DOLAR
Alış: 50.34
Satış: 50.54
EURO
Alış: 55.31
Satış: 55.54
GBP
Alış: 66.10
Satış: 66.60
Dayımın düğününde teyzem boynuma sarılıp ağladı: “Ameliyatın nasıl geçti kızım? Paranın yarısını ben gönderdim.” Ben hiç ameliyat olmadım.
Bölüm 2
İlker elini uzatmış, mutfağın ortasında bekliyordu.
“Hadi Nergis,” dedi. “Eve gidelim.”
Annemin yüzüne baktım. Elindeki peçete titriyordu. Üzerine yazdığım rakamlar tarhana çorbasından sıçrayan bir damlayla dağılmaya başlamıştı.
“Anne,” dedim, “ben hasta değilim.”
İlker başını üzgün üzgün salladı.
“İşte böyle yapıyor Hamide anne. Ankara’daki doktor da söylemişti. Hastalığını inkâr edebiliyor.”
“Doktorun adı ne?” diye sordum.
İlker bana döndü.
“Nergis, yapma.”
“Ankara’daki doktorumun adını soruyorum.”
“Sen biliyorsun.”
“Bilmiyorum. Çünkü hiç gitmedim.”
Annem araya girdi.
“İlker oğlum, hastanenin adı neydi?”
“Özel bir hastaneydi anne. Evraklar evde.”
“Adını söyle.”
İlker’in yüzündeki acıklı ifade bir anlığına kayboldu.
“Ankara Onkoloji’de başladı, sonra özel merkeze geçtik. Bunları Nergis’in önünde konuşmayalım.”
Annem sandalyeye oturdu.
İlker bana doğru bir adım attı.
“Bak Nergis, oğlumuz evde seni bekliyor. Utku annesiz kaldı bugün. Gel, arabada konuşuruz.”
Utku’nun adını duyunca kalbim sıkıştı. Sekiz yaşındaydı. Sabah okula bırakırken yanağından öpmüştüm. Şimdi okuldan dönmüş, babaannesinin yanında beni bekliyor olmalıydı.
Ama İlker’in eline bakarken başka bir şey hatırladım.
Dün düğün salonundan çıkarken de aynı eli uzatmıştı. Kolumu sıkmış, beni arabaya bindirmişti. Kapı kilitlenince yüzündeki gülümseme kaybolmuştu.
O arabaya bir daha binmeyecektim.
“Utku’yu getirsinler,” dedim.
İlker’in kaşları çatıldı.
“Ne?”
“Anneni ara. Utku’yu buraya getirsin.”
“Çocuğu bu işe karıştırma.”
“Çocuğumun nerede olduğunu bilmek istiyorum.”
İlker cebindeki telefonu sıktı.
“Hamide anne, görüyorsunuz. Ne dediğinin farkında değil. Ben ambulans çağırayım, doktoruyla görüşelim.”
Annem başını kaldırdı.
“Oğlum, bir dakika.”
İlker durdu.
Annem bana baktı.
“Nergis, geçen Kurban Bayramı’nda neden gelmedin?”
“İlker senin bana kırgın olduğunu söyledi.”
“Ben sana hiç kırılmadım kızım.”
“Biliyorum anne. Bugün öğrendim.”
Annemin gözleri doldu.
Sonra İlker’e döndü.
“Sen bana kızımın kimseyi görmek istemediğini söyledin.”
“Öyleydi.”
“Peki telefonda neden konuşturmadın?”
“Doktor yasakladı.”
“Ben sana görüntülü konuşalım dedim. Bir kere olsun yüzünü göreyim dedim.”
İlker sabırsızlıkla nefes verdi.
“Hamide anne, baştan mı anlatacağız?”
Annem masanın üzerindeki papatyalara baktı.
Sonra demeti eline aldı, mutfak tezgâhına bıraktı.
“Anlatacağız,” dedi. “Bu kez baştan anlatacağız.”
İlker ilk kez sustu.
Annem ayağa kalkıp mutfak kapısını açtı.
“Nergis, sen burada kal.”
“Anne—”
“Ben kızımı bir yıldır göremedim. Bugün de kimseye vermeyeceğim.”
İlker’in yüzü sertleşti.
“Bu tavrınız çok yanlış.”
“Olabilir,” dedi annem. “Ama kızımın kalmasını istiyorum.”
İlker bir süre ikimize baktı.
Sonra kapıya yürüdü.
“Bunun sonuçlarını düşünün,” dedi.
Ayakkabılarını giyerken bana döndü.
“Utku’nun başına geleceklerden de sen sorumlusun.”
Kapı kapandı.
Annem hemen kilidi çevirdi.
Ardından sırtını kapıya yasladı.
“Ne demek istedi o?” diye sordu.
Cevap veremedim.
Çünkü ben de bilmiyordum.
İlker gideli on dakika olmuştu ki telefonum çaldı.
Ekranda Ebru yazıyordu.
İlker’in kız kardeşi.
Açtım.
“Yenge, neredesin?”
“Annemdeyim.”
“Abi çok sinirli. Utku’yu okuldan ben aldım. Çocuk seni soruyor.”
“Oğlumu telefona ver.”
“Şimdi olmaz.”
“Neden?”
“Abi izin vermedi.”
Elim uyuştu.
“Ebru, sekiz yaşındaki oğlumla konuşacağım. Telefonu ver.”
Arka taraftan bir çocuk sesi duyuldu.
“Anne mi? Anne!”
Utku’ydu.
“Utku!” diye bağırdım. “Oğlum, buradayım!”
Telefon kapandı.
Tekrar aradım.
Açılmadı.
Bir daha aradım.
Bu kez meşgule düştü.
Annem paltosunu aldı.
“Gidiyoruz.”
“Nereye?”
“Önce polise. Sonra çocuğumuza.”
Karakolda bütün hikâyeyi anlattım. Bir yıldır ailemden para toplandığını, hasta olmadığımı, eşimin herkese aksini söylediğini, oğlumla görüştürülmediğimi.
Görevli memur dikkatle dinledi.
“Hanımefendi, para gönderildiğine ilişkin dekontlarınız var mı?”
“Annemde var. Diğer akrabalarımda da.”
“Mesajlar?”
“Onları da bulacağız.”
Annem çantasını açtı.
Eski, kenarları yıpranmış bir dosya çıkardı.
“Ben getirdim,” dedi.
Dosyanın içinde banka dekontları vardı.
Birincisi otuz bin lira.
İkincisi elli bin.
Üçüncüsü yüz yirmi bin.
Hepsinin açıklama kısmında aynı şey yazıyordu.
Nergis’in tedavisi için.
Annem ağlayarak konuştu.
“Ben kızım iyileşsin diye evdeki bilezikleri sattım. Bankadan kredi çektim. Bu adam her ay gelip, ‘Biraz daha lazım anne,’ dedi.”
Memur dosyayı aldı.
“Resmî şikâyet oluşturacağız. Çocuğunuzla görüştürülmemenizi de tutanağa geçirelim. Savcılığa başvurmanız ve bir avukattan aile hukuku konusunda destek almanız önemli.”
O gün karakoldan çıkınca doğruca oğlumun okuluna gittik.
Müdür yardımcısı beni tanıyordu.
“Utku bugün öğleden sonra halasıyla çıktı,” dedi.
“Biliyorum. Oğlumla konuşamıyorum.”
Kadın endişeyle yüzüme baktı.
“Bir şey mi oldu?”
“Eşimle ciddi bir sorun yaşıyoruz. Utku yarın okula gelirse bana haber verebilir misiniz?”
Kadın okulun yetki ve güvenlik prosedürlerini izleyeceklerini söyledi. Telefon numaramı kontrol etti.
Sonra bilgisayar ekranına baktı.
“Bir dakika,” dedi.
Kaşlarını çattı.
“Burada sizin telefon numaranız farklı görünüyor.”
Ekranı bana çevirdi.
Numara bana ait değildi.
Ama tanıyordum.
İlker’in annesinin numarasıydı.
“Bunu kim değiştirdi?” diye sordum.
“Geçen yıl veliniz tarafından güncellenmiş. Öğrencinin babası.”
Kadın dosyadaki bir kâğıdı çıkardı.
“Bir de babası sizin uzun süreli tedavi gördüğünüze ilişkin bir bilgi notu bırakmış. Bu nedenle acil durumlarda kendisinin aranmasını istemiş.”
Kâğıda baktım.
Benim adım yazıyordu.
Altında da bir imza vardı.
Bana ait olmayan bir imza.
Ama benim imzama benziyordu.
Kâğıdı görünce midem bulandı.
İlker yalnızca ailemi kandırmamıştı.
Oğlumun okuluna bile benim hasta olduğumu söylemişti.
O akşam kız kardeşim Selma geldi.
Yanında dayım, Sabahat teyzem ve iki kuzenim vardı.
Annemin küçük salonuna sığamadık. Sandalyeleri mutfaktan taşıdık.
Sabahat teyzem beni görünce yine ağladı.
“Kızım, sen düğünde kaçırılınca aklım çıktı. İlker aradı, ‘Nergis’in durumu kötüleşti, hastaneye götürdüm,’ dedi.”
“Beni hastaneye götürmedi teyze. Eve bile götürmedi. Arabayla dolaştırıp sonra evimize döndük.”
Sabahat teyzem çantasından bir banka makbuzu çıkardı.
“Ben dört yüz seksen bin lira gönderdim,” dedi. “Emekli ikramiyemin neredeyse tamamıydı.”
Dayım önündeki bardağı bıraktı.
“Ben arabayı sattım. Altı yüz yirmi bin verdim.”
Selma gözlerini sildi.
“Benim yüz kırk bin liram vardı.”
Kuzenler de rakamları söyledi.
Annem bir kâğıda yeniden yazdı.
Bu kez peçete değil, büyük bir defter sayfası kullandık.
Hepsini topladığımızda ortaya çıkan sayı karşısında kimse konuşamadı.
İki milyon sekiz yüz kırk bin lira.
Bu, yalnızca dekontunu ve belgesini bulabildiğimiz paraydı. Elden verilenleri henüz saymamıştık.
Dayım yumruğunu masaya vurdu.
“Bu adam bu parayı ne yaptı?”
Bilmiyordum.
Daha kötüsü, bir yıldır nasıl fark etmediğimi de bilmiyordum.
Selma elimi tuttu.
“Abla, sen suçlu değilsin. Hepimize başka şey söyledi. Ben sana ulaşmak için kaç kere İlker’i aradım, biliyor musun?”
“Bilmiyorum.”
“Her seferinde ‘Nergis uyuyor, Nergis kemoterapide, Nergis kimseyle görüşmek istemiyor,’ dedi.”
“Sen neden eve gelmedin?”
Selma yüzünü kapattı.
“Geldim.”
O cümleyle birlikte oda sessizleşti.
“Geçen kış geldim. Apartmanın önüne kadar. İlker beni aşağıda karşıladı. ‘Doktor eve kimseyi sokmayın dedi,’ diye ağladı. Sonra bir fotoğraf gösterdi.”
“Ne fotoğrafı?”
Selma telefonunu çıkardı.
Eski mesajlarını açtı.
Ekranda bir kadın vardı.
Hastane yatağında yatıyordu.
Başında beyaz örtü, kolunda serum.
Yüzü görünmüyordu.
Fotoğrafın altında İlker’in mesajı vardı.
Abla, Nergis bugün çok kötü. Dua edin.
Fotoğrafa baktım.
Yatağın yanındaki komodinin üzerinde pembe bir termos duruyordu.
Termosu tanıyordum.
Çünkü bizim mutfakta da aynısından vardı.
Üç ay önce Ebru’nun evinden getirdiği termos.
“Bu fotoğraf nerede çekilmiş?” diye sordum.
Selma omuz silkti.
“Bilmiyorum.”
Fotoğrafı büyüttüm.
Duvarın arkasında küçük bir tablo vardı. Papatya işlemeli, ahşap çerçeveli.
O tabloyu da tanıyordum.
İlker’in annesinin yatak odasında asılıydı.
“Bu hastane değil,” dedim.
Herkes bana baktı.
“Bu kayınvalidemin odası.”
Ertesi sabah Ebru’yu aradım.
Bu kez telefonunu açtı.
“Yenge, abi seni arıyor.”
“Utku nerede?”
“Evde.”
“Konuşabilir miyim?”
“Abi izin vermiyor.”
“Ebru, bana iyi bak. Dün karakola gittim. Şikâyetçi oldum. Oğlumla görüştürülmediğimi de bildirdim. Bundan sonra her şeyi resmî yollardan takip edeceğim.”
Ebru sustu.
