Sekiz aylık hamileyken, sancılarım altı dakikada bir gelirken kocam Murat beni Ankara’daki evimizden kovdu. Bir elimi mutfak tezgâhına dayayıp ayakta kalmaya çalışıyordum; o ise kapıya bıraktığı valizi göstererek, “Artık sırtımda bir yük istemiyorum,” diyordu.

Benim adım Derya Erdem. Otuz altı yaşındayım. Murat, Etimesgut’ta görev yapan, bütün gün evraklarla uğraşan sıradan bir subay olduğumu sanıyordu. Oysa albay rütbesine yıllar önce yükselmiştim. Görevimin hassasiyetini bahane edip ona yalan söylemedim; yalnızca başarılarımı dinlemek istemediğinde aynı cümleyi tekrar tekrar kurmaktan vazgeçtim. O akşam, karnımdaki bebeğin sağlığı dışında hiçbir unvanın önemi yoktu.

Üç ay önce dedem Fikret Arslan’ı kaybetmiştim. Çocukluğumun en zor yıllarında beni büyüten, hasta olduğumda başucumda oturan oydu. Annem bir sabah hiçbir şey söylemeden gittiğinde, dedem beni pencerenin önünden alıp “Birinin gitmesi, senin değersiz olduğun anlamına gelmez,” demişti. Şimdi cebimde onun eski, pirinç kapaklı köstekli saati vardı. Ölümünden sonra bana yurt dışındaki varlıkları da içeren, yaklaşık yirmi milyon dolar değerinde bir aile miras fonu bırakmıştı. Hukuki inceleme bitene kadar ayrıntıları açıklamamam istenmişti. Murat dâhil kimse bilmiyordu.

O perşembe gecesi yağmur pencere camlarını dövüyordu. Çayın buharı yüzüme vururken kasıklarımdan belime doğru sert bir ağrı yürüdü. Tezgâhın kenarını tuttum. Murat yeni lacivert gömleğiyle masada bilgisayarına bakıyor, telefonunu ekranı aşağı gelecek şekilde yanında tutuyordu.

“Murat,” dedim, nefesimi toparlayarak, “sanırım doğum başladı. Doktor tansiyonum yüzünden beklemememi söylemişti. Hastaneye gitmeliyiz.”

Gözünü ekrandan ayırmadı. “Bu gece olmaz.”

“Bebeğimiz takvime göre gelmiyor.”

Bilgisayarın kapağını yavaşça indirdi. Yüzündeki ifade endişe değil, düpedüz öfkeydi. “Aylardır evin kredisini, faturalarını, senin kaprislerini ben çekiyorum. Sen ise şikâyet etmekten başka ne yapıyorsun? Tam bir yük oldun.”

Bir sancı daha geldi. Masaya eğilip doğuma hazırlık derslerinde öğrendiğim gibi nefes aldım. Murat o derslerin hiçbirine katılmamıştı. Kapının yanındaki küçük siyah valize uzandığında önce hastane çantamı getirdiğini düşündüm. Sonra fermuarından sarkan eski kazağımı gördüm. Dolabımdaki eşyalarımı toplamıştı.

Daha birkaç gün önce bebeğin odasına açık renkli bir battaniye sermiş, minik kıyafetlerini tek tek katlamıştım. Murat kapıdan bakıp “Bütün gün bunlarla mı uğraşıyorsun?” diye sormuştu. Ben de ileride birlikte güleceğimiz bir fotoğrafımız olsun diye ultrason görüntüsünü ona uzatmıştım. Telefonundan başını kaldırmamış, “Masaya bırak,” demişti. Şimdi aynı adamın gözlerinde, kızımızın gelişine dair en küçük bir merak bile göremiyordum.

“Gitmeni istiyorum,” dedi. “Bu ev benim. İstersen ambulans çağır, istersen o ofisteki arkadaşlarına haber ver.”

“Beni doğum sancısıyla sokağa mı bırakıyorsun?”

Gömleğinin manşetini düzeltti. “Her şeyi büyütme. Mağdur rolünü iyi biliyorsun.”

Kapıyı açınca soğuk hava yüzüme çarptı. Yağmur, apartmanın girişinden içeri savruldu. Valizimi dışarı bıraktı. Karşı dairenin aralığından komşumuz Nermin Hanım’ın kaygılı gözlerini gördüm; eli kapı kolundaydı ama ne diyeceğini bilemiyordu. Bir an, çocukken annemi beklediğim o sessiz pencere geri geldi gözümün önüne. Köstekli saati avucumda sıktım. Bu kez bekleyen küçük kız ben değildim. İçimde korunmaya muhtaç bir bebek vardı.

Koridorun soğuk mermerinde bir an dengemi kaybettim. Duvardaki ışık, yağmurdan ıslanmış valizin üzerinde titriyordu. Karşı kapının arkasından bir ayak sesi geldi, sonra durdu. Kimseyi bu tartışmaya çekmek istemiyordum; fakat yardım istemekle güçsüz olmak aynı şey değildi. Sağ elimle karnımı desteklerken sol elim telefonumu aradı. Altı dakikanın dolmasına çok az kalmıştı ve bir sonraki sancının beni orada yakalayacağını biliyordum.

Murat anahtarları çevirdi. “Sabaha kadar dönme.”

Cevap vermek yerine birliğimin acil irtibat numarasını aradım. Telefon ikinci çalışta açıldı.

“Albay Erdem, buyurun. Bir sorun mu var?”

“Doğum sancılarım başladı. Tansiyon riski var. Sağlık desteğine ihtiyacım var.”

Murat duyduğu rütbeye küçümseyerek güldü. “Telefonda bile önemli biriymiş gibi davranıyorsun.”

Yirmi dakika sonra görevli bir araç beni hastaneye götürürken Murat çoktan arabasına binmişti. Hangi hastaneye gittiğimi bile sormadı. Acilde doktorlar tansiyonumun tehlikeli biçimde yükseldiğini söyledi. Hemşire karnıma monitörleri bağlarken avukatım Aylin’den bir mesaj geldi: Dedemin mirasına ilişkin son denetim tamamlanmış, gizlilik şartı o gece sona ermişti.

Saat 23.40’ta odanın kapısı açıldı. Murat, elinde yeni bir alyans parlayan genç bir kadınla içeri girdi. Yüzünde, kazanmış gibi duran tuhaf bir gülümseme vardı. Söze başlayamadan koridorda sert adımlar duyuldu. Ardından biri, kapının önünde bekleyenlere yolu açmalarını rica etti. Başımı çevirdiğimde içeri giren üniformalı kişinin bakışları doğrudan bana yöneldi.