Gelinin beni bu sabah saat 07.15’te yanlışlıkla cebinden aradı. Telefonu açtığımı asla fark etmedi. On dokuz dakika boyunca mutfak masamda öylece oturdum.

DOLAR

Alış: 50.15

Satış: 50.35

EURO

Alış: 55.46

Satış: 55.68

GBP

Alış: 66.25

Satış: 66.74

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 13.11.2026

Gelinin beni bu sabah saat 07.15’te yanlışlıkla cebinden aradı. Telefonu açtığımı asla fark etmedi. On dokuz dakika boyunca mutfak masamda öylece oturdum.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 2 “Günaydın aile!” O sesi duyduğum anda Aylin’in yüzündeki kan çekildi. Murat sandalyesinde doğruldu. Aylin’in elindeki kalem masaya düştü. Karşımızda duran adam, Mehmet’imin kırk yıldır güvendiği avukatı Kemal Bey’di. Rahmetli eşimin vasiyetini hazırlayan, evimizin tapu işlemlerini yapan ve Murat daha çocukken ona bisiklet alırken yanımızda duran adam… Aylin onu tanıyordu. Hatta iki yıl önce evimizin değerini öğrenmek için Kemal Bey’in bürosuna gitmeye çalışmış, sekreterinden randevu alamamıştı. “Sen… Sen burada ne arıyorsun?” diye kekeledi. Kemal Bey ceketini çıkardı. “Fatma Hanım davet etti. Bir aile görüşmesi yapacağımızı söyledi.” Aylin bana döndü. “Fatma Anneciğim, bu da ne demek? Bize neden haber vermedin?” Cevap vermeden çaydanlığı aldım. “Şeker ister misiniz Kemal Bey?” “Bir tane yeterli, Fatma Hanım.” Murat hâlâ konuşmuyordu. Oğlumun yüzüne baktım. “Sen de bir şey söylemeyecek misin Murat?” “Anne… Ben sadece…” “Hayır oğlum. Bugün sadece dinlemeni istiyorum. Yirmi dakikadan fazla zamandır ben sizi dinliyorum zaten.” Aylin’in gözleri büyüdü. “Ne demek o?” Çantamdan küçük not defterimi çıkardım. Masanın ortasına koydum. 07.19. 07.21. 07.24. 07.26. 07.31. Her saatin yanında onların söyledikleri vardı. Aylin bir anda sustu. Murat’ın dudakları titredi. “Anne, sen… Sen bizi mi dinledin?” “Telefonun açık kalmış oğlum.” “Yanlışlıkla olmuş!” “Evet. Bazı gerçekler de yanlışlıkla ortaya çıkıyor demek ki.” Kemal Bey gözlüğünü düzeltti. “Fatma Hanım, isterseniz belgeleri sırayla inceleyelim.” Başımı salladım. Önce Aylin’in getirdiği dosyayı kendime çektim. İlk sayfayı açtım. Gül Bahçesi Yaşlı Bakım ve Huzurevi. Altında benim adım. Adresim. Kimlik bilgilerim. Ve en önemlisi… İmza atmam gereken boş bir bölüm. “Bu nedir Aylin?” Aylin hemen gülümsedi. “Anneciğim, senin iyiliğin için. Orası çok güzel bir yer. Bahçesi var, hemşireleri var. Yalnız kalmazsın. Biz de seni sık sık ziyaret ederiz.” “Ne kadar sık?” “İstediğin zaman!” “Geçen pazar beni aradığınızda on bir dakika konuşabildiniz. O da tam beş dakika gecikmeyle. Herhalde ziyaretleriniz daha uzun olur.” Murat başını eğdi. Aylin’in yüzü sertleşti. “Fatma Anneciğim, bunları neden böyle söylüyorsun? Biz seni düşünüyoruz. El alem ne der? Yetmiş üç yaşındaki kadın koskoca evde tek başına yaşıyor.” “Benim hayatımı el alem mi yaşayacak, Aylin?” “Sen anlamıyorsun!” “Öyle mi? O zaman biraz daha açık konuşalım.” Kemal Bey önündeki dosyayı açtı. İlk belgeyi çıkardı. “Bu, Fatma Hanım’ın evinin tapu kaydı. 1998 yılında satın alınmış. Borcu tamamen kapatılmış. Ev üzerinde herhangi bir ipotek bulunmuyor.” Aylin’in gözleri belgeye kilitlendi. Kemal Bey devam etti. “İkinci belge, Fatma Hanım’ın banka hesap hareketleri. Son dört yılda evin elektrik, su, doğalgaz ve diğer temel giderleri kendi hesabından ödenmiş.” Aylin hemen araya girdi. “Biz de yardımcı olduk!” “Nasıl?” diye sordum. “Market alışverişi yaptık. Bazen faturalarını ödedik.” Kemal Bey başka bir kâğıt çıkardı. “Şu market alışverişlerinden bahsediyorsanız, bunların çoğu Murat Bey ve Aylin Hanım’ın kendi aile alışverişleri. Fatma Hanım’ın hesabından da ayrıca ödeme yapılmış.” Murat başını kaldırdı. “Anne, bunları neden avukata taşıdın?” Oğlumun sesinde öfke vardı. İlk kez bana karşı öfkeleniyordu. “Çünkü oğlum, benim evimi satmayı planlamışsınız.” “Biz seni korumaya çalışıyoruz!” “Beni huzurevine yerleştirip evimi satmak mı korumak?” Aylin masaya eğildi. “Böyle konuşma! Biz senin çocukların sayılırız. Senin iyiliğin için uğraşıyoruz. İnsan annesine böyle mi davranır?” İşte o an güldüm. Acı bir gülüştü. “Benim oğlumun karısı bana annelik dersi veriyor.” Sonra çantamdan ikinci bir dosya çıkardım. Bu dosyada başka şeyler vardı. Dört yıl önce Murat’ın evlilik yıldönümünde verdiğim paranın banka dekontu. Torunlarım doğduğunda gönderdiğim kırk bin liranın transfer kaydı. Ardından farklı tarihlerde yaptığım yardımların makbuzları. Hepsini masaya dizdim. “Bak Aylin. Şu kırk bin lira… Torunlarım dünyaya geldiğinde verdim. Ev kiralamak zorunda kalmayın, kendi düzeninizi kurun diye.” Parmağımı diğer dekonta koydum. “Bu para da Murat’ın işlerinin kötü gittiği dönemde gönderdiğim destek.” Bir başkasını gösterdim. “Bu da çocukların okul masrafları için.” Aylin’in yanakları kızarmaya başladı. “Bunları saymanın ne anlamı var?” “Hiçbir anlamı yok. Sadece benim sizin üzerinizde bir borcum olmadığını hatırlatıyorum.” Kemal Bey boğazını temizledi. “Bir konu daha var.” Yeni bir belge çıkardı. Bu defa Aylin’in yüzündeki ifade değişti. “Bu nedir?” diye sordu. “Gayrimenkul değerleme talebi.” Aylin kıpırdamadı. Kemal Bey devam etti. “Fatma Hanım’ın bilgisi ve izni olmadan evin satış değeri hakkında araştırma yapılmış. Ayrıca Bruce isimli emlakçı tarafından hazırlanan bir ön değerlendirme mevcut.” Murat karısına döndü. “Bruce mu?” Aylin gözlerini kaçırdı. “Ben sadece fiyatını öğrenmek istedim.” “Benim evimin fiyatını mı?” “Bir fikir edinmek için!” “Peki göl kenarındaki tatil? Tekne? Onlar da fikir edinmek için miydi?” Murat’ın yüzü bembeyaz oldu. Aylin ayağa kalktı. “Bizi gizlice dinlemiş olabilirsin ama bu yaptığın çok çirkin! Biz senin ailendeyiz!” Ona baktım. “Bir aile, annesinin evini arkasından satmayı planlamaz.” “Sen bu yaşta tek başına ne yapacaksın? Yarın bir gün başına bir şey gelse kim bakacak?” “Bugüne kadar kendime baktım. Bundan sonra da bakarım.” “Peki ya oğlun?” Gözlerimi Murat’a çevirdim. “Ben de tam bunu merak ediyorum. Oğlum nerede?” Murat’ın gözleri doldu. “Anne, Aylin bana her şeyi farklı anlattı.” Aylin hemen bağırdı. “Yalan söyleme! Sen de her şeyi biliyordun!” “Sen bana annemin artık yalnız yaşayamayacağını söyledin!” “Çünkü gerçekten öyle!” Murat ellerini başına götürdü. “Dosyayı imzalatacaktık. Ama evin satılacağını bilmiyordum.” Bir süre oğluma baktım. Sonra yavaşça sordum: “Peki oğlum, benim huzurevine gönderileceğimi biliyor muydun?” Cevap vermedi. “Benim odamın, mutfağımın, Mehmet’in fotoğrafının olduğu salonun bir daha bana ait olmayacağını biliyor muydun?” “Anne…” “Biliyordun.” Gözyaşlarım artık içime akıyordu. Kemal Bey son dosyayı önüme koydu. “Fatma Hanım, hazırladığımız hukuki işlemler tamamlanmak üzere. Evinizin satışına ilişkin hiçbir yetki verilmemiştir. Ayrıca kendi iradenizle aldığınız yeni kararlar da bu dosyada mevcut.” Aylin kaşlarını çattı. “Ne kararı?” “Fatma Hanım, evinin ve mal varlığının geleceğine ilişkin hukuki güvenceleri oluşturmak istiyor. Belgeler bağımsız olarak hazırlanacak. Hiç kimse onun adına karar veremeyecek.” Ben de söze girdim. “Evim satılmayacak. Ben istemediğim sürece hiçbir yere gitmeyeceğim. Ve bir daha kimse bana neyi imzalayacağımı söylemeyecek.” Aylin’in sesi titredi. “Peki biz? Biz bu ailede nereye koyuluyoruz?” Ona baktım. “Bunu bana değil, kendi vicdanına sor.” Kemal Bey ayağa kalktı. “Fatma Hanım, bir konu daha var. Az önce ilettiğiniz ses kaydı ve notlar konusunda da hukuki değerlendirme yapmamız gerekecek. Bunları nasıl elde ettiğiniz ve hangi amaçla kullanılabileceği ayrıca incelenecek.” Aylin’in gözleri büyüdü. “Ses kaydı mı?” Başımı salladım. “Telefon görüşmesini kaydetmedim. Ama duyduklarımı yazdım. Ayrıca komşum Neriman Hanım da sabah kapı önündeki konuşmalarınızı gördü. Kendisine yalnızca tanık olması için haber verdim.” Tam o sırada kapı zili yeniden çaldı. Bu kez Neriman Hanım içeri girdi. Elinde telefonuyla birlikte küçük bir çanta vardı. “Fatma, kızım, iyi misin?” “İyiyim Neriman. Artık iyiyim.” Neriman Hanım, Aylin’e kısa bir bakış attı. “İnsan yaşlı olabilir ama aptal değildir. Bunu herkesin öğrenmesi gerekiyordu.” Aylin çantasını kaptı. “Ben burada daha fazla durmayacağım!” Kapıya yöneldi. Ama Kemal Bey’in son sözü onu olduğu yerde durdurdu. “Aylin Hanım, bir dakika. Fatma Hanım’ın eviyle ilgili yaptığınız işlemler hakkında gerekli hukuki bildirimler hazırlanacak. Satış girişiminde bulunmanız hâlinde yasal yollara başvurulacak.” Aylin yavaşça arkasını döndü. “Beni tehdit mi ediyorsunuz?” “Hayır. Hak sahibini bilgilendiriyorum.” Murat ayağa kalktı. “Anne, ben seninle yalnız konuşabilir miyim?” Ona baktım. “Bugün değil oğlum.” “Lütfen…” “Yirmi dakika boyunca annenin hayatını nasıl değiştireceğinizi konuştunuz. Şimdi benim de düşünmeye ihtiyacım var.” Murat’ın gözlerinden yaşlar süzüldü. Aylin kapıyı açtı. Ama çıkmadan önce son kez bana döndü. “Bunu bize nasıl yaparsın? Bütün aileye rezil olduk!” İşte o cümle… Her şeyi anlatıyordu.

: Üzülmüyordu. Pişman değildi. Sadece rezil olmaktan korkuyordu. Fincanımı masaya bıraktım. “Benim hayatımı çalmaya çalışırken utanmadın. Şimdi utanmak mı aklına geldi?” İkisi de çıktı. Kapı kapandı. Evime ilk kez dört yıldır bu kadar derin bir sessizlik çöktü. Kemal Bey belgelerini topladı. Neriman Hanım elimi tuttu. Ben mutfağa dönüp soğuyan çayımı yeniledim. Masada dört kişilik servis hâlâ duruyordu. Cevizli kekin yarısı kalmıştı. Ama artık kimseye ikram etmek için acelem yoktu. Kemal Bey gitmeden önce son bir belgeyi önüme koydu. “Fatma Hanım, bunu hemen imzalamak zorunda değilsiniz. Önce okuyun. Sonra kararınızı verin.” Kâğıdı elime aldım. İlk satırını okudum. Sonra ikinci satırını. Kalemimi çıkardım. Tam imza atacakken telefonum çaldı. Ekranda Murat’ın adı yazıyordu. Açtım. Oğlumun sesi titriyordu. “Anne… Aylin’in bilmediğin başka bir şey daha var.” Kalemim elimde dondu. “Ne var oğlum?” Murat birkaç saniye sustu. Sonra öyle bir şey söyledi ki… O sabah duyduğum on dokuz dakikalık konuşmanın bile yalnızca başlangıç olduğunu anladım. “Anne, babamın ölümünden sonra sana imzalattığı o banka belgesi var ya… Aylin onunla ilgili de bir şey yapmış.” Devamı var… BÖLÜM 3 “Anne, babamın ölümünden sonra sana imzalattığı o banka belgesi var ya… Aylin onunla ilgili de bir şey yapmış.” Elimdeki kalem masaya düştü. Bir an nefes alamadım. “Ne belgesi Murat?” Oğlum telefonda derin bir nefes aldı. “Babam öldükten birkaç ay sonra bankaya gitmiştiniz. Aylin de yanınızdaydı. Sana bazı evraklar imzalatmıştı. Hesap işlemleri için gerekli olduğunu söylemişti.” Hatırladım. Mehmet’in ölümünden sonra günlerce kendime gelememiştim. Evde onun terlikleri duruyordu. Sabahları hâlâ iki kişilik çay hazırlıyordum. Aylin bir gün yanıma gelmiş, banka işlemlerini kolaylaştıracağını söylemişti. “Sen yorulma Fatma Anneciğim. Ben hallederim.” Ben de ona güvenmiştim. “Peki o belgeye ne olmuş?” Murat’ın sesi iyice kısıldı. “Aylin, senin hesabınla ilgili bazı yetkiler almış. Birkaç ay önce de para çekmeye çalışmış. Banka işlemi durdurmuş. Çünkü imza uyuşmazlığı çıkmış.” Gözlerimi kapattım. “Ne kadar para?” “Anne… Yaklaşık yüz seksen bin lira.” Elim ağzıma gitti. “Benim param mı?” “Evet.” “Sen bunu ne zamandır biliyorsun?” Murat sustu. O sessizlik, cevabın kendisiydi. “Murat…” “İki haftadır.” İki hafta. Oğlum iki haftadır biliyordu. Benim paramın çekilmeye çalışıldığını biliyordu. Ve yine de sabah arabaya binip evimi satmak için gelmişti. “Peki neden bana söylemedin?” “Çünkü Aylin bana o parayı senin izninle kullandığını söyledi.” “Benim iznimle mi?” “Evet.” “Ne için?” Murat ağlamaya başladı. “Borçları varmış anne. Kredi kartları… Birkaç ödeme… Ben de tam olarak bilmiyorum.” O an içimde bir şey kırılmadı. Zaten çoktan kırılmıştı. Sadece son parçanın da yere düştüğünü duydum. “Bana yarın avukatla gel oğlum. Bu kez hiçbir şeyi karımın arkasına saklanmadan anlatacaksın.” Telefonu kapattım. Kemal Bey hâlâ yanımdaydı. Duyduklarını anlatınca yüzü ciddileşti. “Fatma Hanım, bankadan resmî hesap dökümü isteyelim. Yetkisiz işlem girişimi varsa kayıtları inceleriz. İmzalanan belgelerin de bir örneğini alırız. Gerekirse hukuki başvuru yaparız.” Başımı salladım. “Bu kez hiçbir belgeyi okumadan imzalamayacağım.” Kemal Bey hafifçe gülümsedi. “Mehmet Bey sizi iyi yetiştirmiş.” Gözlerim doldu. “Hayır Kemal Bey. Mehmet beni hep kendime güvenmem için yetiştirdi. Ben sadece bunu biraz geç hatırladım.” Ertesi sabah saat onda bankadaydık. Kemal Bey yanımdaydı. Neriman Hanım da benimle gelmek istemişti. Banka görevlisi hesap hareketlerini önüme koydu. Sayfaları tek tek çevirdim. İlkinde küçük bir işlem vardı. Sonra bir başkası. Ardından daha büyük bir tutar. Toplamda yüz seksen bin liraya ulaşan bir para çekme girişimi… Ama işlem tamamlanmamıştı. İmza doğrulaması yapılamadığı için banka parayı vermemişti. İçimden derin bir nefes aldım. En azından Mehmet’le yıllarca biriktirdiğimiz para yerindeydi. Görevli, eski yetkilendirme belgesinin bir kopyasını da verdi. Kemal Bey dikkatle inceledi. “Bu belgenin kapsamı ve geçerliliği konusunda ayrıca inceleme yapılacak. Bankaya da yazılı itirazımızı sunacağız.” Belgeleri çantama koydum. Bankadan çıkarken Neriman Hanım koluma girdi. “Fatma, artık kendini üzme. Ne gerekiyorsa yap.” “Üzülmüyorum Neriman.” “Nasıl yani?” “Üzülmek başka. Geri dönmek başka. Ben artık eski Fatma değilim.” O gün eve geldiğimde ilk yaptığım şey Mehmet’in fotoğrafının önüne oturmak oldu. Fotoğrafta gülümsüyordu. Elinde yıllar önce birlikte gittiğimiz Karadeniz gezisinden aldığı küçük bir çay bardağı vardı. “Mehmet,” dedim. “Evi koruyacağım. Merak etme.” Üç hafta sonra aile toplantısı yeniden yapıldı. Bu kez benim evimde değil. Kemal Bey’in bürosundaydık. Murat geldi. Aylin de yanındaydı. Ama bu kez elinde dosya yoktu. Yüzünde de o alışılmış tatlı gülümseme bulunmuyordu. Masaya oturduk. Kemal Bey banka kayıtlarını, evrakları ve yapılan hukuki başvuruların belgelerini önümüze koydu. Aylin hemen konuşmaya başladı. “Ben kimsenin parasını çalmadım. Fatma Anneciğim’in ihtiyaçları için kullanacaktım.” Ona baktım. “Benim hangi ihtiyacım vardı Aylin?” “Sen anlamıyorsun. Murat’ın da ailesi var. Çocukların masrafları var.” “Benim torunlarımın masrafları için zaten yıllardır yardım ediyorum.” “Her şeyi başımıza kakıyorsun!” Kemal Bey araya girdi. “Burada kimse kimsenin başına bir şey kakmıyor. Banka kayıtları inceleniyor. İmza ve yetkilendirme belgelerinin hukuki durumu değerlendiriliyor.” Aylin gözlerini sildi. “Ben sadece ailemi kurtarmaya çalıştım.” “Ben de kendi hayatımı kurtarmaya çalışıyorum,” dedim. Murat başını kaldırdı. “Anne, ben senden özür diliyorum.” İlk kez gözlerime baktı. “Ben yanlış yaptım. Seni korumam gerekiyordu. Ama korktum. Aylin’le aramız bozulmasın diye sustum.” “Peki benimle aranın bozulmasından korkmadın mı?” Başını eğdi. “Anne…” “Ben senin annenim Murat. Ama bu, bana yaptığın her şeyi affetmek zorunda olduğum anlamına gelmez.” Aylin sandalyesinde kıpırdandı. “Yani oğlunu da mı hayatından çıkaracaksın?” “Hayır. Oğlumu hayatımdan çıkarmıyorum. Ama hayatımın anahtarını da ona vermiyorum.” Sonra çantamdan küçük bir kâğıt çıkardım. Üzerinde kendi el yazımla üç madde vardı. Birincisi: Evim benim adıma kalacak. Satışına, kiralanmasına veya devrine ben karar vereceğim. İkincisi: Banka hesaplarımın kontrolü yalnızca bende olacak. Hiç kimse benim adıma işlem yapamayacak. Üçüncüsü: Bana saygı göstermeyen hiç kimse, sırf akrabam olduğu için hayatımda yer bulamayacak. Kâğıdı masaya bıraktım. Aylin okudu. Sonra acı bir kahkaha attı. “Bütün bunları yaparak mutlu mu olacaksın?” Ona sakin bir şekilde baktım. “Mutluluğumu senin üzülmene bağlamıyorum Aylin. Ben sadece artık üzülmek istemiyorum.” Toplantı o gün sona erdi. Hukuki süreç devam edecekti. Banka işlemleri incelenecek, gerekli başvurular yapılacaktı. Ama benim için en önemli karar çoktan verilmişti. Artık kimse benim adıma karar veremeyecekti. Sonraki aylarda Murat birkaç kez beni aradı. İlkinde ağladı. İkincisinde Aylin’in evden ayrıldığını söyledi. Üçüncüsünde ise torunlarımı görmek isteyip istemediğimi sordu. “Onlar benim torunlarım oğlum. Kapım onlara her zaman açık.” “Peki ben?” Bir süre sustum. “Sen de gelebilirsin Murat. Ama önce yaptıklarının sorumluluğunu almayı öğrenmelisin.” Aylin’in hayatı ise hiç umduğu gibi gitmedi. Gül Bahçesi’ndeki kuzeninin aracılığıyla hazırladığı plan artık işe yaramıyordu. Emlakçı Bruce, evin satışının mümkün olmadığını öğrenince dosyadan çekildi. Banka incelemesi sonucunda şüpheli işlemlerle ilgili resmî süreç başlatıldı. Aylin’in borçları da ortaya çıktı. Bir zamanlar göl kenarında tatil ve tekne hayali kuran kadın, şimdi kendi borçlarının hesabını yapmak zorundaydı. Murat da evlilikleriyle ilgili zor kararlar aldı. Ben kimsenin boşanmasını istemedim. Kimsenin mutsuzluğundan sevinç çıkarmadım. Benim istediğim tek şey adaletti. Ve adalet, bazen bir insanın hak ettiği yerde durmasıdır. Altı ay geçti. Bir sabah erkenden kalktım. Perdeleri açtım. Mutfak penceresini araladım. Bahçedeki güller yeniden açmıştı. Yıllardır dokunmadığım eski mutfak dolaplarını temizledim. Mehmet’in fincanlarını yıkadım. Birini kendime ayırdım. Diğerini de vitrine yerleştirdim. Sonra cevizli kek yaptım. Bu kez kimse gelsin diye değil. Canım istediği için. Öğleden sonra torunlarım geldi. Biri boynuma sarıldı. “Babaanne, seni çok özledik!” Onları kucakladım. Birlikte kek yedik. Çay içtik. Bahçede oynadılar. Murat kapının önünde bekliyordu. İçeri girmeden önce bana baktı. “Anne, gelebilir miyim?” Gülümsedim. “Gel oğlum. Çay yeni demlendi.” İçeri girdi. Ama aramızdaki her şey eskisi gibi olmadı. Bazı yaralar kapanır. İzleri kalır. Ben de o izleri saklamadım. Çünkü affetmek, yaşananları unutmak değildir. Ve güven, bir kez kırıldığında yalnızca sözlerle yeniden kurulmaz. Bugün yetmiş üç yaşındayım. Hâlâ aynı evde yaşıyorum. 1998’de Mehmet’le tapusunu aldığımız o evde… Mutfak masam hâlâ aynı yerde. Kilerdeki küçük not defterim hâlâ duruyor. Bazen açıp o sabah yazdığım saatlere bakıyorum. 07.19. 07.21. 07.24. 07.31. Bir insanın hayatının nasıl değişebileceğini birkaç dakikanın gösterebileceğini hiç düşünmemiştim. O sabah soğuyan bir bardak çayım vardı. Bir de beni evimden göndermeye hazırlanan insanlar… Şimdi çayımı sıcacık içiyorum. Evin kapısını kime açacağıma kendim karar veriyorum. Mehmet’in fotoğrafına her baktığımda aynı şeyi hatırlıyorum: “Fatma, bir şey önemliyse mutlaka yaz.” Ben de yazdım Mehmet. Hem duyduklarımı hem yaşadıklarımı… Ama en önemlisi, kendi değerimi yeniden hatırladım. Çünkü insan yaşlanınca hakkından vazgeçmek zorunda değildir. Anne olmak, evlat yetiştirmek, gelinini aileye kabul etmek… Bunların hiçbiri insanın kendi hayatından vazgeçmesi demek değildir. Unutmayın: Bir annenin sessizliği rıza değildir. Bir babanın mirası da açgözlülerin ödülü değildir. Hayatın cilvesi şu ki… Benim evimi satıp göl kenarında tekneye binmek isteyenler, sonunda kendi hayatlarının fırtınasında kaldılar. Ben ise aynı mutfakta, aynı fincandan çay içerek huzuru buldum. Çünkü ilahi adalet bazen kapıyı çalmaz. Sadece herkesin yaptığını kendi karşısına çıkarır. Sizce bir evlat, annesinin güvenini bir kez böyle kırdıktan sonra ikinci bir şansı hak eder mi? Yoksa bazı ihanetlerin bedeli, ömür boyu kapalı kalan bir kapı mıdır? Yorumlarınızı merak ediyorum.

Haberin Devamı

Gelinin beni bu sabah saat 07.15’te yanlışlıkla cebinden aradı. Telefonu açtığımı asla fark etmedi. On dokuz dakika boyunca mutfak masamda öylece oturdum.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Çok yalnızdım