DOLAR
Alış: 50.34
Satış: 50.54
EURO
Alış: 55.31
Satış: 55.54
GBP
Alış: 66.10
Satış: 66.60
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
19.11.2026
Kayısı Bahçesinde Kırılan Zincirler: Yürüyen Adamın Sırrı
- “Ağabeyim gidince sen kalacaksın.” Annemin sesi bu odanın loşluğunda, dışarıda esen gece rüzgârından bile daha soğuk yankılandı. Yatağın altından çıkardığım sırt çantası elimde, fermuarı yarı açık halde öylece kaldım. İçindeki para tomarı ve Malatya–İstanbul otobüs bileti avuçlarımı yakıyordu sanki. “Sen ne diyorsun anne?” dedim, sesimin titremesini bastırmaya çalışarak. “On yıl boyunca beni bu eve hapsettin. Okulumu yarım bıraktırdın. Şimdi de kalkmış, yürüyebilen ağabeyim İstanbul’a kaçacak diye bana ‘sen kalacaksın’ diyorsun! Neden? Onu kim yıkayacak diye mi?” Annem kapı pervazına yaslandı, gece entarisinin eteklerini iki parmağıyla sıktı. Yüzünde ne suçluluk vardı ne de pişmanlık; sadece yıllardır o evde kurulmuş, tıkır tıkır işleyen bir düzenin bozulmasından duyduğu o sinsi huzursuzluk okunuyordu. “Fatih benim oğlum,” dedi düz bir sesle. “O kaza olduğunda senin yüzünden oldu. Bunu hiç unutmadım, unutmayacağım da. Sen ona borçlusun Gülşen. O evden çıkıp kendi hayatına gidemezsin.” Yatağın kenarındaki Fatih horlamayı kesti. Gözlerini kırpıştırarak açtı, önce bana, sonra kapıdaki anneme baktı. Bir anlık bocalama yaşadı; ama yıllardır oynadığı o “çaresiz hasta” rolünün ağırlığıyla hemen gözlerini kaçırıp yorganı çenesine kadar çekti. “Yalan…” diye fısıldadım, gözlerim dolmuştu ama gözyaşlarımı silecek vaktim yoktu. “İkiniz de yalan söylüyorsunuz. Bacaklarındaki kaslar sertti. Gece pencerenin önünde sigara içerken gördüm seni. Un serptim kapının önüne, ayak izlerin duruyordu.” Fatih başını yastığa gömdü, tek kelime etmedi. Çünkü konuşursa bütün o on yıllık tiyatro çökecekti. Annem ise öne doğru bir adım attı. “Bileti ve parayı yerine koy,” dedi sertçe. “Sabah olunca hiç kimse hiçbir şey duymamış gibi davranacak. Cem’i de bir daha aklından çıkarma. O öğretmen bozuntusu senin bu yükü taşıyacağını sanıyor ama ilk zorlukta kaçıp gider.” Sırt çantasını yatağın altına itmedim. Kucağımda sıkıca tuttum. “Hayır anne,” dedim. İlk defa sesim bu kadar net çıkıyordu. “Bu yük benim değil. On yıl boyunca ben onun bacakları, elleri, gözleri oldum. Oysa o yürüyebiliyormuş! Hem de yıllardır! Sen de bunu biliyordun. Benim gençliğimi, geleceğimi, hayallerimi bir yalanın üzerine kurban ettiniz.” Annem öfkeyle üzerime yürümek istedi ama ben geriye çekilmedim. O gece o evde ilk kez korkmadım. Çünkü insan gerçeği eline aldığında, en büyük yalan bile küçülür. Cuma günü geldiğinde evin içinde gergin bir sessizlik vardı. Annem mutfakta bana tek kelime etmiyor, önlüğünün cebindeki anahtarı sıkı sıkıya tutuyordu. Telefonum hâlâ kilitliydi. Ama ben kararımı çoktan vermiştim. Akşam saat sekiz sularında annem bahçeye, kayısı kasalarının yanına indi. Fırsatı kaçırmadım. Mutfaktaki çekmecenin kilitli olduğunu biliyordum ama yedek anahtarın duvar saatinin arkasındaki çiviye asıldığını da on yıl boyunca evi temizlerken öğrenmiştim. Elimi uzattım, anahtarı aldım, çekmeceyi açtım ve telefonumu kaptım. Bahçeye çıkmadım. Doğrudan kapıya yöneldim. Tam o sırada sokaktan tanıdık bir araba sesi duyuldu. Cem gelmişti. Tek başına değil, yanında babası ve amcasıyla. Kapıyı açtım. Cem beni görünce derin bir nefes aldı, gözlerinde özlem ve endişe vardı. “Gülşen,” dedi yavaşça. “Konuşmamız lazım.” “İçeri girmeyelim,” dedim, ayakkabılarımı hızla giyerken. “Bahçede, herkesin önünde konuşalım. Annem de duysun.” Annem bahçe kapısından çıkıp yanımıza geldi. Yüzü kıpkırmızıydı. “Sen ne hakla…” diye başlayacaktı ki, elimi kaldırdım.
- “Bitti anne,” dedim. “Artık senin sözün geçmiyor. Fatih’in biletini ve kayısıların parasını gördüm. O yürüyor anne. On yıldır yürüyor. Ve bu gece saat on birde Malatya’dan İstanbul’a kaçıyor.” Cem’in babası şaşkınlıkla ağabeyime, ardından anneme baktı. Tam o sırada evin arka kapısından çıkan Fatih, elinde sırt çantasıyla bahçeye yönelmişti. Bizi görünce durdu, yüzü kireç gibi oldu. “Fatih?” dedi Cem’in amcası. “Sen… ayakta mısın?” Fatih donup kaldı. Ne kaçabiliyordu ne de oturabiliyordu. Yıllardır sakladığı o yalan, bir akşamüstü güneşinin altında, kayısı ağaçlarının gölgesinde paramparça olmuştu. Annem çığlık atarak Fatih’e döndü. “Niye çıktın dışarı? Çekmecedeki parayı niye almadın, niye bekledin?” Çünkü Fatih de yorulmuştu. Yıllarca o tekerlekli sandalyede hapsolmak, kardeşinin gençliğini çalmak onu da içten içe tüketmişti. Başını öne eğdi, sırt çantasını yere bıraktı. “Yeter artık anne,” dedi, sesi ilk defa bir erkek gibi, gür ve net çıkmıştı. “Ben de bıktım bu yalandan. Gülşen haklı. Ben yürüyebiliyorum. Ama sen beni hiç bırakmadın.” O an bahçedeki rüzgâr durdu sanki. Cem bana baktı, elini uzattı. “Gidelim mi?” dedi usulca. Cebimdeki otobüs biletine baktım. Malatya–İstanbul. Saat on bir. Tek kişilikti ama artık tek başıma binmeyecektim. Cem’in elini tuttum. “Gidelim,” dedim. Anneme son bir kez baktım. Hâlâ kapının eşiğinde duruyordu, elinde önlüğünün bağıyla. Onunla vedalaşmadım. Çünkü bazı vedalar sözcüklerle değil, arkanızda bıraktığınız kapılarla yapılır. Kayısı bahçesinin kokusunu ciğerlerime derin bir nefesle çektim, kolumdaki o eski yara izine dokundum ve yeni hayatıma doğru ilk adımımı attım.
Benzer Galeriler
-
Babaannem ağlıyordu, elleriyle yüzünü kapatmaya çalışıyordu. Selin bir adım daha yaklaştı, elini havaya kaldırdı.
-
Kilitli Kilerdeki Sessizlik Neydi
-
Kırk Yıllık Çeyiz Sandığının Sırrı
-
Çeyiz Sandığındaki Üç Burma Bilezik: On Beş Yıllık Suskunluğun Ardındaki Gerçek
-
Kayısı Bahçesinde Kırılan Zincirler: Yürüyen Adamın Sırrı
-
Kocam bir gece eve genç bir kadın getirdi, ona yatak odamızı verdi; beni misafir odasına yolladı ve sabah onun kahvaltısını hazırlamamı istedi. Bütün apartman ‘metres’ dedi.


