Ana Sayfa 18.11.2026

Dayımın düğününde teyzem boynuma sarılıp ağladı: “Ameliyatın nasıl geçti kızım? Paranın yarısını ben gönderdim.” Ben hiç ameliyat olmadım.

2 / 2

“Bir de sana bir fotoğraf göndereceğim,” dedim.

Selma’nın gönderdiği fotoğrafı Ebru’ya yolladım.

“Bu fotoğraf annenin odasında çekilmiş, değil mi?”

Telefonun diğer ucunda bir sandalye gıcırdadı.

“Bilmiyorum.”

“Papatyalı tabloyu tanıyorum Ebru.”

“Yenge, ben o fotoğrafı çekmedim.”

“Ben sana kimin çektiğini sormadım.”

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonra Ebru çok alçak sesle konuştu.

“Abi duyarsa beni mahveder.”

“Ne biliyorsun?”

“Ağabeyim sana zarar vermemi istedi. Ben yapmadım.”

Kalbim hızlandı.

“Nasıl zarar?”

“Annemin odasında bir kadın yatırdılar. Fotoğrafını çektiler. Beni de hemşire gibi konuşturdular. Telefonla aileni aradım.”

Elimden telefon düşecek gibi oldu.

“Hemşire sendin?”

“Ağabeyim konuşma tarzımı değiştirmemi söyledi. Bazen telefonun sesini de bozuyordu. İnandırıcı olsun diye.”

“Bütün o aramaları sen mi yaptın?”

“Çoğunu.”

“Neden?”

Ebru ağlamaya başladı.

“Bana borcu olduğunu söyledi. Annemin evi icraya gidecekmiş. Yardım edersem herkesi kurtaracakmış.”

“Peki fotoğraftaki kadın kimdi?”

“Annemin komşusu Necla abla. Evde tansiyonu düşmüştü. Annem yatırdı. Ağabeyim başına örtü koyup fotoğraf çekti. Kadın yüzünün görünmediğini bile bilmiyordu.”

“Ebru, bunu polise anlatacaksın.”

“Yapamam.”

“O zaman ben elimdeki mesajlarla gideceğim. Senin numaran da incelenecek.”

Ebru bir süre ağladı.

Sonra tek bir şey söyledi.

“Yenge, asıl paranın nereye gittiğini bilmiyorsun.”

“Sen biliyor musun?”

“Bir kısmını biliyorum.”

“Nereye gitti?”

“Bolu’daki evi aldılar.”

“Ne evi?”

“Ağabeyim geçen yıl bir daire aldı. Annemin üzerine.”

Mutfak masasına oturdum.

İlker’in annesi bana bir yıldır aynı şeyi söylüyordu:

“Para yok kızım, idare edin.”

Ben marketten indirimli yağ alırken, Utku’nun ayakkabısı eskidiğinde iki ay beklerken, babasının aldığı evi değil, oğlumun geleceğini düşünerek para biriktirirken…

Onlar başka bir şehirde ev almıştı.

“Ebru,” dedim, “o evin adresini bana gönder.”

İlker o gün öğleden sonra beni aradı.

Sesindeki sakinlik gitmişti.

“Sen ne yapmaya çalışıyorsun?”

“Gerçeği öğreniyorum.”

“Kardeşimi tehdit etmişsin.”

“Kimseyi tehdit etmedim. Ona bildiklerini anlatmasını söyledim.”

“Bak Nergis, bu işi uzatırsan Utku’yu bir daha göremezsin.”

Telefonu hoparlöre aldım.

Annem yanımdaydı.

“Bunu neden söylüyorsun?” diye sordum.

“Çünkü mahkemede senin dengesiz olduğunu ispatlarım. Videolarım var. Doktor raporlarım var.”

“Hangi doktor?”

“Senin bilmediğin şeyler var.”

“Benim adıma düzenlenmiş gerçek bir hastane kaydı varsa göster.”

İlker sustu.

Sonra güldü.

“Senin kimseyi ikna edemeyeceğini biliyorum.”

“Annem burada.”

“Annen zaten sana inanmıyor.”

Annem telefonu eline aldı.

“İlker.”

Karşı taraftan ses gelmedi.

“Ben kızımın annesiyim. Bir yıldır benden para aldın. Bana kızım ölüyor dedin. Şimdi de torunumu annesinden uzak tutuyorsun.”

“Hamide anne, yanlış anlıyorsunuz.”

“Hayır,” dedi annem. “Artık çok iyi anlıyorum.”

Telefonu kapattı.

O gece bir avukatla yeniden görüştük. Aile mahkemesinde acil geçici tedbirler ve Utku’yla iletişim kurabilmem için başvuru yapıldı. Avukat ayrıca dolandırıcılık iddialarına ilişkin bütün dekontları, mesajları ve ses kayıtlarıyla ilgili bilgileri savcılığa sunmamızı istedi.

İlker’in anlattığı tedavilerin gerçekten yapılıp yapılmadığının resmî sağlık kayıtları üzerinden araştırılmasını talep ettik.

Ben de kendi sağlık kayıtlarımı kontrol ettim.

Ankara’da onkoloji tedavisi yoktu.

Kemoterapi yoktu.

Ameliyat yoktu.

Yalnızca yıllar önce geçirdiğim bir grip nedeniyle yapılan muayene ve Utku’nun doğumundan kalan kayıtlar vardı.

Avukat hepsini dosyaya ekledi.

Ama İlker’i asıl korkutanın bunlar olmadığını iki gün sonra öğrendim.

Cuma sabahı Sabahat teyzem aradı.

“Nergis, hemen gel.”

Sesinde tuhaf bir telaş vardı.

“Nereye teyze?”

“Dayının eski dükkânına. Birini bulduk.”

Dükkâna vardığımda dayım, Selma ve teyzem içerideydi.

Karşılarında elli yaşlarında bir kadın oturuyordu. Saçlarını sıkıca toplamış, kucağında siyah bir çanta tutuyordu.

Kadın beni görünce ayağa kalktı.

“Nergis Hanım siz misiniz?”

“Evet.”

“Ben Necla.”

Fotoğraftaki kadın.

Kayınvalidemin komşusu.

Sandalyeye oturdum.

Necla Hanım çantasından bir zarf çıkardı.

“Ben o fotoğraf meselesini yeni öğrendim,” dedi. “Ebru anlattı. Sizi tanımıyordum. Hasta olduğunuzu bile bilmiyordum.”

Zarfın içinden iki fotoğraf çıkardı.

Birincisi Selma’nın telefonundaki fotoğraftı.

İkincisinde aynı yatakta oturmuş, başındaki beyaz örtüyü çıkarırken gülümsüyordu.

Arka planda İlker görünüyordu.

Elinde telefon vardı.

“Bu fotoğrafı kızım çekti,” dedi Necla Hanım. “Ben tansiyonum düşünce yatmıştım. İlker de şaka yapıyoruz diye başıma örtü koydu. Kızım o sırada yanımızdaydı.”

Fotoğrafı elime aldım.

İlker’in yüzünde gülümseme vardı.

Benim öldüğümü sanan akrabalarımdan para toplamak için kullanılacak fotoğrafı çekerken gülüyordu.

Necla Hanım bir şey daha çıkardı.

Küçük, katlanmış bir kâğıt.

“Bunu size vermemi kızım istedi. O gün İlker’in cebinden düşmüş. Anneme ver, atmasın demiş.”

Kâğıdı açtım.

Bir emlakçının antetli kâğıdıydı.

Üzerinde Bolu’daki dairenin adresi, satış bedeli ve ödeme planı yazıyordu.

Alt tarafta el yazısıyla üç isim vardı:

Hamide.

Sabahat.

Rıza.

Annemin, teyzemin ve dayımın isimleri.

Yanlarında rakamlar.

İlker onların göndereceği paraları önceden hesaplamıştı.

Kâğıdın en altında bir cümle vardı.

Önce ameliyat, sonra yoğun bakım. Yetmezse yeni kür.

O cümleyi üç kere okudum.

Sonra kâğıdı masaya bıraktım.

Dayım küfretti.

Sabahat teyzem ağlamaya başladı.

Ben ağlamadım.

Çünkü artık bir insanın ne kadar ileri gidebileceğini merak etmiyordum.

Görmüştüm.

İki hafta sonra Utku’yla görüşebildim.

Gerekli başvuruların ardından çocuğumun annesiyle iletişiminin engellenmemesi yönünde geçici düzenleme yapılmıştı. Utku’yu okul çıkışında teslim aldığımda bana sarılmadı.

Önce yüzüme baktı.

Sonra çantasının askısını sıktı.

“Anne,” dedi, “sen gerçekten çok hasta mısın?”

Diz çöktüm.

“Hayır oğlum.”

“Babam bazen her şeyi unuttuğunu söyledi.”

“Unutmuyorum.”

“Peki neden babam seninle konuşmamamı istedi?”

Boğazımdaki düğümü yuttum.

“Babanla aramızda büyük bir sorun var. Ama senin suçun değil. Ben de seni hiçbir zaman bırakmadım.”

Utku gözlerini kaldırdı.

“Babam bana bir şey gösterdi.”

“Ne gösterdi?”

“Telefonunda video vardı. Sen ağlıyordun. Yerde oturuyordun. Babam dedi ki annem bazen kendisini bile tanımıyor.”

O videoyu hatırladım.

Mutfak zemini.

Elimde telefon.

Aylardır annemden, kardeşimden, teyzemden tek bir haber alamadığım gece.

İlker’in bana söylediği sözler.

“Kimse seni istemiyor Nergis. Annen bile senden bıktı.”

Ben o gece ağlamıştım.

Saçımı çekmiş, yere çökmüştüm.

Çünkü herkesin beni terk ettiğine inanmıştım.

Utku’nun elini tuttum.

“Oğlum, insan çok üzülünce ağlayabilir. Bu, kötü bir anne olduğu anlamına gelmez.”

Utku bir süre düşündü.

Sonra fısıldadı.

“Ben de ağladım anne.”

“Neden?”

“Çünkü babam senin bir gün beni de unutacağını söyledi.”

O cümleyi duyduğumda oğlumu kucağıma aldım.

Okulun önünde, herkesin görebileceği yerde, uzun uzun sarıldım ona.

“Ben seni unutmadım oğlum. Unutmayacağım da.”

Utku boynuma sarıldı.

“Biliyorum anne,” dedi. “Ben de seni unutmadım.”

Savcılık soruşturması ilerledikçe başka belgeler ortaya çıktı.

İlker yalnızca ailemden topladığı paralarla Bolu’da bir daire almamıştı. Borçlarının bir kısmını kapatmış, kalan paranın bir bölümünü de başka hesaplara aktarmıştı.

Soruşturma kapsamında banka hareketleri incelenirken Ebru da ifade verdi.

Hemşire gibi konuştuğunu kabul etti.

İlker’in kendisine hazırladığı cümleleri okuduğunu anlattı.

“Hasta bugün kemoterapi aldı.”

“Saçları tamamen döküldü.”

“Şimdilik ziyaretçi kabul edemiyor.”

“Bir sonraki tedavi için acil ödeme gerekiyor.”

Bunların hepsi yalandı.

Ebru ifadesinde ağabeyinden korktuğunu, ama yine de yaptığının yanlış olduğunu bildiğini söyledi. Bu itiraf onu sorumluluktan kurtarmadı. Soruşturma onun rolünü de değerlendirdi.

Kayınvalidem ise ilk ifadesinde hiçbir şey bilmediğini söyledi.

Sonra Necla Hanım’ın fotoğrafları ortaya çıktı.

Bolu’daki evin kendi adına alınmasıyla ilgili belgeler incelendi.

Bu kez başka bir açıklama yaptı.

“Oğlum bana kızımın tedavi masrafları için para topladığını söylemedi. Ev alacağını söyledi.”

Savcı önünde annesinin de yalan söylediğini öğrenince şaşırmadım.

Ama bir ayrıntı hâlâ aklıma takılıyordu.

İlker bütün bunları nasıl bu kadar uzun süre saklamıştı?

Bir yıldır ben neden hiçbir şey anlamamıştım?

Cevabı eski telefonumda buldum.

Telefonumu değiştirmem gerektiğinde Selma beni tanıdığı bir telefon tamircisine götürdü.

Eski cihazın verilerini kurtarmaya çalıştı. Silinmiş rehberin bir bölümüne ve eski mesajların yedeklerine ulaşabildi.

Kurtarılanlar arasında annemden gelen mesajlar vardı.

Doğum günümde yazmış.

Kızım, bugün seni çok özledim. Kapına kadar gelmek istiyorum ama İlker senin tedaviden sonra konuşamadığını söyledi. Seni rahatsız etmeyeceğim. Ne olur iyileş.

Ben o mesajı hiç görmemiştim.

Selma’dan gelen başka bir mesaj vardı.

Abla, saçların dökülse de seni seviyorum. Sesini duymak istiyorum.

Bunu da görmemiştim.

Sabahat teyzem bir fotoğraf göndermişti.

Eski bir aile fotoğrafı.

Altına yazmıştı:

Sen küçücükken dizimde uyurdun. Şimdi dua ederken yine seni kucağımda hissediyorum.

O mesajları mutfakta okudum.

Annem yanımdaydı.

İlk mesajda ağlamaya başladım.

İkincide telefon elimden kaydı.

Üçüncüde anneme sarıldım.

Bir yıl boyunca beni kimsenin aramadığına inanmıştım.

Oysa aramışlardı.

Yazmışlardı.

Kapıma gelmişlerdi.

İlker yalnızca numaraları silmemişti.

Bana herkesin beni terk ettiğine inandıracak bir hayat kurmuştu.

Ben her akşam mutfak penceresinde annemin aramasını beklerken annem hastane koridorunda olduğumu sanarak ağlıyordu.

O an anladım.

İlker’in asıl çaldığı şey para değildi.

Bir yıl boyunca annemle geçirebileceğim günlerdi.

Kardeşimin sesiydi.

Teyzemin duasıydı.

Oğlumun annesine duyduğu güvendi.

Bunları hiçbir banka geri ödeyemezdi.

Aylar sonra ceza davasının ilk duruşması yapıldı.

İlker mahkemeye koyu renk takım elbiseyle geldi.

Saçlarını taramış, sakalını kesmişti.

Beni görünce başını eğdi.

Avukatı, onun aileye yardım etmek için bazı borçlar aldığını, olayların yanlış anlaşılmalar nedeniyle büyüdüğünü söyledi.

Ama dosyada banka dekontları vardı.

Yalan tedavi mesajları vardı.

Ebru’nun ifadesi vardı.

Necla Hanım’ın fotoğrafları vardı.

Gerçekte yapılmamış tedaviler için toplanan paralar vardı.

İlker savunmasında bir noktada bana baktı.

“Nergis’in ailesiyle arası zaten iyi değildi,” dedi. “Ben sadece onları üzmemek istedim.”

O cümleyi duyunca ayağa kalkmak istedim.

Avukatım koluma hafifçe dokundu.

Sıram geldiğinde konuştum.

“Benim ailemle aram kötü değildi,” dedim. “Ben ailemin beni artık sevmediğine inandırıldım.”

Mahkeme salonunda annem ağlıyordu.

“Eşim bana annemin beni istemediğini söyledi. Anneme de benim kanser olduğumu söyledi. Ben evde sağlıklı yaşarken ailem hayatta kalmam için para topladı. O paralarla başka şehirde ev alındı.”

Bir an durdum.

“Bana en ağır gelen şey ev değil. Oğlumun, annesinin onu unutacağını sanarak geceleri ağlaması.”

İlker başını kaldırmadı.

O gün dava bitmedi.

Ama ilk kez herkes aynı odada aynı gerçeği duymuştu.

Ve hiç kimse İlker’in bana gösterdiği videoyu hastalık kanıtı olarak kabul etmek zorunda değildi.

Çünkü ağlayan bir kadın, hasta olduğunu kanıtlamazdı.

Sadece ağladığını gösterirdi.

Bir süre sonra boşanma davamız da sonuçlandı.

Utku’nun velayeti bana verildi. Babasıyla görüşmesi mahkemenin belirlediği düzen içinde devam etti. Oğlumun yaşadıklarından etkilenmemesi için uzman desteği aldık.

Ceza davasında ise İlker, dolandırıcılık suçundan mahkûm edildi. Karar, kanun yollarındaki incelemeler tamamlandıktan sonra kesinleşti. Ebru’nun ve diğer kişilerin sorumlulukları da kendi fiillerine göre ayrı ayrı değerlendirildi.

Bolu’daki ev ve para hareketleri hakkındaki hukuki süreçler sonucunda ailemin zararının önemli bir bölümü geri alındı. Her kuruş hemen dönmedi. Annemin kredi borcunu kapatmak zaman aldı. Sabahat teyzem ikramiyesinin bir kısmını geri aldı. Dayım sattığı arabasının yerine ikinci el bir araba aldı.

Ama kimse artık hastane kapısında öldüğümü düşünerek beklemiyordu.

Ben de yeniden çalışmaya başladım.

Düzce’de bir muhasebe bürosunda yarı zamanlı iş buldum. Öğleden sonraları Utku’yu okuldan alabiliyordum.

Annemle haftada birkaç akşam birlikte yemek yiyorduk.

Sabahat teyzem bazen habersiz geliyordu. Kapının önünde ayakkabılarını çıkarırken hep aynı şeyi söylüyordu:

“Nergis, çay var mı kızım?”

Ben de mutfaktan cevap veriyordum:

“Var teyze, gel.”

Eskiden bu sesleri sıradan sanırdım.

Artık değildi.

Bir pazar günü annemin evinde hepimiz toplandık.

Dayım, eşi, Sabahat teyzem, Selma, kuzenlerim, çocuklar…

Masa küçüktü. Sandalye yetmedi. Utku’ya mutfaktan tabure getirdik.

Annem börek yapmıştı. Sabahat teyzem mercimek köftesi getirmişti. Dayım elinde bir karpuzla geldi.

Yemek sırasında teyzem birden sustu.

Bana baktı.

Gözleri doldu.

“Nergis,” dedi, “ben seni düğünde görünce gerçekten öldün de yeniden dirildin sandım.”

Elindeki peçeteyi masaya bıraktı.

“Saçlarına dokundum ya… Bir yıldır senin kel olduğunu sanıyordum. Her gece Allah’a dua ediyordum.”

Teyzemin elini tuttum.

“Biliyorum.”

“Keşke o paraları verirken seni görseydim. Keşke bir kere yüzüne baksaydım.”

“Sen beni kurtardığını düşündün teyze.”

“Ama kurtaramadım.”

“Hayır,” dedim. “O gün düğünde boynuma sarıldığında kurtardın.”

Teyzem şaşırdı.

“Nasıl?”

“Sen o soruyu sormasaydın ben hâlâ herkesin beni terk ettiğini sanacaktım.”

Annem gözlerini sildi.

Selma masanın altından elimi sıktı.

Utku ise konuşulanları dinliyordu.

Birden ayağa kalktı.

“Ben bir şey söyleyeceğim,” dedi.

Herkes sustu.

Utku sekiz yaşındaki ciddi yüzüyle bize baktı.

“Annem hasta değilmiş. Ama ben de bir süre hasta olduğunu sandım.”

Yutkundu.

“Şimdi annem her sabah benimle kahvaltı yapıyor. Bence en güzel şey bu.”

Masada kimse konuşamadı.

Sonra Sabahat teyzem Utku’yu kucağına çekti.

“Gel bakalım sen buraya.”

Utku gülmeye başladı.

O gün uzun zamandır ilk kez hepimiz aynı sofrada, birbirimizden saklayacak bir şey olmadan oturduk.

Aradan iki yıl geçti.

Annemin kredisi kapanmıştı. Sabahat teyzem yeniden küçük bir birikim yapmıştı. Utku on yaşına gelmiş, boyu neredeyse omzuma ulaşmıştı.

Bir akşam eski telefonumu çekmeceden çıkardım.

Ekranı çizilmişti.

İlker’in üç ay önce sıfırladığını söylediği o telefon.

Rehberi açtım.

Eskiden orada yalnızca birkaç isim vardı.

Şimdi bütün numaralar geri yüklenmişti.

Annem.

Sabahat teyzem.

Dayım.

Selma.

Kuzenlerim.

Çocukluk arkadaşlarım.

Ve her birinin yanında son konuşma tarihleri vardı.

Dün.

Önceki gün.

Geçen hafta.

Telefonu masaya koydum.

Utku yanıma geldi.

“Anne, neye bakıyorsun?”

“Eski bir şeye.”

“Bozuk mu?”

“Bir zamanlar bozuktu.”

“Şimdi?”

“Şimdi çalışıyor.”

Utku gülümsedi.

“İyi ki tamir ettirmişsin.”

Ona sarıldım.

“Evet oğlum. İyi ki.”

Tam o sırada telefon çaldı.

Sabahat teyzemdi.

Açtım.

“Kızım, cumartesi dayının evlilik yıl dönümü var. Geleceksiniz değil mi?”

“Geleceğiz teyze.”

“Utku’yu da getir. Sana da bir şey hazırladım.”

“Ne hazırladın?”

“Sürpriz.”

Güldüm.

“Peki teyze.”

Telefonu kapattım.

İki yıl önce aynı kadının bir düğün salonunda boynuma sarılıp ağlamasıyla bütün hayatım değişmişti.

O gün bana ameliyatımın nasıl geçtiğini sormuştu.

Ben hiç ameliyat olmamıştım.

Ama gerçekten de bir şeylerden kurtulmam gerekiyormuş.

Beni ailemden ayıran yalanlardan.

Kendi aklımdan şüphe etmeme neden olan sözlerden.

Bir insanın sevgisini kazanabilmek için herkesi kaybetmem gerektiğine inanmaktan.

Cumartesi günü Utku’yla birlikte dayımın evine gittik.

Kapıyı Sabahat teyzem açtı.

Beni görünce kollarını açtı.

Yine boynuma sarıldı.

Ama bu kez ağlamadı.

Gülümsedi.

“Hoş geldin kızım.”

Ben de ona sarıldım.

“Hoş bulduk teyze.”

İçeriden annemin sesi geldi.

“Nergis, çayını koydum!”

Selma seslendi.

“Abla, gel de fotoğraf çekilelim!”

Utku elimden kurtulup kuzenlerinin yanına koştu.

Salonun ortasında durdum.

Masadaki tabaklara, mutfaktan çıkan buhara, birbirine seslenen insanlara baktım.

Bir zamanlar bu seslerin hepsinin benden uzaklaştığına inanmıştım.

Şimdi hepsi yanı başımdaydı.

Sabahat teyzem elime küçük bir kutu verdi.

“Al kızım. Sana.”

Açtım.

İçinde ince, gümüş bir bileklik vardı.

Üzerine küçük harflerle bir cümle işlenmişti:

İyi ki aramıza döndün.

Gözlerim doldu.

“Teyze, buna ne gerek vardı?”

Elimi tuttu.

“Ben seni bir yıl boyunca kaybedeceğim diye korktum. Şimdi her gördüğümde seviniyorum.”

Bilekliği taktım.

Sonra teyzeme sarıldım.

O gün hiçbirimiz hastalıktan, paradan, mahkemeden konuşmadık.

Yalnızca yemek yedik.

Fotoğraf çektik.

Çocukların kahkahalarını dinledik.

Akşam eve dönerken Utku arabada uyuyakaldı. Başını omzuma yaslamıştı.

Kırmızı ışıkta durdum.

Bileğimdeki gümüş bilekliğe baktım.

İki yıl önce İlker beni düğün salonundan arabaya bindirip kapıyı kilitlemişti.

O arabanın içinde bana herkesin beni unuttuğunu düşündürmüştü.

Şimdi başka bir arabadaydım.

Direksiyon bendeydi.

Yanımda oğlum uyuyordu.

Telefonumda annemin, teyzemin, kardeşimin numaraları vardı.

Ve eve gittiğimde kimse bana hasta olduğumu söylemeyecekti.

Kimse kapıyı üzerime kilitlemeyecekti.

Kimse kiminle konuşacağıma karar vermeyecekti.

İlker ailemin parasını almıştı. Bir yıl boyunca seslerini de benden çalmıştı. Ama o düğünde teyzemin bana sarılıp sorduğu tek bir soru, bütün yalanlarını yıkmıştı.

Ben hiç kanser olmamıştım. Ama ailem beni kaybetmekten korkmuştu. Sonunda beni gerçekten kaybeden tek kişi, kendisini bana en yakın insan gibi gösteren kocam oldu.

Eve vardığımızda Utku’yu uyandırdım.

“Geldik oğlum.”

Gözlerini ovuşturdu.

“Anne, yarın anneanneye yine gider miyiz?”

Gülümsedim.

“Gideriz.”

“Peki teyzemi de arayabilir miyiz?”

“Ararız.”

Utku elimi tuttu.

“İyi ki herkesin numarası var artık.”

Anahtarı kapıya soktum.

“Evet oğlum,” dedim. “Ama en güzeli ne, biliyor musun?”

“Neymiş?”

“Artık birbirimize ulaşmak için kimseden izin almak zorunda değiliz.”

Kapıyı açtım.

Ve oğlumla birlikte kendi evimize girdim.

SON.

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.

2 / 2
Tema Tasarım |