını salladı. “Hatırlıyorum.” “Herkes kahvesini bitirmeden kalkmıştı.” “Ben de kalkmıştım.” “Ama sen geri geldin.” İbrahim elimi tuttu. “Çünkü seni dinlemek istedim.” O anda gözlerim doldu. On iki yıl boyunca birilerinin benim hakkımda söylediklerine inanılmıştı. Hastalığım olduğuna, evlenemeyeceğime, anneme bakmak zorunda olduğuma, kendi hayatımı kuramayacağıma. Kimse bana sormamıştı. İbrahim sormuştu. Ve sonunda ben de kendime sormuştum: Nazan, sen nasıl bir hayat istiyorsun? Cevabını bulmam kırk iki yılımı almıştı. Ama o pazar sabahı masamda sıcak çayım, yanımda eşim, önümde kendime ait bir gün vardı. Bir ay sonra anneme uğradığımda eski kahve takımını çıkarmıştı. On iki yıl önce Kemal’e kahve yaptığım fincanlar. Dört yıl önce istemeye gelecek aile için hazırladığım fincanlar. Selim’in o son gün kahvesini bırakıp yalan söylediği fincanlar. Annem onları tepsiye dizmişti. “Bunları al kızım,” dedi. “Yeni evinde kullanırsın.” Fincanlardan birini elime aldım. Kenarı hafif çatlamıştı. “Anne,” dedim, “ben bunları istemiyorum.” Şaşırdı. “Neden?” “Çünkü bunlarla hep başkalarının kararlarını dinledim.” Fincanı yerine bıraktım. “Ben kendi evime yeni fincanlar aldım.” Annem uzun süre yüzüme baktı. Sonra başını salladı. “Haklısın kızım.” O gün eve dönerken bir dükkândan geçtim. Vitrinde altı kişilik sade, beyaz bir kahve takımı vardı. Fincanların kenarında ince mavi çiçekler işlenmişti. İçeri girdim ve takımı aldım. Akşam İbrahim’le kahve içtik. Benim fincanımın köpüğü biraz taşmıştı. İbrahim’inki az şekerliydi. Karşımda oturup kahvesini yudumlarken bana baktı. “Ne düşünüyorsun?” Gülümsedim. “Artık kahvemi kimse yarım bırakıp gitmesin diye dua etmiyorum,” dedim. “Niye?” “Çünkü biri giderse, ben yine burada olacağım.” İbrahim fincanını masaya bıraktı, elimi tuttu. “Ben de burada olmak istiyorum.” O gece kahvelerimizi son damlasına kadar içtik. Annem beni kaybetmemek için on iki yılımı çalmıştı. Ağabeyim beni evde tutmak için üç kez yalan söylemişti. Ama sonunda ikisini de kurtarmak uğruna kendimden vazgeçmeyi bıraktım. Çünkü insan annesini sevebilir, kardeşini affedebilir, ailesine sahip çıkabilir. Ama bunların hiçbirini yapabilmek için kendi hayatından vazgeçmek zorunda değildir. Ve ben bunu öğrendiğim gün, kırk iki yaşında yeniden doğdum.


