Ağabeyim düğün gecesi gelini baba evimizde bırakıp kayıplara karıştı. Bütün köy yengeme “kocası kaçan gelin” derken o ağlamadı. Ağabeyimin yatağın ucunda bıraktığı gömleği katladı ve babama tek bir cümle söyledi: “Onu aramayın.”

DOLAR

Alış: 50.15

Satış: 50.35

EURO

Alış: 55.46

Satış: 55.68

GBP

Alış: 66.25

Satış: 66.74

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 14.11.2026

Ağabeyim düğün gecesi gelini baba evimizde bırakıp kayıplara karıştı. Bütün köy yengeme “kocası kaçan gelin” derken o ağlamadı. Ağabeyimin yatağın ucunda bıraktığı gömleği katladı ve babama tek bir cümle söyledi: “Onu aramayın.”

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bölüm 2 Telefonu kulağıma bastırdım. Babamın arkasından erkek sesleri geliyordu. Birisi bağırıyordu. “Halil! Oğlun ortaya çıkmazsa bu kızın hesabını sen vereceksin!” Babam derin bir nefes aldı. “Aslı, beni duyuyor musun?” “Duyuyorum baba.” “Ağabeyinin nerede olduğunu biliyor musun?” Karşımda oturan Yiğit’e baktım. Yüzünde korkudan çok, bir karar vermiş insanın çaresizliği vardı. “Baba,” dedim, “Yiğit yaşıyor. Güvende. Ama şu anda yerini söyleyemem.” Babamın sesi sertleşti. “Sen de mi bana karşı geldin?” “Kimseye karşı gelmiyorum. Sadece daha büyük bir kötülüğün olmasını engellemeye çalışıyorum.” “Benim kapımda üç adam var kızım!” “Polisi ara baba. Tehdit ediyorlarsa kapıyı açma.” Babam uzun süre sustu. Sonra hiç beklemediğim bir şey söyledi. “Ben oğlumu kaybetmekten korkuyordum. Meğer ikinizi de kaybediyormuşum.” Telefon kapandı. Yiğit başını ellerinin arasına aldı. “Bunun böyle olacağını düşünmedim.” Ona öfkeyle baktım. “Sen ne düşündün ağabey? Nazlı’yı kurtarmak için kaçınca herkesin sakin sakin evine döneceğini mi?” “Başka bir yol bulamadım.” “Başka bir yol aramayı denedin mi?” Cevap vermedi. Konteynerin içinde uzun süre sessizlik oldu. Dışarıda işçiler demir taşıyor, bir vinç ağır ağır dönüyordu. Hayat devam ediyordu. Bizim evimizde ise her şey yıkılmıştı. Sonunda Yiğit ayağa kalktı. “Çorum’a dönüyorum.” “Dönersen Cemal seni parçalar.” “Dönmezsem Nazlı’yı o adama verecekler.” “Tek başına gidemezsin.” Bana baktı. “Ne yapacağız?” Telefonumu çıkardım. “Önce Nazlı’yla konuşacağız. Bu sefer onun ne istediğini herkes kendi ağzından duyacak.” O gece Sungurlu’ya dönmedik. Nazlı’yı aradım. Telefonu kapalıydı. Bir daha aradım. Yine kapalı. Sonunda Ozan’ın numarasını Emre’den aldım. Üçüncü çalışta açtı. “Aslı Abla?” “Nazlı nerede?” Karşı taraftan bir sandalye sesi geldi. “Evde. Telefonunu almışlar.” “Cuma günü başka biriyle evlendireceklermiş.” Ozan’ın nefesi kesildi. “Biliyorum.” “Nasıl biliyorsun?” “Cemal bugün bana da geldi. Nazlı’yı unutmazsam beni öldüreceğini söyledi.” “Ozan, sen gerçekten Nazlı’yı seviyor musun?” “Çocukluğumdan beri.” “Peki onun için ne yapacaksın?” Uzun bir sessizlik oldu. “Onu alıp kaçacağım.” “Hayır,” dedim. “Önce hayatta kalacaksınız. Sonra kendi kararınızı vereceksiniz. İkinizin de saklanarak yaşayacağı bir hayat kurmayacağız.” Ozan’ın sesi titredi. “Nasıl?” “Yarın sabah Sungurlu’ya geliyorum. Sen de gel. Ama Cemal’in karşısına çıkmayacaksın.” Telefonu kapattığımda Yiğit bana bakıyordu. “Neden kaçmalarına izin vermiyorsun?” “Çünkü sen kaçtın ağabey. Şimdi onlar da kaçarsa Cemal bütün hayatları boyunca peşlerinde olacak.” “Peki ne yapacağız?” “Bu işi korkuyla değil, gerçekle bitireceğiz.” Ertesi sabah Sungurlu’ya vardığımızda güneş yeni doğuyordu. Yiğit’i ilçenin girişindeki küçük bir pansiyona yerleştirdim. Kimseye haber vermemesini söyledim. Ben doğrudan Nazlı’nın baba evine gittim. Kapıyı annesi açtı. Beni görünce yüzü değişti. “Burada ne işin var?” “Nazlı’yla konuşacağım.” “Konuşacak bir şey kalmadı.” “Onunla konuşmadan gitmeyeceğim.” Kadın arkasına baktı. Sonra fısıldadı. “Cemal içeride. Git kızım.” Tam dönecektim ki üst kattaki pencerede Nazlı’yı gördüm. Yüzü solgundu. Bileğindeki kırmızı ip hâlâ duruyordu. Bana baktı. Sonra iki parmağını dudaklarına götürdü. Susmamı istiyordu. Ama gözleri başka bir şey söylüyordu. Yardım et. O anda içeriden Cemal çıktı. “Senin burada ne işin var?” Sakin kalmaya çalıştım. “Nazlı’yı görmeye geldim.” “Senin ağabeyin kız kardeşimi rezil etti. Şimdi de siz mi gelip acıyacaksınız?” “Nazlı’yı evlendireceğinizi duydum.” “Duyduysan ne olmuş?” “Onun rızası var mı?” Cemal yüzüme yaklaştı. “Sen benim ailemin işine karışamazsın.” “Bir kadını istemediği biriyle evlendirmek aile meselesi değil.” Cemal’in gözleri karardı. “Bana akıl verme.” Arkamdan bir ses geldi. “Cemal, yeter.” Nazlı merdivenlerden inmişti. Üzerinde eski bir hırka vardı. Saçları gelişigüzel toplanmıştı. “Ben Aslı’yla konuşacağım.” Cemal kolunu yakaladı. “Odana çık.” Nazlı geri çekilmedi. “Konuşacağım dedim.” Cemal elini kaldırdı. Refleksle araya girdim. “Dokunma ona!” Bir an herkes dondu. Sonra Cemal elini indirdi. “Beş dakika,” dedi. “Kapının önünde konuşacaksınız.” Nazlı’yla avluya çıktık. Onu ilk kez bu kadar yorgun gördüm. “Aslı,” diye fısıldadı, “Yiğit nerede?” “Güvende.” Gözlerinden yaş aktı. “Ben ona git dedim.” “Biliyorum.” “Bana yardım etmek için bütün hayatını mahvetti.” “Hayır. Senin hayatını kurtarmaya çalıştı. Ama bunu ikiniz de tek başınıza yapamazsınız.” Nazlı bileğindeki kırmızı ipi tuttu. “Ben Ozan’la gitmek istiyorum.” “Biliyorum.” “Cuma sabahı beni evden çıkarmayacaklar.” “Peki o evliliği kabul ettin mi?” Başını salladı. “Hayır. Bana sormadılar bile.” “Bunu kendi ağzınla yetkililere söyleyebilir misin?” Bana korkuyla baktı. “Cemal öğrenirse…” “Elimizden geldiğince seni koruyacağız. Ama seni kurtaracak bir yalan daha kurmayacağız.” Nazlı uzun süre sustu. Sonra hırkasının cebinden küçük bir kâğıt çıkardı. “Bunu sakla.” Açtım. Bir nikâh başvurusunun fotokopisiydi. Üzerinde Nazlı’nın adı ve Kirazlı köyünden dul adamın adı yazıyordu. Altında bir imza vardı. Nazlı’ya baktım. “Bu senin imzan mı?” “Hayır.” Boğazım düğümlendi. “Kim attı?” “Cemal.” O an mesele yalnızca zorla evlendirme tehdidi olmaktan çıkmıştı. Ortada sahte bir imza da vardı. “Bunu nereden buldun?” “Dün masanın üstündeydi. Fotoğrafını çektim, sonra fotokopisini aldım. Aslı, ben imzalamadım. O adamla konuşmadım bile.” “Bunu da anlatacağız.” Nazlı’nın eli titriyordu. “Beni burada bırakma.” Elini tuttum. “Seni zorla götürmeyeceğim. Ama yardım isteyeceğiz. Yalnız değilsin.” O gün öğleden sonra Nazlı, evden komşu bir kadının yardımıyla çıkabildi. Birlikte polis merkezine gittik. Başına gelenleri kendi sözleriyle anlattı. Tehditleri, istemediği evliliği, imzanın kendisine ait olmadığını söyledi. Korunma talebinde bulundu. İfadesini verirken ilk kez ağladı. Ama Yiğit için değil. Kendisi için. “Ben kimseye kötülük yapmadım,” dedi. “Sadece sevmediğim bir adamla evlenmek istemedim.” O cümle odadaki herkesin içinde yankılandı. Yetkililer başvurularını aldı. Güvenliği için gerekli işlemler başlatıldı ve kalabileceği güvenli bir yer konusunda destek sağlandı. Ozan da kendisine yöneltilen tehditleri bildirdi. Cemal aynı akşam öğrendi. Ve önce bizim eve geldi. Babam avludaydı. Cemal kapıya vurdu. “Halil! Kız kardeşin benim kız kardeşimi polise götürmüş!” Babam ayağa kalktı. “Aslı kendi bildiğini yapmış.” “Senin ailen bizi rezil etmeye devam ediyor!” Babam ilk kez sesini yükseltti.

: “Yeter artık Cemal!” Cemal durdu. “Sen bana bağırıyor musun?” “Evet. Çünkü sen de ben de çocuklarımızın hayatını kendi gururumuz sanıyoruz.” Cemal’in yüzü gerildi. “Ben kız kardeşimin namusunu koruyorum.” Babam kapıya yaklaştı. “Bir kadının namusu, onun istemediği bir adama verilmesiyle korunmaz.” Cemal bir adım geri çekildi. Babam devam etti. “Benim oğlum kaçtı diye onu evlatlıktan reddettim. Neden kaçtığını bile sormadım. Sen kız kardeşinin ne istediğini hiç sordun mu?” Cemal cevap vermedi. O anda arabanın sesi duyuldu. Sokağın başında eski bir otomobil durdu. Kapı açıldı. Yiğit indi. Babamın yüzündeki bütün renk çekildi. “Ağabey…” diye fısıldadım. Yiğit ağır adımlarla avluya girdi. Cemal onu görünce üzerine yürüdü. “Demek sonunda çıktın ortaya!” Yiğit kaçmadı. “Buradayım.” Cemal yakasından tuttu. “Benim kız kardeşimi düğün gecesi bırakıp gidecek kadar erkek miydin sen?” Yiğit ellerini kaldırmadı. “Onu utandırmak için gitmedim.” “Peki neden gittin?” “Çünkü Nazlı beni sevmiyor.” Cemal’in eli gevşedi. Yiğit devam etti. “Ozan’ı seviyor. Çocukluğundan beri. Sen bunu biliyordun.” Cemal’in gözleri büyüdü. “Sus!” “Biliyordun. Ama yine de kız kardeşini bana verdin.” “Kes sesini!” “Ben düğünden önce Nazlı’yla konuştum. Bana gerçeği anlattı. Ailesinden korktuğunu söyledi. Ben de düğünü iptal edersek onu eve kapatacağınızı düşündüm.” Cemal dişlerini sıktı. “Sen benim aileme iftira atıyorsun.” “Hayır. Ben kendi korkaklığımı anlatıyorum. Düğünü durdurmaya cesaret edemedim. Bir plan yaptık. Ben gidecektim. Herkes beni suçlayacaktı. Nazlı mağdur olacaktı. Sonra Ozan’la kendi hayatını kuracaktı.” Babam duvara yaslandı. “Yiğit,” dedi kısık sesle, “bana neden söylemedin?” Ağabeyim babama döndü. “Çünkü sen de Cemal gibi düşünürdün baba.” O cümle avlunun ortasına taş gibi düştü. Babamın dudakları titredi. “Ben…” Yiğit devam etti. “Bana ne derdin? Düğün günü herkes gelmiş, masraflar yapılmış, köy konuşacak… Kızı geri gönderemezsin, derdin. Ben de senin karşında duramadım.” Babamın gözleri doldu. Yiğit başını eğdi. “Özür dilerim baba. Sana güvenemedim.” Babam yavaşça oğluna yaklaştı. “Ben de sana, doğruları söyleyebileceğin bir baba olamadım.” Cemal araya girdi. “Bu iş böyle bitmez!” Elini cebine attı. Bir an hepimizin kalbi duracak gibi oldu. Ama çıkardığı şey telefondu. “Benim de söyleyeceklerim var,” dedi. Ekranı açtı. Bir fotoğraf gösterdi. Fotoğrafta Nazlı ile Ozan vardı. İkisi bir parkta oturuyordu. “Ben bunları düğünden iki ay önce gördüm,” dedi. Yiğit’in yüzü değişti. “Yani biliyordun.” “Biliyordum.” “Peki neden onu benimle evlendirdin?” Cemal’in gözleri doldu. “Çünkü babamız ölmeden önce Nazlı’nın seninle evlenmesini istemişti.” Sessizlik oldu. “Babamın son isteğiydi,” dedi. “Ben de söz vermiştim.” Yiğit başını salladı. “Bir ölünün isteği için yaşayan bir insanı mutsuz etmeye hakkın yok, Cemal.” Cemal cevap veremedi. Babam ağır ağır konuştu. “Ben de karımı kaybettikten sonra oğlumun evliliğini görmek istedim. Ama bugün anlıyorum, biz büyükler bazen kendi korkularımızı çocuklarımızın kaderi sanıyoruz.” Cemal gözlerini yere indirdi. O gece kimse birbirine sarılmadı. Kimse hemen affetmedi. Ama ilk kez herkes gerçeği duydu. Cemal, Nazlı’ya yönelik tehditleri nedeniyle yürütülen işlemlerle yüzleşmek zorunda kaldı. Sahte imza iddiası da ayrı olarak araştırılmaya başlandı. Nazlı’nın rızası olmadığı açıkça ortaya çıktığı için planlanan resmi nikâh gerçekleşmedi. Yiğit ve Nazlı’nın evliliklerinin hukuken sona erdirilmesi için avukatları aracılığıyla gerekli süreç başlatıldı. İkisi de birbirinden maddi bir talepte bulunmadı. Nazlı, güvenliği sağlandıktan sonra kendi kararıyla İstanbul’a gitti. Ozan onu otogarda karşıladı. Bu kez sabah yedide, korkarak bir otobüse binmek zorunda değildi. Kendi isteğiyle, başı dik gitti. Yiğit ise Sungurlu’da kaldı. İlk haftalar kolay olmadı. Köyde hâlâ konuşuyorlardı. “Karıyı kaçıran damat geri dönmüş.” “Böyle erkek mi olur?” “Düğün gecesi karısını bırakmış.” Ama Yiğit artık susmuyordu. Kahvede biri aynı sözü söylediğinde, yalnızca bir cümleyle cevap veriyordu. “Bir kadını istemediği bir evlilikte tutmamak ayıp değildir.” Sonra işine dönüyordu. Babam ise değişmekte zorlandı. Bir sabah annemin kurduğu sofrada Yiğit’in tabağına baktı. Uzun süre sustu. Sonra oğluna döndü. “Ben o gün avluda, benim Yiğit diye bir oğlum yok, dedim.” Yiğit başını kaldırdı. “Duydum baba.” Babamın gözleri doldu. “Öfkeyle söyledim.” “Biliyorum.” “Öfkeyle söylenen söz de insanı yaralar oğlum.” Yiğit cevap vermedi. Babam elini uzattı. “Benim bir oğlum var. Adı Yiğit. Ve ben onunla gurur duymayı çok geç öğrendim.” Ağabeyim babasının elini tuttu. İkisi de ağladı. Annem o gün Yiğit’in tabağını ilk kez acıyla değil, gülümseyerek koydu. Aradan bir yıl geçti. Nazlı İstanbul’da bir terzi atölyesinde çalışmaya başlamıştı. Ozan bir oto tamirhanesinde işe girmişti. Küçük bir ev tuttular. Borçlandılar, yoruldular, zaman zaman kavga ettiler ama kendi kararlarıyla kurdukları hayatı sürdürdüler. Nazlı bir gün beni aradı. “Aslı,” dedi, “sana bir şey söylemek istiyorum.” “Dinliyorum.” “Ben yeniden evleniyorum.” Gülümsedim. “Ozan’la mı?” Güldü. “Başka kimle olacak?” Sonra sesi ciddileşti. “Ama bu sefer büyük düğün istemiyorum. Sadece sevdiğim insanlar olsun.” “Yiğit’e haber verdin mi?” “Vermek istiyorum. Ama yanlış anlar mı?” “Hayır,” dedim. “Bence mutlu olur.” Nazlı uzun süre sustu. “Ben onun hayatından yıllar çaldım.” “Hayır Nazlı. O da bir karar verdi. İkiniz de korktuğunuz için yanlış bir yol seçtiniz. Ama şimdi ikiniz de yaşayacağınız hayatı kendiniz seçebilirsiniz.” Bir hafta sonra Yiğit’e İstanbul’dan bir davetiye geldi. Zarfın içinden küçük bir kart çıktı. Üzerinde yalnızca üç cümle vardı. “Yiğit, bana verdiğin özgürlüğün bedelini sen ödedin. Bunu hiç unutmadım. Eğer gelirsen, yeni hayatımın ilk gününde seni de görmek isterim.” Yiğit kartı uzun süre okudu. Sonra bana baktı. “Gideceğim.” “Emin misin?” “Eminim.” İstanbul’a birlikte gittik. Nikâh küçük bir salonda yapıldı. Nazlı sade, beyaz bir elbise giymişti. Bileğinde hâlâ o kırmızı ip vardı. Onu görünce dayanamadım. “Nazlı, o ipi neden hiç çıkarmıyorsun?” Gülümsedi. “Annem çocukken bağlamıştı. Kaybolursam beni bulsunlar diye.” “Şimdi hâlâ ona ihtiyacın var mı?” Nazlı bileğine baktı. “Artık yok.” İpi yavaşça çözdü. Avucuna aldı. Sonra çantasına koydu. “Hatıra olarak saklayacağım. Ama artık beni kimsenin bulmasına gerek yok. Ben kendimi buldum.” Nikâhtan sonra Yiğit, Nazlı’nın yanına gitti. Bir an birbirlerine baktılar. Nazlı’nın gözleri doldu. “Sana teşekkür etmek istiyorum.” Yiğit başını salladı. “Bana teşekkür etme. Keşke düğünden önce daha cesur olsaydım.” “Yine de beni yalnız bırakmadın.” Yiğit gülümsedi. “Şimdi mutlu ol.” Ozan yanlarına geldi. Yiğit elini uzattı. Ozan iki eliyle tuttu. “Abi,” dedi, “sana borcumu nasıl ödeyeceğimi bilmiyorum.” Yiğit güldü. “Bana borcun yok. Nazlı’yı seviyorsan onu dinle. Onun yerine karar verme. Yeter.” Ozan başını salladı. “Söz.” O gün üç insan geçmişi birbirine karşı bir silah olarak kullanmadan, aynı masada oturabildi. Ve Nazlı ilk kez bir düğünde gerçekten gülümsedi. Bir yıl daha geçti. Yiğit Sungurlu’da kendi marangoz atölyesini açtı. Babam ona eski ahırın yanındaki boş araziyi verdi. Yiğit önce kabul etmek istemedi. “Baba, senin malını almak istemiyorum.” Babam gülümsedi. “Bu mal değil oğlum. Bir babanın oğluna geç kalmış desteği.” Yiğit dükkânı açtığında kapısına büyük bir tabela astı. “YİĞİT AHŞAP ATÖLYESİ” Altına küçük harflerle bir söz yazdırdı. “Sağlam olan, zorla bir arada tutulan değil; doğru yerinden birleşendir.” O sözü gördüğümde gülümsedim. Ağabeyim hayatını yeniden kurmuştu. Ve bir gün bizim köyden olmayan bir öğretmenle tanıştı. Adı Selin’di. İlk kez onunla tanışmaya geldiğinde ağabeyimin yüzünde yıllardır görmediğim bir heyecan vardı. Akşam sofrada Selin’e eski evliliğini kendisi anlattı. Hiçbir şeyi saklamadı. Selin uzun süre dinledi. Sonunda, “Peki sen hiç sevdiğin biri için kendi hayatını feda etmen gerektiğini düşündün mü?” diye sordu. Yiğit başını salladı. “Düşündüm. Ama artık biliyorum ki iyilik yapmak için kendini yok etmek zorunda değilsin.” Selin gülümsedi. “Bunu öğrenmiş olman güzel.” Altı ay sonra nişanlandılar. Bu kez düğün hazırlıkları başladığında babam hiçbir şeye karışmadı. “Nasıl isterseniz öyle yapın,” dedi. Annem şaşırdı. “Halil, düğünü nerede yapacaklarını bile sormayacak mısın?” Babam gülümsedi. “İki yetişkin insan evleniyor hanım. Biz misafiriz.” Hepimiz güldük. Düğün gecesi geldiğinde aynı avluda toplandık. Yıllar önce Yiğit’in kaybolduğu geceyle aynı yerdeydik. Ama bu kez ne korku vardı ne saklanan bir sır. Selin ile Yiğit düğünden sonra el ele evlerine gittiler. Sabah olduğunda annem alışkanlıkla gelin odasının kapısına baktı. Sonra kendi kendine gülümsedi. “Bu sefer kimse kaybolmadı,” dedi. Babam çayından bir yudum aldı. “Kaybolan insan değilmiş hanım,” dedi. “Bizim aklımızmış.” Hepimiz güldük. O gün öğleden sonra Yiğit’le avluda oturuyorduk. Ona yıllardır içimde kalan soruyu sordum. “Ağabey, düğün gecesi giderken hiç korkmadın mı?” Elindeki çay bardağını masaya bıraktı. “Çok korktum Aslı.” “Peki neden gittin?” Uzun süre düşündü. “Çünkü Nazlı’nın gözlerine baktığımda kendi korkumdan daha büyük bir korku gördüm.” “Onu seviyor muydun?” Başını salladı. “Hayır. Ama onun da benim gibi kendi hayatını yaşama hakkı olduğunu biliyordum.” Sonra bana baktı. “Yine de bugün olsa aynı şeyi yapmazdım.” Şaşırdım. “Neden?” “Çünkü kaçmak yerine, düğünden önce herkesin karşısına çıkar, gerçeği söylerdim. Nazlı’yı da yalnız bırakmadan yardım isterdim.” “Pişman mısın?” “Yaptığım iyilikten değil. Ama iyiliğin yolunu korkuyla seçtiğimden pişmanım.” Gülümsedim. Ağabeyim artık başka bir adamdı. Daha güçlü olduğu için değil. Kendi hatasını da görebildiği için. Tam o sırada annem kapıdan seslendi. “Yiğit! Selin seni bekliyor oğlum!” Yiğit ayağa kalktı. Giderken omzuma dokundu. “Aslı, o gün Ankara’ya gelmeseydin ne olurdu bilmiyorum.” “Ben de bilmiyorum.” “İyi ki geldin.” Arkasından baktım. Yıllar önce düğün gecesi kaybolan ağabeyim, sonunda kendi hayatına geri dönmüştü. O akşam avluda yalnız kaldığımda Nazlı’nın ilk gün söylediği cümleyi hatırladım. “Onu aramayın.” O zaman bu sözün arkasında bir sır olduğunu düşünmüştüm. Meğer o cümlenin içinde hem korku hem fedakârlık hem de bir kadının özgürlüğe açılan son kapısı varmış. Ama artık biliyordum. Birini kurtarmak için bütün dünyaya yalan söylemek zorunda değilsiniz. Bazen gerçeği söylemek, korkunun karşısında durmak ve bir insana kendi hayatını seçme hakkı vermek en büyük cesarettir. Köyümüz yıllarca Nazlı’ya “kocası kaçan gelin” demişti. Sonra herkes onu unuttu. Ama ben unutmadım. Çünkü o kadın bize bir şey öğretmişti: Bir gelinin düğün gecesi terk edilmesi her zaman bir utanç hikâyesi değildir. Bazen asıl utanç, onun istemediği bir evlilikte kalması için susan insanlara aittir. Ve ağabeyim Yiğit, bir gece ortadan kaybolarak değil, yıllar sonra gerçeğin karşısında dimdik durarak gerçekten cesur bir adam olmuştu. SON.

Haberin Devamı

Ağabeyim düğün gecesi gelini baba evimizde bırakıp kayıplara karıştı. Bütün köy yengeme “kocası kaçan gelin” derken o ağlamadı. Ağabeyimin yatağın ucunda bıraktığı gömleği katladı ve babama tek bir cümle söyledi: “Onu aramayın.”

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

“Kocam velayeti almak için beni ‘deli anne’ gibi göstermeye çalıştı.