Babam, yıllardır maaşımla taksitlerini ödediğim evi nikâh masasında küçük kardeşime düğün hediyesi olarak verdi.

DOLAR

Alış: 50.15

Satış: 50.35

EURO

Alış: 55.46

Satış: 55.68

GBP

Alış: 66.25

Satış: 66.74

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 14.11.2026

Babam, yıllardır maaşımla taksitlerini ödediğim evi nikâh masasında küçük kardeşime düğün hediyesi olarak verdi.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bölüm 2 “Abla, göster şu telefonu,” dedi Burak. Annem bileğimi bırakmadı. Daha da sıktı. “Derya, sakın!” O an annemin gözlerine baktım. Çocukluğumdan beri o bakışı tanırdım. Misafirlerin yanında sesimi yükselttiğimde, üniversiteyi başka şehirde okumak istediğimde, kendi paramla araba almaya kalktığımda hep aynı bakışı atardı. Sanki ailemizin huzuru benim susmama bağlıymış gibi. Ama bu kez susarsam yalnızca gururumu değil, altı yıllık emeğimi de kaybedecektim. Bileğimi annemin elinden kurtardım ve telefonu Burak’a uzattım. “Al. Baştan sona oku.” Burak ekranı aldı. Önce banka dekontlarına baktı. Parmağıyla aşağı kaydırdı. Sonra babamın mesajını açtı. Yüzündeki gülümseme yavaş yavaş silindi. “Bu ne?” diye sordu. “Altı yıldır ödediğim evin taksitleri.” “Babam bana emekli ikramiyesiyle aldığını söyledi.” “Bana da evin benim olacağını söyledi.” Burak telefonu babama göstermek için arkasını döndü. Babam koridorun başında durmuş bizi izliyordu. Ne zamandır orada olduğunu bilmiyordum. “Baba, bunlar doğru mu?” Babam cevap vermedi. Burak bir adım yaklaştı. “Baba, sana soruyorum. Ablam mı ödedi o evi?” Babam boğazını temizledi. “Aile içinde herkes birbirine yardım eder oğlum. Şimdi sırası mı bunların?” Burak elindeki kırmızı kurdeleli anahtara baktı. “Yani sen bana ablamın parasıyla alınmış evi mi hediye ettin?” Annem hemen araya girdi. “Burak, düğün gününde anneni babanı sorguya mı çekeceksin? Ablan zaten hep böyle. Bir şeyi de büyütmese olmaz.” O sırada Hikmet Bey kahveleri yan taraftaki sehpaya bıraktı. “Bir dakika,” dedi. “Ben burada anlamadığım bir şey var sanırım.” Babam gülümsemeye çalıştı. “Yok Hikmet Bey, çocuklar arasında ufak bir yanlış anlaşılma.” “Yanlış anlaşılma değil,” dedim. “Sizin kızınıza yarın devredilecek dairenin taksitlerini altı yıl ben ödedim. Babam da o evi bana vereceğine dair yazılı söz verdi.” Hikmet Bey’in yüzü sertleşti. “Kemal Bey, bana dairenin tamamen size ait olduğunu, üzerinde aile içi hiçbir mesele bulunmadığını söylediniz.” “Öyle zaten.” “Peki kızınız neden altı yıl ödeme yapmış?” Babam ilk kez bana öfkeyle baktı. “Derya, yeter artık!” Burak sesini yükseltti. “Hayır baba, yeter değil. Ben de bilmek istiyorum.” Koridorun ucunda Melis belirdi. Gelinliğinin eteğini iki eliyle toplamıştı. “Ne oluyor burada?” Kimse cevap vermeyince Burak telefonu ona uzattı. Melis uzun uzun okudu. Sonra babama baktı. “Kemal amca, siz bana o evin anahtarını verirken Derya ablanın bundan haberi olduğunu söylemiştiniz.” Babamın yüzü bembeyaz oldu. Ben Melis’e döndüm. “Ne dedin?” Melis gözlerini kaçırdı. “Geçen hafta konuşmuştuk. Ben evin neden sizin üzerinize olduğunu sormuştum. Kemal amca, ‘Derya zaten kendi isteğiyle kardeşine bırakıyor, yarın sürpriz yapacağız,’ dedi.” Bir an nefes alamadım. Demek yalnızca evimi vermemişlerdi. Benim rızamı da uydurmuşlardı. Annem çantasını omzuna taktı. “Tamam, herkes sakinleşsin. Yarın konuşuruz.” “Hayır anne,” dedim. “Yarın tapu devri var. Bugün konuşacağız.” Annem bana yaklaştı. “Bir ev için kardeşinin mutluluğunu mahvetmeye değer mi?” O cümleyi duyunca içimde altı yıldır taşıdığım bir şey koptu. “Bir ev için mi?” dedim. “Ben altı yıldır tatile gitmedim anne. Arkadaşlarım evlenip çocuk sahibi olurken ben her ay maaşımdan para ayırdım. Eski bir apartmanın bodrum katında oturdum. Kışın kombiyi az yaktım. Kendime mont almadığım yıllar oldu. Siz bunları bilmiyor muydunuz?” Annem gözlerini kaçırdı. “Biliyordunuz,” dedim. “Çünkü ben her bayram size geldiğimde annem, ‘Kızım biraz daha sabret, kendi evine geçince rahatlarsın,’ diyordu.” Burak birden anneme döndü. “Sen de mi biliyordun?” Annem sustu. “Anne!” “Biliyordum,” dedi sonunda. “Ama kardeşin evlenecekti. Bir fedakârlık gerekiyordu.” Burak elindeki anahtarı yere bıraktı. Metal anahtar mermer zemine çarpıp tiz bir ses çıkardı. “Ben sizden böyle bir fedakârlık istemedim.” Babam sertçe konuştu. “Burak, yerden al o anahtarı. Babanın hediyesini böyle mi karşılıyorsun?” Burak başını salladı. “Baba, senin olmayan şeyi bana nasıl hediye edersin?” Babam bir anda bağırdı. “Tapu benim üzerime! Benim olmayan ne demek?” Koridor sessizleşti. İşte bütün mesele buydu. Babam altı yıl boyunca bana kızım demişti. Ama şimdi karşısında bir yabancı varmış gibi tapudan söz ediyordu. Burak bana döndü. “Abla, yarın devir yapılmayacak.” Melis hemen başını salladı. “Ben de istemiyorum.” Hikmet Bey kızının omzuna dokundu. “Ben kızımın başını sokacağı bir ev olsun istedim. Başkasının hakkını alarak değil.” Sonra babama dönüp ekledi: “Yarınki randevuya gelmeyeceğiz Kemal Bey.” Babam o an ilk kez gerçekten korkmuş göründü. Ama korkusu beni kaybetmekten değildi. Planının bozulmasındandı. O gece eve döndüğümde ayakkabılarımı bile çıkarmadan mutfak masasına oturdum. Telefonumdaki bütün dekontları indirdim. Babamın mesajlarını tarih sırasına koydum. Banka hesap hareketlerini ayrı bir dosyaya kaydettim. Yetmiş iki ödeme. Toplam beş yüz kırk bin lira. Altı yıllık hayatım, yetmiş iki satırlık bir banka dökümüne sığmıştı. Gece yarısına doğru Burak aradı. “Ablacığım, iyi misin?” “Bilmiyorum.” Bir süre sustu. “Ben gerçekten bilmiyordum.” “Biliyorum Burak.” “Melis’le konuştuk. Yarın hiçbir yere gitmeyeceğiz. Ama babam…” Sesi kesildi. “Ne olmuş babama?” “Eve döner dönmez çok sinirlendi. Annemle tartıştılar. Bir şey duydum.” Kalbim hızlandı. “Ne duydun?” “Annem, ‘Derya dava açarsa sadece ev değil, diğer şeyler de ortaya çıkar,’ dedi.” Sandalyede doğruldum. “Hangi diğer şeyler?” “Bilmiyorum abla. Babam ona susmasını söyledi.” O gece sabaha kadar uyuyamadım. Ertesi sabah iş yerinden izin aldım ve yıllardır aynı şirkette birlikte çalıştığım bir arkadaşımın tavsiye ettiği avukatın bürosuna gittim. Avukat Selin Hanım belgeleri tek tek inceledi. Babamın ilk mesajını birkaç kez okudu. Sonra bana döndü. “Derya Hanım, tapunun babanızın üzerinde olması önemli. Ama bu yazışmalar ve düzenli ödemeler de ciddi deliller. Dairenin size ait olduğunun kabul edilip edilmeyeceği ayrıca hukuki değerlendirme gerektirir. Kesin bir sonuç vaat edemem. Fakat babanızın bu parayı sizden hangi amaçla aldığını ispatlamak için elimizde güçlü bir başlangıç var.” “Ben yalnızca paramı değil, evimi istiyorum,” dedim. “Anlıyorum. Öncelikle taşınmazın devredilmesini önlemeye yönelik hukuki imkânları değerlendireceğiz.” O gün gerekli başvuruları hazırlamaya başladık. Tam bürodan çıkarken telefonuma babamdan bir mesaj geldi. “Akşam eve gel. Konuşacağız. Avukat falan karıştırma, aile arasında halledelim.” Mesajı Selin Hanım’a gösterdim. “Gitmek zorunda değilsiniz,” dedi. “Giderseniz de hiçbir belgeyi incelemeden imzalamayın.” Akşam baba evine gittiğimde annem sofrayı kurmuştu. En sevdiğim yemekleri yapmıştı. Fırında patates, köfte, pirinç pilavı. Altı yıl boyunca taksitleri yatırdığım her ayın sonunda arayıp “Kızım kendine de harcayacak para bırak” diyen kadın, şimdi hiçbir şey olmamış gibi tabağıma pilav koyuyordu. Babam masanın başında oturuyordu. “Gel kızım,” dedi. “Otur.” Oturmadım. “Konuşacakmışız.” Babam derin bir nefes aldı. “Dünkü olay çirkin oldu. Sen de sinirlendin, biz de. Ama aile içinde böyle şeyler olur.” “Benim evimi kardeşime vermek aile içinde olan sıradan bir şey mi?” Babam yüzünü buruşturdu.

: “Bak, o evin kredisi benim adıma çekildi. Riskini ben aldım. Sen ödeme yaptın, doğru. Ama ben de o yıllarda ailenin başka masraflarını karşıladım.” “Ben kendi kiramı öderken sen benim adıma bir ev biriktirdiğimi söylüyordun.” Babam masanın çekmecesini açtı. Bir dosya çıkardı. “Bu işi uzatmayalım. Sana paranı vereceğiz.” Dosyadan bir kâğıt çıkarıp önüme koydu. Kâğıdın üzerinde dört yüz bin lira yazıyordu. “Bunu imzala,” dedi. “Biz de parayı üç taksitte ödeyelim.” Belgeyi okudum. Son paragrafta şu ifade vardı: “Tarafların geçmişe dönük taşınmaz ve para alacağı konusunda birbirlerinden hiçbir hak ve talepleri kalmamıştır.” Başımı kaldırdım. “Beş yüz kırk bin lira ödedim. Bana dört yüz bin verip bütün haklarımdan vazgeçmemi istiyorsun.” Babam ellerini masaya vurdu. “Altı yıl önceki parayla bugünkü parayı mı bir tutuyorsun? Sana para veriyoruz işte!” “Üstelik henüz vermediğiniz para için benden imza istiyorsunuz.” Annem ağlamaya başladı. “Derya, babanın tansiyonu var. Bu kadar üstüne gitme.” Dosyayı kapattım. “İmzalamıyorum.” Babamın yüzü değişti. “O zaman mahkemede görüşürüz.” Tam kapıya yönelmiştim ki annem arkamdan seslendi. “Derya, bekle.” Döndüm. Annem babama baktı. “Sen kızına gerçeği söylemeyecek misin?” Babam ayağa fırladı. “Fatma, kapat şu konuyu!” Annem ilk kez babamın sözünü dinlemedi. “Kızım,” dedi titreyen sesiyle, “senin ödediğin taksitlerin hepsi bankaya gitmedi.” Elimdeki çantanın sapını sıktım. “Ne demek gitmedi?” Babam bağırdı. “Fatma!” Annem ağlayarak devam etti. “Baban krediyi dört yıl önce kapattı.” O an mutfaktaki buzdolabının uğultusunu bile duydum. “Nasıl yani?” “Emekli ikramiyesiyle kalan borcu ödedi. Ama sana söylemedi. Sen iki yıl daha para gönderdin.” Babama döndüm. “Doğru mu?” Babam cevap vermedi. “Baba, doğru mu?” Sonunda sandalyeye çöktü. “O dönemde zor durumdaydık.” “Benim gönderdiğim para nereye gitti?” Annem başını eğdi. “Burak’ın iş kurma meselesi vardı.” Kalbim sıkıştı. Burak üç yıl önce bir arkadaşıyla küçük bir oto yıkama işletmesi açmış, altı ay sonra kapatmıştı. O sırada babam, sermayeyi kendisinin verdiğini söylemişti. “Benim paramı Burak’a mı verdiniz?” Annem burnunu çekti. “Bir kısmını.” “Ne kadar?” “Bilmiyorum.” Babam başını kaldırdı. “Ne önemi var? Kardeşin için harcandı.” O an anladım. Evimi kardeşime vermeleri bir anlık karar değildi. Yıllardır benim kazancım, bana sorulmadan aile bütçesinin görünmeyen bir parçası yapılmıştı. Üstelik her defasında bana kendi geleceğim için biriktirdiğim söylenmişti. Çantamı aldım. Babam arkamdan seslendi. “Bu kapıdan çıkarsan bir daha kızım diye gelme!” Kapının kolunu tuttum. “Ben bu eve altı yıldır kızınız olduğumu sanarak geldim baba,” dedim. “Meğer siz beni sadece para gönderen biri olarak görüyormuşsunuz.” Kapıyı kapattım. Ve ilk kez arkamdan çağırmalarını beklemedim. Ertesi gün Burak’la buluştum. Her şeyi anlattım. İş kurduğu zaman kullanılan paranın benim ödemelerimden geldiğini duyunca yüzünü ellerinin arasına aldı. “Abla, o paranın babamın birikimi olduğunu sanıyordum.” “Senin suçun değil. Ama artık gerçeği biliyorsun.” Burak başını kaldırdı. “Ben bir şey yapacağım.” “Ne?” “Babamdan o paranın hesabını isteyeceğim. İşten bana kalan borcu da kendi imkânımla ödeyeceğim.” “Burak, senin bana borcun olduğundan bile emin değiliz. Önce kayıtları öğrenelim.” “Yine de bu kez senden değil, kendimden başlayacağım.” O gün ilk kez kardeşimi küçük bir çocuk gibi değil, yetişkin bir adam gibi gördüm. Bir hafta sonra Selin Hanım aradı. “Derya Hanım, önemli bir gelişme var. Banka kayıtlarıyla ilgili incelememizde kredinin erken kapatıldığı tarihi doğrulayabilecek belgeler elde ettik. Bundan sonraki ödemelerin nereye gittiğini de tespit etmeye çalışacağız.” Telefonu kapattıktan sonra pencerenin önünde uzun süre durdum. Babam yıllarca bana evimin borcunun sürdüğünü söylemişti. Oysa borç bitmişti. Bitmeyen tek şey benim ona duyduğum güvendi. Hukuki süreç aylar sürdü. Babam önce avukatı aracılığıyla bütün ödemelerimin aileme yaptığım gönüllü yardımlar olduğunu ileri sürdü. Sonra bunları kira karşılığı gönderdiğimi iddia etti. Ama altı yıl boyunca o dairede hiç yaşamamıştım. Üstelik babamın eski mesajlarında yalnızca “ev senin olacak” cümlesi yoktu. Başka mesajlar da vardı. “Bu ayki ev taksitini aldım kızım.” “Merak etme, tapuyu kredi bitince sana devredeceğiz.” “Sen biriktirmeye devam et, yakında kendi evine geçeceksin.” Ve en önemlisi, kredinin kapatılmasından altı ay sonra gönderdiği bir mesaj: “Derya, bu ay da ev parasını aksatma. İşler biraz sıkışık.” Banka kayıtları incelendiğinde, kredinin kapanmasından sonraki ödemelerimin doğrudan babamın hesabında kaldığı, bir bölümünün de başka harcamalara aktarıldığı ortaya çıktı. Babamın anlattığı hikâye her yeni belgeyle biraz daha dağıldı. Dava devam ederken aile büyükleri araya girmeye çalıştı. Halalarım aradı. Amcalarım nasihat verdi. “Baba dediğin insan mahkemeye verilir mi?” “Para bulunur, aile bulunmaz.” “Senin de bir gün kardeşine ihtiyacın olur.” Hepsine aynı cevabı verdim: “Ben babamdan para istemedim. Kendi paramla kurduğum geleceği istedim.” Sonra telefonları susturdum. Davanın sonlarına doğru beklemediğim bir şey oldu. Babamın avukatı Selin Hanım’ı aradı. Uzlaşmak istiyorlardı. Bir hafta sonra avukatların da katıldığı görüşmede babamla karşı karşıya oturduk. Altı ayda saçları daha da beyazlamıştı. Annem yanında değildi. Babam önüme bakmadan konuştu. “Daireyi sana devretmeyi kabul ediyorum.” Kalbim hızlandı. Selin Hanım hemen araya girdi. “Devrin usulünü, üzerindeki yükleri ve masrafları yazılı protokolle netleştireceğiz.” Babam başını salladı. “Tamam.” Sonra bana baktı. “Memnun oldun mu?” Bu soruyu sormasına şaşırdım. Sanki yıllarca ödemiş olduğum evi bana geri vermesi büyük bir iyilikmiş gibi. “Henüz değil,” dedim. Kaşlarını çattı. “Daha ne istiyorsun?” “Gerçeği söylemeni.” Babam sandalyesinde kıpırdandı. “Neyi?” “Burak’a, Melis’e, Hikmet Bey’e. Herkese. O evin senin emekli ikramiyenle alınmış bir düğün hediyesi olmadığını söylemeni.” “Beni herkesin önünde küçük düşürmek mi istiyorsun?” Başımı salladım. “Hayır. Sen beni herkesin önünde küçük düşürdüğünde ben susmak zorunda kaldım. Şimdi yalnızca yalanı düzeltmeni istiyorum.” Babam uzun süre sessiz kaldı. Sonunda ilk kez gözlerini kaçırmadan konuştu. “Evi sen ödedin.” Bekledim. “Bana güvendin. Ben de…” Sesi kısıldı. “Ben de o güveni kötüye kullandım.” Bu cümleyi duymak için altı yıl değil, bütün çocukluğum boyunca beklemiş gibiydim. Ama beklediğim rahatlamayı hissetmedim. Çünkü bazı itiraflar gerçeği geri getirir, geçmişte kaybedilen yılları değil. Uzlaşma protokolü imzalandıktan, gerekli işlemler tamamlandıktan ve tapu resmen adıma geçirildikten sonra Kartal’daki daireye ilk kez kendi anahtarımla girdim. Ev boştu. Pencerelerin önünde toz birikmişti. Mutfak dolaplarından birinin kapağı yamuktu. Salondaki duvarda eski bir çivinin izi vardı. Altı yıl boyunca hayalini kurduğum ev, fotoğraflardaki kadar güzel değildi. Ama benimdi. Çantamdan küçük bir bez çıkardım. Mutfak tezgâhının üzerini sildim. Sonra salonun ortasına oturdum. Ağladım. İlk kez öfkeden değil. Yorgunluktan. Ve nihayet bitmiş olmasından. Bir saat sonra kapı çaldı. Burak ile Melis gelmişti. Burak elinde büyük bir karton kutu tutuyordu. “Taşınma hediyesi,” dedi. Kutunun içinde iki fincan, bir çaydanlık ve küçük bir saksı çiçeği vardı. Melis gülümsedi. “Yeni evine ilk çiçeği biz getirelim istedik.” İkisini içeri aldım. Melis pencereleri açtı. Burak çaydanlığı mutfağa götürdü. Oturduğumuzda Burak cebinden bir zarf çıkardı. “Abla, bunu kabul etmeni istiyorum.” Zarfın içinde bir miktar para vardı. “Bu ne?” “Eski işim için babamın bana verdiği paranın bir kısmını biriktirdim. O paranın seninkilerle bağlantılı olduğunu öğrendikten sonra içim rahat etmedi. Hesapları da kontrol ettireceğim. Benim yüzümden kullanılmış bir miktar varsa tamamını sana ödemek istiyorum.” Zarfı ona geri uzattım. “Önce ne kadarının benim param olduğunu netleştirelim. Bana borcun varsa birlikte hesaplarız. Ama başkasının yaptığı hatanın cezasını kendine yükleme.” Burak gözlerini sildi. “Ben yine de senden özür dilemek istiyorum.” “Sen gerçeği öğrendiğin gün yanımda durdun,” dedim. “Benim için önemli olan buydu.” Melis elimi tuttu. “Biz de kendi evimiz için birikim yapıyoruz. Biraz zaman alacak ama olsun.” Gülümsedim. “İnsanın kendi emeğiyle aldığı şeyin huzuru başka oluyor.” O akşam üçümüz yerde oturup çay içtik. Evde ne koltuk vardı ne masa. Ama altı yıldır hiçbir aile sofrasında hissetmediğim kadar rahattım. Bir ay sonra annem aradı. “Derya, baban hastalandı.” Kalbim sıkıştı. “Ne oldu?” “Tansiyonu yükseldi. Doktora götürdük. Şimdi evde.” “Geçmiş olsun. İlaçlarını düzenli kullansın.” Annem bir süre sustu. “Bizi hiç merak etmiyor musun?” “Ediyorum anne. Ama merak etmek, yaşananları unutmak demek değil.” Sesi titredi. “Biz seni kaybetmek istemedik.” Pencerenin önündeki çiçeğe baktım. “Beni kaybetmemek için bir kez olsun benim ne istediğimi sormanız yeterdi.” Annem ağlamaya başladı. “Ben kardeşin evlensin diye yaptım.” “Biliyorum. Ama beni neden feda ettiğini hâlâ anlamıyorum.” Uzun bir sessizlik oldu. Sonra annem çok alçak sesle konuştu. “Çünkü sen hep güçlüydün. Burak yapamazsa sen yaparsın diye düşündük.” Gözlerimi kapattım. İşte yıllardır duymayı beklediğim cevap buydu. Beni daha az sevdiklerini söylemiyordu belki. Ama benim daha az korunmaya ihtiyacım olduğunu düşündüklerini itiraf ediyordu. “Anne,” dedim, “güçlü olmam canımın yanmadığı anlamına gelmiyor.” Telefonun diğer ucundan yalnızca ağlama sesi geldi. “Bir gün görüşürüz,” dedim. “Ama eskisi gibi olmayacak.” Telefonu kapattım. O günden sonra annemle arada bir konuştum. Babamla ise yalnızca hazır olduğum zamanlarda, kısa görüşmeler yaptım. Onları affettiğimi söylemedim. Affetmek için kendimi zorlamadım da. Çünkü yeniden güvenmek, bir özürle değil, uzun süre boyunca gösterilen davranışlarla mümkün olabilirdi. Aradan bir yıl geçti. Kartal’daki evin salonuna açık renk bir koltuk aldım. Balkonuna sardunyalar diktim. Mutfakta küçük, yuvarlak bir masa vardı. O masanın üzerinde artık her ay banka dekontlarını kontrol ettiğim dosya durmuyordu. Yerine bir seyahat broşürü koymuştum. Yıllardır ilk kez kendim için bir tatil planlıyordum. Bir pazar sabahı Burak ve Melis kahvaltıya geldi. Melis hamileydi. Burak mutfakta çay doldururken gülerek seslendi: “Abla, bebeğimiz doğunca en çok senin evine geleceğiz. Hazır ol.” “Önce kendi evinizin taksitlerini düzgün ödeyin,” dedim. Üçümüz de güldük. Kapı çaldığında annemle babamın geldiğini gördüm. Önceden haber vermişlerdi. İlk kez ikisini birlikte davet etmiştim. Babam kapının önünde durup içeri baktı. “Güzel yapmışsın evi,” dedi. “Teşekkür ederim.” İçeri girdiler. Annem balkondaki çiçeklere bakarken babam duvardaki çerçeveyi fark etti. Çerçevede bir fotoğraf ya da aile resmi yoktu. Tapunun bir kopyası vardı. Altında küçük bir yazı: “Altı yıl çalıştım. Bir yıl mücadele ettim. Sonunda kendi emeğimin sahibi oldum.” Babam yazıyı uzun süre okudu. Sonra gözlüğünü çıkarıp cebine koydu. “Kızım,” dedi yavaşça, “ben sana çok büyük haksızlık ettim.” Bu kez hemen cevap vermedim. “Biliyorum baba.” “Bunu hiçbir şey düzeltemez.” “Geçmişi düzeltemez,” dedim. “Ama bundan sonra nasıl davranacağını sen seçebilirsin.” Babam başını eğdi. Sonra sessizce sofraya oturdu. O gün kimse bana “Sen zaten evlenmiyorsun” demedi. Kimse fedakârlık istemedi. Kimse başka birinin geleceğini kurtarmak için benimkinden vazgeçmem gerektiğini söylemedi. Kahvaltı bitince annem bulaşıkları toplamak istedi. İzin verdim. Babam balkondaki gevşek sandalye ayağını tamir etti. Burak çay doldurdu, Melis bebek için düşündükleri isimleri anlattı. Her şey kusursuz değildi. Belki hiçbir zaman olmayacaktı. Ama artık o masada kendi yerimi küçülterek başkalarına yer açmak zorunda değildim. Akşam herkes gittikten sonra kapıyı kilitledim. Anahtarı avucumun içine aldım. Babamın düğün salonunda kırmızı kurdeleyle kardeşime uzattığı o anahtarı hatırladım. O gün herkes alkışlamıştı. Ben ise ağlamamak için dudaklarımı ısırmıştım. Şimdi elimdeki anahtarda ne kırmızı kurdele vardı ne de gösterişli bir hediye paketi. Sadece küçük, sıradan bir metal parçasıydı. Ama hayatımda tuttuğum en değerli şeylerden biriydi. Çünkü bu kez kapıyı kimin açacağına, kimin içeri gireceğine ve kimin hayatım hakkında söz sahibi olacağına ben karar veriyordum. Salondaki ışığı kapatmadan önce duvardaki tapuya son kez baktım. Babam bana yıllarca “Bu ev senin olacak kızım” demişti. Sonra onu kardeşime hediye etmişti. Ben ise o evi geri aldığım gün asıl kazandığım şeyin dört duvar olmadığını anlamıştım. Kendi hayatımdı. Ve artık onu kimseye hediye etmeyecektim. SON.

Haberin Devamı

Babam, yıllardır maaşımla taksitlerini ödediğim evi nikâh masasında küçük kardeşime düğün hediyesi olarak verdi.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

AK Partiden İstifa Eden Eski İl Başkanı