DOLAR
Alış: 50.36
Satış: 50.56
EURO
Alış: 55.25
Satış: 55.48
GBP
Alış: 65.89
Satış: 66.37
Beni istemeye gelen ailenin önünde ağabeyim kahvesini bırakıp ‘Kardeşim sara hastası, sonra duymadık demeyin’ dedi
Bölüm 2
İbrahim Bey’in yüzüne baktım. Söylediği cümleyi duymuştum ama aklım kabul etmiyordu.
“Annem mi?”
Başını salladı.
“Kemal bana her şeyi anlattı. Düğünden bir hafta önce anneniz onu eve çağırmış. Siz çarşıdaymışsınız. ‘Kızımın hastalığını sizden saklayamam,’ demiş. Kemal doktor raporu istemiş. Anneniz de ‘Nazan öğrenirse kendini öldürür, sakın ona söyleme,’ diye ağlamış.”
Bardağı elimden bıraktım. Çay tabağa taştı.
“Peki neden bana sormamış?”
İbrahim Bey gözlüklerini çıkardı.
“Bunu ben de sordum. ‘Yirmi altı yaşındaydım, korktum,’ dedi. ‘Şimdi olsa gider kendisine sorardım.’”
On iki yıl.
On iki yıl boyunca Kemal’in beni sevmediğine inanmıştım. Düğün davetiyelerimizi sobada yakmış, gelinliğimi komşunun kızına vermiştim. Her bayram annem başımı okşayıp “Kısmetin böyleymiş kızım,” derdi.
Meğer kısmetimin başına oturan kendisiymiş.
“Bir şey daha var,” dedi İbrahim Bey.
Başımı kaldırdım.
“Kemal’e söylemiş anneniz. ‘Nazan evlenirse benim bu evde hakkım kalmaz. Oğlum beni huzurevine verecek.’”
“Annem o zaman yürüyordu,” dedim. “Pazara bile kendi giderdi.”
“Biliyorum.”
O anda çay bahçesindeki bütün sesler uzaklaştı. Masaların arasından geçen garsonu, yan masada gülen iki kadını, Kocatepe’nin eteğindeki arabaları görüyordum ama hiçbirini duymuyordum.
İbrahim Bey elini masanın üzerine koydu.
“Ben sizinle evlenmek istiyorum Nazan Hanım. Ama önce şunu bilmenizi isterim. Annenize bakmanız benim için sorun değil. İstersek ona yakın bir ev tutarız, istersek bakımını birlikte düzenleriz. Fakat ağabeyinizin ve annenizin sizin hayatınıza karar vermesine razı olamam.”
İlk kez bir erkek bana annemi bırakmamı söylemiyordu.
İlk kez biri, anneme bakmanın başka, hayatımı anneme teslim etmenin başka olduğunu söylüyordu.
“Ben önce annemle konuşacağım,” dedim.
“Konuşun. Ama yalnız konuşmayın. Ağabeyinizin ne yapacağını bilmiyoruz.”
Eve döndüğümde Selim salondaydı.
Normalde hafta içi gelmezdi. O gün ayakkabılarını çıkarmış, televizyonun karşısına kurulmuştu. Sema da yanındaydı. Önlerinde çay, kuruyemiş, annemin sevdiği kuru incirler vardı.
“Neredeydin?” diye sordu Selim.
“Dışarıdaydım.”
“İbrahim’le mi buluştun?”
Cevap vermedim.
Sema elindeki inciri bıraktı.
“Bak gördün mü Selim, ben sana demedim mi? Kız kendi başına iş çevirmeye başlamış.”
Selim ayağa kalktı.
“Ben sana o adamların bu eve bir daha gelmeyeceğini söyledim.”
“Sen benim hastalığım hakkında yalan söyledin.”
“Annemizin iyiliği için söyledim.”
“On iki yıl önce de annem Kemal’e aynı yalanı söylemiş.”
Selim’in yüzündeki ifade değişti.
Önce şaşırdı. Sonra gözlerini kaçırdı.
İşte o küçücük hareket bana her şeyi anlattı.
“Sen biliyordun,” dedim.
“Ne saçmalıyorsun?”
“Annemin Kemal’e yalan söylediğini biliyordun.”
Sema kocasına baktı.
“Selim?”
Selim birden sesini yükseltti.
“Bu evde herkes aklını mı kaçırdı? Annemiz içeride yatıyor, sen hâlâ evlilik peşindesin!”
“Evet,” dedim. “Evlilik peşindeyim. Kırk iki yaşındayım Selim. Evlenmek istiyorum. Bir gün olsun kendi evimde sabah uyanmak istiyorum. Bunun neresi suç?”
Selim elini sehpaya vurdu.
“Sen gidersen anneme kim bakacak?”
“Sen de oğlusun.”
“Benim işim var!”
“Benim de vardı.”
Bunu söylediğimde sustu.
Çünkü ikimiz de biliyorduk.
Annemin ilk ciddi rahatsızlığında çalıştığım muhasebe bürosundan ayrılmıştım. Selim, “Bir iki ay idare et, sonra bakıcı tutarız,” demişti.
O iki ay on iki yıl sürmüştü.
Sema ayağa kalktı.
“Bizim çocuklarımız var Nazan. Senin ne sorumluluğun var ki?”
Yüzüne baktım.
“Benim çocuğum olmaması, bütün hayatımın size ait olduğu anlamına gelmiyor.”
O sırada annemin odasından ses geldi.
“Selim!”
Üçümüz de sustuk.
“Selim, yanıma gel oğlum!”
Ağabeyim bana sertçe baktı, sonra annemin odasına yürüdü.
Ben de arkasından gittim.
Kapıyı kapatmasına izin vermedim.
Annem yatağında yarı doğrulmuştu. Başında beyaz tülbenti, omuzlarında kahverengi hırkası vardı. Beni görünce kaşlarını çattı.
“Nazan, sen çık. Oğlumla konuşacağım.”
“Bu kez ben de dinleyeceğim anne.”
“Ben sana çık dedim.”
“On iki yıl önce Kemal’e ne söyledin?”
Annemin dudakları aralandı.
Selim hemen araya girdi.
“Anne, sen kendini yorma.”
“Sen sus Selim,” dedim. “Annem cevap versin.”
Annem gözlerini üzerimden ayırmadı.
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra çok sakin bir sesle konuştu.
“Söyledim.”
Boğazım düğümlendi.
“Neden?”
“Çünkü sen gidiyordun.”
“Evleniyordum anne.”
“Beni bırakıyordun.”
“Ben seni bırakmıyordum! Aynı şehirde yaşayacaktık. Haftada üç gün gelecektim. Kemal de kabul etmişti.”
Annem başını çevirdi.
“Erkekler söz verir. Sonra karısını alır götürür.”
“Bunu nereden biliyordun?”
“Ben yaşadım.”
Babamın onu yıllarca yalnız bıraktığını biliyordum. Ama annemin yaşadığı acının neden benim hayatımın cezası olması gerektiğini anlayamıyordum.
“Peki dört yıl önce?” dedim. “İstemeye gelecekleri günün öncesinde fenalaştın. Gerçekten hasta mıydın?”
Annem sustu.
“Anne?”
“Biraz tansiyonum çıkmıştı.”
“İlaçlarını bilerek almadın mı?”
Selim omzumdan tuttu.
“Yeter!”
Elini ittim.
“Dokunma bana.”
Annem gözlerini kapattı.
“Evet,” dedi.
Odanın ortasında kaldım.
“Ne?”
“O gün tansiyon ilacımı almadım. Biliyordum, telaşlanıp istemeyi erteleyecektin.”
Bir insanın on iki yılda içinden yavaş yavaş çalınan hayatını tek bir cümlede geri alamayacağını o an öğrendim.
Yatağın kenarına oturdum.
“Peki bu sefer? İbrahim Bey’ler gelmeden önceki gece?”
Annem cevap vermedi.
Selim konuştu.
“Ben söyledim. Biraz inlesin, sen yorulursun, misafirlerin karşısına çıkacak hâlin kalmaz sandım. Ama inat ettin.”
Başımı çevirdim.
“Sen söyledin?”
“Evet. Ne olmuş?”
Bunu öyle rahat söylemişti ki bir an ağlamayı bile unuttum.
“Üçüncü kez beni istemeye gelen aileyi sen kovdun.”
“Çünkü annenin bakımını ben üstlenemem!”
“Üstlenmek istemiyorsun.”
“İstediğin gibi anla!”
Annem birden ağlamaya başladı.
“Ben yük oldum size. Keşke ölseydim!”
Eskiden bu cümleyi duyduğumda hemen yatağına koşardım. Ellerini tutar, “Öyle deme anne,” diye yalvarırdım.
O gün yerimden kalkmadım.
“Ölmeni istemiyorum anne,” dedim. “Ama yaşamamı da engellemene izin vermeyeceğim.”
Selim alayla güldü.
“Ne yapacaksın? Çekip gidecek misin? Annemi kapının önüne mi atacaksın?”
“Hayır. Bir bakım düzeni kuracağım. Sen de sorumluluğunu alacaksın.”
“Bir kuruş vermem!”
“Bunu da konuşuruz.”
Selim ceketini aldı, kapıya yöneldi. Ama çıkmadan önce dönüp bana baktı.
“Bu ev benim üzerime. Unutma. Senin burada hiçbir hakkın yok. Evlenmek istiyorsan çıkarsın. Annem de benim dediğim yere gider.”
İlk defa o evi kendi evi diye söylediğini duymuştum.
Babamdan kalan, kırk yıldır yaşadığımız evi.
“Nasıl senin üzerine?” diye sordum.
Selim cevap vermedi.
Sema gözlerini yere indirdi.
İçime bir şüphe düştü.
“Selim. Bu ev nasıl senin üzerine geçti?”
Annemin ağlaması kesildi.
Ağabeyim anahtarlarını cebinden çıkardı.
“Annem devretti.”
“Ne zaman?”
“Üç yıl önce.”
Üç yıl önce annem kalçasını kırmıştı. Hastaneden çıktıktan sonra bir süre ağrı kesicilerle yatmış, geceleri nerede olduğunu bile şaşırmıştı. O dönemde Selim birkaç kez evrak getirmiş, “Hastane işleri, sigorta işleri,” diye imza almıştı.
Ben de annemin başında durup kalemi eline vermiştim.
“Ben de oradaydım,” dedim.
Selim’in yüzü gerildi.
“Ne olmuş?”
“Evraklarda ne yazdığını bize söylemedin.”
“Annem biliyordu.”
Annem başını salladı.
“Ben evi oğluma verdim. Oğlum bana bakacak diye.”
Selim kapının kolunu tuttu.
“Bana bıraksaydınız şimdi bunları konuşmuyor olacaktık.”
Kapı çarpıldı.
Sema arkasından çıktı.
Annem yatağında sessizce ağlıyordu.
Ben mutfağa geçtim.
O akşam çorbasını yine yaptım.
Ama ilk kez, annemin yatağının başına oturduğumda ona bir söz vermedim.
Ertesi sabah tapu işlemleriyle ilgilenen bir avukata gittim.
Yanımda babamın eski veraset belgeleri vardı. Avukat belgeleri inceledi, sonra bana baktı.
“Babanız öldüğünde evin mirası annenizle iki çocuk arasında paylaşılıyor. Siz kendi hissenizi devrettiniz mi?”
“Hayır.”
“Herhangi bir vekâlet verdiniz mi?”
“Hatırlamıyorum.”
Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.
Diğer Galeriler
-
Türkiye’de yaşanan bir olay
-
Son Günlerini Yaşayan Hastamla Evlendim; Ardından Gelen Kutu Her Şeyi Değiştirdi
-
Adam Köyün Hocasına Dert Yanmış:
-
Bekir Bozdağ Yeni Görevine Başladı
-
Kızım, ağabeyinin kendisine dokunduğunu söyledi. Ona inandım. Kocamın oğlumuzu dövmesine izin verdim ve onu evden kovdum. İki yıl sonra kızım bir kaza geçirdi ve ölümle pençeleşiyordu. Doktorlar onu kurtarabilecek tek şeyin ağabeyinin böbreği olduğunu söylediler.
-
Düğün gecemde kaynanam yatağımızın ayakucuna bir döşek serdi: ‘Ben de burada yatacağım.’ Kocam itiraz etmedi.
